خلبان مایک لیپرت نزدیک به 11 سال را صرف فشار دادن هواپیماهای پیشرفته به مرزهای توانایی خود کرد، اما یکی از مهمترین اهداف حرفه ای او هنوز محقق نشده بود. او هرگز یک هواپیمای آزمایشی سری X را هدایت نکرده بود. رویایی که سرانجام در 21 اکتبر محقق شد.
لیپرت در صحرای موهاوی کالیفرنیا پرواز کرد و برای اولین بار کنترل هواپیمای تحقیقاتی مافوق صوت X-59 ناسا را به دست گرفت. این پرواز نقطه عطفی برای او و ماموریت ناسا برای تغییر آینده سفرهای هوایی تجاری است.
لیپرت از مرکز تحقیقات پرواز آرمسترانگ ناسا در ادواردز کالیفرنیا بلند شد و دقیقاً یک ساعت در آسمان ماند. این هواپیمای تحقیقاتی در حین آزمایش به حداکثر سرعت 1.4 ماخ رسید و در ارتفاع حدود 16800 متری پرواز کرد.
لیپرت در مورد لحظه پرواز مافوق صوت خود گفت:
پس از تکمیل نقاط تست ارتفاع، ارتفاع و سرعت خود را به طور خلاصه کاهش دادیم. در آن لحظه توانستم به بیرون نگاه کنم و متوجه شدم که در حال پرواز با یک هواپیمای آزمایشی سری X با سرعت مافوق صوت بر فراز صحرای بلند موهاوی هستم. بدون شک لحظه ای خاص و فراموش نشدنی بود.
اگرچه X-59 قبلاً پرواز کرده بود، اما آماده سازی لیپرت برای اولین تجربه پروازی خود نیازمند ماه ها برنامه ریزی و تمرین بود.
او در این مسیر تنها نبود و با همکاری دو خلبان آزمایشی دیگر ناسا به نام های نیلز لارسن و جیم کلولز ساعت های زیادی را در شبیه سازهای زمینی گذراند تا شرایط احتمالی پرواز را بررسی کند. در ماه آگوست، لیپرت همچنین اولین تست احتراق موتور را در داخل کابین انجام داد و هماهنگی ارتباطی با گروه کنترل ماموریت را تمرین کرد.
این آمادگی دقیق در نهایت نتیجه داد و لیپرت توانست مانورهای پیچیده ای را برای ارزیابی نحوه کنترل هواپیما و اطمینان از عملکرد صحیح سیستم های آن انجام دهد. برای لیپرت، این دستاورد علاوه بر فنی، اهمیت احساسی داشت. او درباره تجربه خود گفت:
این پرواز برای من خیلی مهم بود. از زمانی که به یاد دارم، همیشه رویای انجام این کار را داشتم. آزمایش یک هواپیمای واقعا منحصر به فرد و کار با افراد فوق العاده ای که این گروه آزمایشی را تشکیل می دهند.
X-59 پس از انجام بررسی های معمول تعمیر و نگهداری و ارزیابی جامع سیستم به آسمان بازگشت. این بازرسی زمینی پس از فشرده ترین دوره عملیاتی هواپیما تا آن زمان انجام شد. دوره ای که طی آن خدمه توانستند شش پرواز را تنها در سه روز انجام دهند. پس از این موفقیت، مهندسان اجازه دادند تا هواپیما به مرحله مهم بعدی آزمایش‌ها برود.
X-59 دارای یک دماغه سوزنی شکل بسیار کشیده است که برای پراکنده کردن امواج ضربه ای ناشی از پرواز مافوق صوت طراحی شده است. این طراحی نیاز به شیشه جلوی معمولی در کابین خلبان را از بین می برد. خلبانانی مانند لیپرت به جای اینکه مستقیماً به بیرون از پنجره نگاه کنند، از سیستم دید خارجی یا XVS استفاده می کنند. فناوری که نمای مجازی 4K از فضای جلوی هواپیما را روی صفحه نمایش داخل کابین نشان می دهد.
نکته جالب اینجاست که در ساخت این هواپیما از قطعات بازیافتی جنگنده های شناخته شده نیز استفاده شده است. از جمله این قطعات می توان به روکش کابین و صندلی پرواز هواپیمای تی 38 و ارابه فرود اف 16 اشاره کرد. استفاده از این قطعات به کاهش زمان توسعه و هزینه های ساخت کمک کرده است.
X-59 از موتور جنرال الکتریک F414 استفاده می کند. این موتور با استفاده از پس سوز، نیروی رانشی معادل حدود 9980 کیلوگرم تولید می کند تا هواپیما بتواند پروازهای تحقیقاتی مافوق صوت خود را انجام دهد.
هدف اصلی ماموریت کوئست ناسا انجام پروازهای آزمایشی X-59 بر فراز جوامع مختلف در ایالات متحده و بررسی نحوه واکنش مردم به صدای کمتر شدید پرواز مافوق صوت است. محققان در نظر دارند نتایج بررسی های دقیق را در اختیار نهادهای نظارتی صنعت هوانوردی قرار دهند تا استانداردهای آلودگی صوتی بر اساس داده های علمی تدوین شود.
این شواهد در نهایت می تواند به متقاعد کردن مقامات برای لغو ممنوعیت چند دهه ای پروازهای تجاری مافوق صوت بر روی زمین کمک کند. ممنوعیتی که یکی از موانع اصلی گسترش سفرهای هوایی مافوق صوت در سراسر جهان است.
گفتگو در مورد این post