سگ ها می توانند بوی تشنج انسان را حتی بدون آموزش تشخیص دهند

با این حال، سگ ها ممکن است قادر به تشخیص این باشند. و نه تنها سگ های خانگی افراد آسیب دیده. تحقیقات جدید نشان می‌دهد که حتی سگ‌های آموزش‌دیده بدون تجربه قبلی تشخیص صرع ممکن است بتوانند بوی تشنج یک غریبه را تشخیص دهند.

محققان دانشگاه میلان در ایتالیا نمونه‌های عرق یک دختر داوطلب 6 ساله مبتلا به صرع را در دو موقعیت جمع‌آوری کردند: زمانی که تشنج داشت و زمانی که تشنج نداشت.

سپس این نمونه ها به 30 سگ از نژادهای مختلف از جمله سگ های اصیل و دورگه داده شد. سگ هایی که نه با این شخص آشنا بودند و نه قبلا بوی بدن او را استشمام کرده بودند. هر سگ با صاحبش وارد اتاقی شد و دو دقیقه فرصت داشت تا سه بوی مختلف را در سه ایستگاه مجزا کشف کند.

این بوها شامل عرق جمع‌آوری شده در طول تشنج، عرق شش ساعت قبل یا بعد از تشنج و یک گاز گاز استریل به عنوان کنترل بود. محققان رفتار سگ ها را از راه دور و از طریق پخش ویدئویی زنده زیر نظر گرفتند. نکته مهم این بود که نه صاحبان سگ ها و نه محقق حاضر در آزمایش نمی دانستند نمونه تشنج در هر مرحله در کدام ایستگاه قرار داده شده است.

در پایان آزمایش مشخص شد که 14 سگ از 30 سگ ابتدا به نمونه تشنج رفتند. آماری که 40 درصد بیشتر از آن چیزی است که فقط بر اساس شانس انتظار می رود.

نتایج این تحقیق در مجله Annals of the Italian National Institute of Health منتشر شده است و نشان می دهد که حتی سگ های آموزش ندیده نیز ممکن است واکنش حسی و غریزی به بوی تشنج نشان دهند. جالب ترین چیز این است که برای تشخیص این بو لازم نیست فرد مبتلا صاحب سگ باشد.

تنظیم آزمایشی برای بررسی پاسخ سگ به بوهای مربوط به تشنج: (الف) ایستگاه بویایی حاوی نمونه عرق و ظرف غذای خالی. (ب) سه ایستگاه بویایی که هر کدام در سه متری نقطه شروع سگ قرار دارند.

البته همه سگ‌های شرکت‌کننده به همه ایستگاه‌های بویایی نرفتند. با این حال، آنها به اندازه نمونه های دیگر از نمونه مربوط به تشنج اجتناب نکردند.

به نظر نمی‌رسید که این بو سگ‌ها را آزار دهد یا بترساند، اما برخی از آن‌ها بیشتر از بقیه جذب نمونه شدند.

محققان در مقاله خود نوشتند:

هیچ نشانه رفتاری پریشانی، ترس یا اضطراب مشاهده نشد. ایستگاه هایی که مورد بررسی قرار نگرفته بودند به سادگی نادیده گرفته شدند و هیچ نشانه قابل مشاهده ای از ناراحتی یا عقب نشینی در پاسخ به آنها وجود نداشت.

برای تشویق سگ‌ها به بررسی ایستگاه‌های بو، محققان یک ظرف غذای خالی در کنار هر نمونه قرار دادند. علی‌رغم این تغییر، سگ‌ها همچنان احتمال بیشتری داشت که ابتدا نمونه مربوط به تشنج را بررسی کنند.

با این حال، تفاوتی در مدت زمانی که سگ‌ها برای بو کردن نمونه‌های مختلف صرف کردند یا تعداد دفعاتی که به هر نمونه برمی‌گشتند، وجود نداشت. این نتایج نشان می‌دهد که سگ‌ها بوی مربوط به تشنج را در اولویت قرار می‌دهند، اما لزوماً زمان بیشتری را برای بررسی و تشخیص آن صرف نمی‌کنند.

محققان فرض می‌کنند که نمونه‌های مرتبط با تشنج حاوی ترکیبات آلی فراری هستند که بوی مشخصی تولید می‌کنند که می‌تواند توسط بینی سگ‌ها در مدت زمان کوتاهی شناسایی شود.

تیم تحقیقاتی در این باره توضیح داد:

در چنین شرایطی، بررسی طولانی مدت برای تشخیص تفاوت بوها ضروری نخواهد بود و پس از رویکرد اولیه، مدت زمان کاوش افزایش نخواهد یافت.

از دهه 1990، سگ ها برای پاسخ به تشنج آموزش دیده اند و حتی می توانند افراد مبتلا به صرع را قبل از وقوع آنها آگاه کنند. این توانایی بسیار شبیه به توانایی سگ ها در تشخیص بوی بیماری هایی مانند پارکینسون، کووید-19 و برخی از انواع سرطان است.

با این حال، علیرغم داستان های جذاب سگ های آموزش ندیده که ظاهراً قادر به پیش بینی تشنج صاحبان خود هستند، تحقیقات بسیار کمی بررسی کرده است که آیا این توانایی می تواند غریزی باشد یا خیر.

اکثر گزارش های موجود بر اساس پاسخ هایی است که صاحبان یا مربیان سگ در نظرسنجی ها ارائه کرده اند. حتی مشخص نیست که سگ‌ها واقعاً چگونه تشنج را تشخیص می‌دهند. آیا آنها به نشانه های بصری متکی هستند یا بر حس بویایی قوی خود تکیه می کنند؟

برای مثال، یک مطالعه کوچک روی پنج بیمار نشان داد که سگ‌ها می‌توانند بوهای مرتبط با تشنج را شناسایی کنند. اما آیا این توانایی حاصل آموزش تخصصی است؟ آیا این دقیقاً مانند یادگیری تشخیص بوی مواد مخدر است یا یک غریزه طبیعی است؟

نتایج تحقیق جدید احتمال دوم را بیشتر پشتیبانی می کند.

محققان توضیح دادند:

تا جایی که ما می دانیم، این اولین مطالعه ای است که به طور خاص برای بررسی روش طبیعی و خود به خودی تشخیص بو در سگ های آموزش ندیده طراحی شده است. واکنش سگ ها به بوهای انسانی مرتبط با تشنج تحت شرایط کنترل شده بدون تأثیر عوامل اجتماعی.

در سال 2024، بررسی شواهد موجود به این نتیجه رسید که اگرچه استفاده از سگ ها برای مدیریت صرع پتانسیل قابل توجهی دارد، اما برای اثبات این قابلیت به آزمایشات کنترل شده بیشتری نیاز است.

تحقیقات جدید تا حدودی این شکاف را پر می کند، اما همچنان محدودیت هایی دارد.

برای مثال، از آنجایی که این آزمایش فقط نمونه‌های بو را از یک بیمار بررسی کرد، هنوز مشخص نیست که آیا الگوی بویایی تشنج‌هایی که سگ‌ها قادر به شناسایی آن هستند در افراد مختلف یکسان است یا خیر.

تیم تحقیقاتی اکنون پروژه خود را برای بررسی نمونه های عرق از افراد بیشتری گسترش می دهد.

اگر نتایج این تحقیق در مطالعات آینده تایید شود، ممکن است مشخص شود که VOC های خاصی در ارتباط با تشنج وجود دارد که سگ ها قادر به تشخیص آن هستند. چنین کشفی می تواند راه را برای توسعه روش های غربالگری بهتر در بیماران هموار کند. شاید سگ ها بتوانند ما را به پاسخ این راز نزدیک تر کنند.

توانایی تشخیص بوهای تشنج ممکن است در سگ ها بدون آموزش قبلی وجود داشته باشد. اما هنوز نمی توان با قاطعیت گفت که این توانایی در همه سگ ها یا در مواجهه با همه بیماران مبتلا به صرع یکسان است.

اگر نتایج در آزمایش‌های بزرگ‌تر تأیید شود، این کشف می‌تواند به شناسایی ترکیبات شیمیایی مرتبط با تشنج و توسعه روش‌های جدید برای تشخیص و غربالگری بیماران کمک کند.

منبع: ScienceAlert