دانشمندان ارتباط عجیب بین خاطرات دوران کودکی و احساس حضور دیگران را فاش کردند

با این حال، اکنون دانشمندان ارتباطی بین این تجربه دوران کودکی و احساس برخی از بزرگسالان زمانی که تنها هستند، یافته اند. احساس عجیبی که انگار یک نفر دیگر نزدیکشان است.

محققان برای بررسی این موضوع به خاطرات دوران کودکی بزرگسالان اشاره کردند. آنها از افرادی که به یاد داشتند یک دوست خیالی داشتند در مورد تجربیات مشترکشان سوال کردند. از جمله اینکه این همراهان خیالی معمولاً در چه موقعیتی نسبت به بدن خود قرار می گرفتند.

این جزئیات می تواند به توضیح چگونگی شکل گیری احساس حضور یک شخصیت خیالی کمک کند و نشان دهد که آیا آگاهی ما از بدن خودمان نیز در این تجربه نقش دارد یا خیر.

تیم تحقیقاتی پاسخ های 185 بزرگسال را که از طریق دانشگاه اقتصاد ازمیر در ترکیه استخدام شده بودند، تجزیه و تحلیل کرد. هیچ یک از شرکت کنندگان سابقه تشخیص اختلالات روانپزشکی یا بیماری های عصبی نداشتند. از این میان 45 نفر تجربه داشتن یک همدم خیالی را در دوران کودکی خود به خاطر داشتند.

همه شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌ای را تکمیل کردند که میزان حضور فرد دیگری را بدون شواهد حسی خاص در طول ماه گذشته ارزیابی می‌کرد. میانگین امتیاز افرادی که دوست خیالی دوران کودکی خود را به یاد آوردند 25.51 بود. در حالی که این عدد در گروه دیگر به 20.07 رسید. دامنه نمرات از 15 تا 75 متغیر بود.

نمره بالاتر نشان دهنده تجربه بیشتر چنین احساساتی بود. این تفاوت بیانگر آن است که بزرگسالانی که همراهان خیالی دوران کودکی خود را به یاد می آورند، در ماه مورد بررسی بیش از دیگران احساس حضور طرف مقابل را تجربه کرده اند.

خاطرات دوران کودکی شرکت کنندگان نیز الگوی جالبی را در مورد مکان دوستان خیالی نشان داد. اکثر مردم همراهان خیالی خود را در جلو یا در کنار بدن خود به یاد می آورند. از مجموع 114 تخمین فاصله در مورد قرارگیری این شخصیت ها، در 76 مورد فاصله آنها کمتر از 70 سانتی متر معادل حدود 28 اینچ بوده است.

به این ترتیب، حدود دو سوم برآوردها در محدوده ای بود که محققان برای فضای بلافاصله اطراف بدن در نظر گرفتند. دانشمندان این ناحیه را فضای فردی یا پرشخصی می نامند. ناحیه ای نزدیک به بدن که هنگام دراز کردن، حرکت و تعامل با دیگران از آن استفاده می کنیم.

محققان احتمال می دهند که همراهان خیالی با نحوه نمایش بدن و محیط اطراف آن در مغز مرتبط باشند. بر اساس این فرضیه، مغز می تواند مکان خاصی را در فضای اطراف بدن برای یک شریک اجتماعی خیالی در نظر بگیرد.

آزمایش‌های قبلی با استفاده از روبات‌ها، که توسط وب‌سایت ScienceAlert نیز مورد بحث قرار گرفت، سرنخ‌هایی در مورد نقش سیگنال‌های بدن در شکل‌گیری احساس حضور فرد دیگر ارائه می‌دهد.

در این آزمایش ها، شرکت کنندگان در حالی که یک روبات پشت آنها را لمس می کرد، دستان خود را حرکت می دادند. زمانی که محققان یک تاخیر کوتاه بین حرکت دست و لمس پشت ایجاد کردند، برخی از افراد احساس کردند که فرد دیگری پشت آنها ایستاده است.

توضیح پیشنهادی برای این پدیده این بود که ناهماهنگی بین سیگنال های دریافتی باعث می شود که مغز احساساتی را که در واقع از حرکات خود شخص ناشی می شود به شخص دیگری نسبت دهد.

تحقیقات جدید نشان می دهد که همراهان خیالی دوران کودکی و احساس حضور فرد دیگری در بزرگسالی ممکن است هر دو با نحوه درک ما از بدن و فضای اطراف مرتبط باشند. با این حال، تفاوت جالبی در مورد محل تجربه این احساسات وجود دارد.

در حالی که افراد معمولاً دوستان خیالی خود را در جلو یا در کنار بدن خود به یاد می آورند، تحقیقات قبلی نشان داده است که حضور فرد دیگری در بزرگسالی اغلب در پشت یا در کنار بدن آنها تجربه می شود.

یکی از احتمالاتی که محققان مطرح کرده اند این است که دوستان خیالی معمولا در محیطی قرار می گیرند که برای گفتگو و بازی رو در رو مناسب تر به نظر می رسد. در مقابل، احساس حضور شخصی در پشت سر ممکن است از احساسات مبهم بدنی ناشی شود، که فرد نمی تواند فوراً با نگاه کردن، منبع آن را شناسایی کند. البته این توضیحات فقط فرضیه هستند و در این نظرسنجی به طور مستقیم مورد آزمون قرار نگرفته اند.

نتایج این تحقیق به خاطرات بزرگسالان نیز بستگی دارد. از آنجایی که محققان در طول رشد کودکان را به طور مداوم دنبال نمی کردند، نتوانستند ثابت کنند که داشتن یک دوست خیالی در کودکی منجر به تجربه حضور دیگران در بزرگسالی می شود. اکثر شرکت کنندگان زن بودند و همه از طریق همان دانشگاه استخدام شدند. علاوه بر این، نتیجه گیری در مورد مکان همراهان خیالی به روش های تحلیلی انتخاب شده در تحقیق بستگی داشت.

شرکت کنندگان می دانستند که موضوع تحقیق در مورد همراهان خیالی است و این دانش ممکن است ارتباط مشاهده شده بین این دو تجربه را قوی تر کند. نویسندگان مطالعه هشدار می دهند که اگر مطالعه در شرایطی تکرار شود که موضوع اصلی در هنگام جذب شرکت کنندگان اعلام نشود، ممکن است شدت این رابطه کمتر شود.

این یافته ها هیچ مدرکی مبنی بر وجود ارواح ارائه نمی کند، اما روش جدیدی را برای بررسی چگونگی ایجاد حس تعلق در مغز به افراد دیگر در اختیار دانشمندان قرار می دهد.

ردیابی وضعیت کودکان در طول سال های رشد می تواند تعیین کند که آیا تمایل مرتبط با داشتن یک همراه خیالی تا بزرگسالی ادامه دارد یا خیر و چگونه این احساس با افزایش سن تغییر می کند.

نتایج این تحقیق در مجله علمی Consciousness and Cognition منتشر شده است.