باستان شناسان 4 مومیایی از تمدن نازکا را در مکانی غیرمنتظره کشف کردند

در طول قرن ها هزاران اثر متعلق به دوران قبل از ورود اروپاییان به این سرزمین غارت شده است. ابتدا توسط فاتحان اروپایی و سپس توسط غارتگران بازار سیاه و همدستان محلی آنها که به هواکروس معروف هستند. این کلمه از زبان بومی کچوا می آید و امروزه در واقع به معنای دزدان مقبره استفاده می شود. به همین دلیل، کشف مکان مقدسی که به طرز شگفت انگیزی دست نخورده باقی مانده است از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

کورینا کلنر، استاد انسان شناسی زیستی در دانشگاه آریزونا شمالی، در سال 2022 هنگام کاوش در سایت بزرگ Huaca del Loro در سواحل جنوبی پرو به چنین کشفی دست یافت. این منطقه متعلق به تمدن نازکا است. تمدنی که از ۱ تا حدود ۷۵۰ بعد از میلاد در این منطقه حضور داشته است. کلنر و همکارانش بقایای مومیایی شده چهار نفر را پیدا کردند که در پارچه پیچیده شده بود، که به طرز باورنکردنی بیش از هزار سال دست نخورده باقی مانده بود. این مومیایی‌های نازکا که گاهی اوقات نام آنها نازکا نوشته می‌شود، در حالت نشسته و راست قرار داشتند. زانوهایشان به سینه کشیده شده بود و دستانشان به صورتشان نزدیک بود. با این حال، به گفته کلنر، بزرگترین شگفتی این بود که این افراد در کجا دفن شدند.

کورینا کلنر گفت:

چیزی که این افراد را بسیار جالب می کند این است که ما آنها را در کنار معبد واری یافتیم، نه در قبرستانی که افراد دیگر در آن دفن شده بودند. با بررسی منطقه نازکا، این کشف ایده ما را از آنچه که واری ها در این منطقه انجام می دادند را کاملاً وارونه کرد.

امپراتوری باستانی واری در پرو، بین سال های 600 تا 1100 پس از میلاد، از حوضه Ayacucho به مناطق ساحلی و ارتفاعات گسترش یافته بود. این امپراتوری در جریان لشکرکشی‌های خشونت‌آمیز همسایگان خود را تحت انقیاد خود درآورد و مجموعه‌های مستحکمی مانند خرابه‌های پیکی یقطا را که مساحتی در حدود 2 کیلومتر مربع را پوشش می‌داد بر جای گذاشت. در حالی که آثار هنری و نمادهای زیادی وجود دارد که سربازان واری را آماده نبرد نشان می دهد، شواهد موجود از Huaca del Loro تصویر متفاوتی را نشان می دهد و نشان می دهد که رابطه صلح آمیز تری بین Wari و Nazca وجود دارد.

به گفته کلنر و همکارانش در ارائه ای در شصت و ششمین نشست مؤسسه مطالعات آند، هوآکا دل لورو احتمالاً مرکز قدرت اداری واری در منطقه نازکا بوده است. وجود نشانه های معماری امپراتوری واری، از جمله معابد معروف D شکل، این تصور را تقویت می کند.

اما یافته های اولیه در مقبره چهار مومیایی تصویر قدرت استعماری واری را پیچیده کرده است. گروه کلنر دریافتند که محل دفن این افراد که با گچ پوشانده شده بود حاوی هدایای پس از مرگ نیز بوده است. از جمله این اشیاء می توان به غذاهای مهم محلی، سفال های محلی و امپراتوری و همچنین قربانی های گله داران شتر از جمله آلپاکا اشاره کرد.

محققان گفتند:

این افراد ممکن است نمادی برای تحکیم پیوند بین واری و نازکا در مکانی خاص با اهمیت ایدئولوژیک بوده باشند.

کلنر بر اساس یافته‌های خود پیشنهاد می‌کند که میزان آمیختگی فرهنگی در این آیین‌های تدفین ممکن است نشان‌دهنده رابطه قدیمی‌تر و صلح‌آمیز بین واری و نازکا باشد. او پیشنهاد می کند که مردم نازکا از امپراتوری واری حمایت می کردند.

ارزیابی اولیه گروه تحقیقاتی بر اساس تصاویر اشعه ایکس مومیایی ها بود که با مشورت رادیولوژیست و پزشک تفسیر شد. با این حال، کلنر و همکارانش امیدوارند با همکاری وزارت فرهنگ پرو، بررسی دقیق تری از این بقایا انجام دهند. باستان شناسان پرویی که با موزه ملی لیما کار می کنند تا کنون نمونه های DNA از مومیایی ها را گرفته و با استفاده از توموگرافی کامپیوتری یا سی تی اسکن کرده اند.

پس از دریافت نتایج آزمایش از موزه، جایی که مومیایی‌ها اکنون نگهداری می‌شوند، کلنر قصد دارد با اعضای آزمایشگاه ایزوتوپی و رژیم غذایی باستانی در دانشکده مردم‌شناسی دانشگاه آریزونا شمالی، تجزیه و تحلیل‌های ایزوتوپی بیشتری انجام دهد. هدف از این بررسی ها درک بهتر گستره جغرافیایی این پایگاه وری خواهد بود. او گفت که تفاوت های ظریف منطقه ای در نسبت های کربن، نیتروژن و ایزوتوپ های اکسیژن باقی مانده در بافت های آلی Huaca del Loro می تواند اطلاعاتی در مورد رژیم غذایی، روابط و الگوهای مهاجرت ارائه دهد.

کورینا کلنر گفت:

ما به دنبال نشانه‌هایی از شیوه‌های استعماری هستیم تا مشخص کنیم آیا مقاومت وجود داشته است یا خیر و همچنین بفهمیم که روابط بین این جوامع چقدر پیچیده است.

کلنر در توضیح این یافته ها تأکید کرد که استعمار لزوماً با خشونت همراه نیست. او معتقد است که جوامع بشری موجوداتی اجتماعی هستند و می توانند با یکدیگر همکاری کنند و از توانایی ها و نقاط قوت مختلف هر جامعه بهره ببرند. او گفت:

ما معمولاً استعمار را به عنوان یک فرآیند خشونت آمیز و پرتنش در نظر می گیریم، اما همیشه اینطور نیست. انسان ها موجوداتی اجتماعی هستند و با یکدیگر همکاری می کنند و از نقاط قوت مختلف هر جامعه بهره می برند.