خوردن به تنهایی می تواند نحوه کنترل قند خون بدن را تغییر دهد

مطالعه جدیدی که در مجله Science Advances منتشر شده است شواهدی را ارائه می دهد که غذا خوردن با دیگران می تواند به بدن در تنظیم سطح قند خون کمک کند.

در این مطالعه، 108 شرکت کننده کمی بیشتر از 100 گرم نان گندم سفید مصرف کردند. محققان به طور مداوم پاسخ قند خون افراد را ظرف دو ساعت پس از خوردن نان بررسی کردند. در یک شرط، افراد نان را به تنهایی می خوردند. در موردی دیگر یکی از بستگان و یاران نزدیکشان نیز نزد آنان حضور داشت.

وقتی افراد در حضور یک همراه غذا می‌خوردند، افزایش قند خون کمتر بود و سطح قند خون سریع‌تر به سطح اولیه بازگشت. در مقابل، هنگامی که به تنهایی غذا می خورد، قند خون بیشتر افزایش می یابد و کندتر به حالت اولیه باز می گردد.

نویسندگان این تحقیق معتقدند که این نتیجه با پدیده ای گسترده و پایدار در انسان همخوانی دارد. شیر آتزیل از دانشگاه عبری اورشلیم گفت:

تنظیم قند خون فقط مربوط به آنچه می خوریم نیست، بلکه مربوط به شخصی است که با او غذا می خوریم. روابط ما نقش فعال و حیاتی در سلامت جسمانی ما دارد.

خوردن به تنهایی می تواند پردازش گلوکز را تغییر دهد

آتزیل و همکارانش بر این باورند که نتایج این تحقیق مثالی کاربردی برای مفهوم فیزیولوژی اجتماعی است. یک چارچوب بیولوژیکی که توضیح می دهد که چگونه رابطه بین زندگی درونی و روابط بیرونی انسان در طول زمان تکامل یافته است.

فیزیولوژی اجتماعی حداقل بخشی از دلیل تمایل انسان ها به همکاری را توضیح می دهد. انسان ها موجوداتی وابسته به هم هستند و برای افزایش شانس بقا به دیگران متکی هستند.

این وابستگی را می توان حتی در عملکرد خون و فرآیندهای داخلی بدن، بدون اینکه افراد لزوماً تماس فیزیکی داشته باشند، مشاهده کرد. آتزیل گفت:

قبلاً فکر می کردیم که بدن یک سیستم منزوی است که خود را تنظیم می کند. یافته های ما نشان می دهد که فیزیولوژی انسان ذاتا اجتماعی است. نزدیک بودن به کسی که دوستش دارید انرژی فیزیکی مورد نیاز بدن شما برای تنظیم عملکردهای خود را کاهش می دهد. این یک مزیت متابولیکی مستقیم برای با هم بودن ایجاد می کند و نشان دهنده یک دلیل مهم تکاملی برای تشکیل پیوندهای انسانی است. بدن ما با هم بهتر کار می کند.

در سایر حیوانات اجتماعی مانند مگس میوه، جوندگان، خوک‌ها و میمون‌ها، تحقیقات نشان داده است که انزوا می‌تواند طول عمر را کاهش دهد، فعالیت سیستم ایمنی را سرکوب کند یا پاسخ‌های بدن به استرس را افزایش دهد.

به دلایل اخلاقی، آزمایش های مشابهی بر روی انسان انجام نمی شود. در عوض، محققان تغییرات جزئی در عملکرد بدن را در زمان تنهایی و در یک محیط اجتماعی بررسی می‌کنند تا مشخص کنند بدن انسان در حضور دیگران چگونه واکنش نشان می‌دهد.

واکنش گلوکز یکی از روش های مناسب برای بررسی این موضوع است. در مطالعاتی که روی موش ها انجام شد، انزوای اجتماعی باعث تغییر در سیگنال دهی انسولین و اختلال در عملکرد متابولیک شد و در نتیجه خطر چاقی را افزایش داد.

در انسان تنهایی با اختلالات کنترل قند خون مرتبط است و می تواند احتمال ابتلا به دیابت نوع 2 را پیش بینی کند.

نویسندگان این مطالعه توضیح دادند:

تحقیقات قبلی بیشتر بر عواقب انزوای اجتماعی متمرکز بوده است، اما مطالعه حاضر یک مزیت مستقیم و قابل اندازه‌گیری نزدیکی اجتماعی بر متابولیسم گلوکز را شناسایی کرده است.

آزمایش‌های این گروه نشان داد که واکنش بدن انسان به وعده‌های غذایی حاوی همان مقدار کربوهیدرات، بسته به اینکه فرد به تنهایی یا با دیگران غذا می‌خورد، متفاوت است.

محققان همچنین آزمایش‌های مشابهی را با ۱۱۶ شرکت‌کننده انجام دادند تا چگونگی واکنش بدن به سرما را بررسی کنند. هنگامی که یک همراه حضور داشت، تنظیم دمای بدن کارآمدتر بود و این تأثیر به ویژه زمانی که دو نفر با یکدیگر در تماس فیزیکی بودند بیشتر بود.

با این حال، اثرات مثبت حتی بدون تماس فیزیکی مشاهده شد. در مجموعه دیگری از آزمایش ها که در آن 115 بزرگسال و 56 جفت مادر و نوزاد حضور داشتند، افراد در معرض یک عامل استرس زا قرار گرفتند.

در حضور فرد دیگری، واکنش برانگیختگی بدن، مانند افزایش تعریق، کمتر بود، حتی زمانی که تماس مستقیم پوست به پوست بین این دو نفر وجود نداشت. این واکنش با حضور همراه سریعتر فروکش کرد.

یافته‌ها نشان می‌دهد که حضور یک فرد نزدیک، حتی بدون تماس فیزیکی، می‌تواند به عملکرد بهتر بدن کمک کند.

پیامدهای احتمالی تنهایی برای سلامتی

هنوز مشخص نیست که پیامدهای بلندمدت چنین اثراتی چیست. با این حال، مطالعات جمعیتی به طور کلی نشان می دهد که تنهایی برای سلامت عمومی انسان خوب نیست.

شواهد نشان می دهد که افراد با روابط اجتماعی قوی تر، سالم تر، شادتر و طولانی تر زندگی می کنند. در مقابل، انزوای اجتماعی با افزایش اختلالات متابولیک، بیماری های قلبی عروقی، سرطان، کندتر بهبود زخم، کاهش کیفیت خواب و افزایش خطر مرگ مرتبط است.

بزرگترین مطالعه جهان در مورد شادی اکنون 88 ساله است. پس از بررسی صدها مقاله علمی مورد بررسی، تعداد زیادی پرسشنامه، معاینات پزشکی و مصاحبه حضوری با شرکت کنندگان، محققان دریافتند که روابط نزدیک یکی از مهم ترین عوامل پیش بینی کننده یک زندگی شاد و معنادار است.

به نظر می رسد وجود عزیزان در اطراف ما ذاتا برای بدن خبرجو است. این ارتباطات ممکن است نحوه عملکرد بدن را در مقیاس بسیار کوچک تغییر دهد، اما پیامدهای گسترده ای برای سلامت انسان دارد.

نتایج این تحقیق در Science Advances منتشر شده است.