تغییراتی که تلفن های همراه روی عملکرد مغز ما می گذارند

اکثر مردم زمان زیادی را صرف تلفن همراه خود می کنند. آیا تلفن های همراه عملکرد مغز ما را تغییر می دهند؟

به گزارش صبح به نقل از زومیت; اولین تماس با تلفن همراه 50 سال پیش انجام شد و از آن زمان این دستگاه ها به ابزارهای چندگانه ضروری تبدیل شده اند که به ما در مدیریت زندگی کمک می کنند. اما آیا آنها نحوه عملکرد مغز ما را نیز تغییر می دهند؟

امروزه مانند بسیاری از مردم، زمان زیادی را صرف تلفن های همراه خود می کنیم. برخی از ما ممکن است از این واقعیت آگاه باشیم و حتی نسبت به آن احساس گناه کنیم. آماندا روگری خبرنگار بی بی سی یکی از این افراد است. او می گوید: «گاهی اوقات تلفن همراهم را در گوشه ای دورتر از خانه قرار می دهم یا آن را خاموش می کنم تا کمتر از آن استفاده کنم. “اما خیلی زود، من به دنبال گوشی خود هستم تا کاری را انجام دهم که فقط با آن می توانم انجام دهم یا کاری را انجام دهم که بهتر است با تلفن انجام شود.”

ما از آن برای پرداخت صورت‌حساب، قرار ملاقات با یک دوست، پیامک برای خانواده‌ای که در شهری دور زندگی می‌کنند، بررسی آب و هوا، یادداشت کردن ایده، گرفتن عکس یا ویدیو، ساخت آلبوم عکس، گوش دادن به پادکست، یافتن استفاده می‌کنیم. مسیرهای رانندگی، یک محاسبه سریع انجام دهید. و ما حتی از تلفن همراه خود برای روشن کردن چراغ استفاده می کنیم.

میزان استفاده از تلفن همراه در طول روز

یک گزارش اخیر نشان می دهد که بزرگسالان در ایالات متحده به طور متوسط ​​344 بار در روز (هر چهار دقیقه) تلفن های خود را چک می کنند و تقریباً 3 ساعت در روز را با دستگاه های خود می گذرانند.

مشکل بسیاری از ما این است که انجام سریع یک کار مرتبط با تلفن، مانند چک کردن ایمیل، باعث می‌شود که ناگهان در پیمایش بی‌پایان صفحه غرق شویم. این یک دور باطل است. هرچه تلفن های ما مفیدتر شوند، بیشتر از آنها استفاده می کنیم. هر چه بیشتر از آن ها استفاده کنیم، مسیرهای عصبی بیشتری در مغزمان ایجاد می کنیم که ما را به سمت برداشتن گوشی برای انجام هر کاری سوق می دهد و حتی زمانی که مجبور نیستیم، احساس می کنیم که نیاز داریم به گوشی خود دراز کنیم.

نگرانی در مورد جنبه‌های خاصی از دنیای بسیار متصل ما (مانند رسانه‌های اجتماعی و فیلترهای زیبایی فوق‌العاده آن)، اتکای ما به این دستگاه‌ها با مغز ما چه می‌کند؟ آیا به طور کلی وابستگی ما به تلفن همراه بد است یا جنبه های مثبتی دارد؟

همانطور که ممکن است انتظار داشته باشید، با افزایش وابستگی جامعه به تلفن های همراه هر سال، تحقیقات به سادگی نمی توانند با این روند هماهنگی داشته باشند. آنچه ما می دانیم این است که حواس پرتی ساده چک کردن تلفن یا دیدن یک اعلان می تواند عواقب منفی داشته باشد.

این چندان تعجب آور نیست. می دانیم که انجام چند کار به طور کلی حافظه و عملکرد را مختل می کند. یکی از خطرناک ترین موارد استفاده از گوشی در حین رانندگی است. یک مطالعه نشان داد که تنها صحبت کردن با تلفن و عدم ارسال پیامک برای کاهش واکنش راننده در جاده کافی است. این موضوع برای کارهای روزمره که ریسک کمتری دارند نیز صادق است. شنیدن صدای نوتیفیکیشن کافی بود تا شرکت‌کنندگان در مطالعه دیگری عملکرد بدتری در انجام کار داشته باشند و عملکرد آنها تقریباً به اندازه شرکت‌کنندگانی بود که هنگام انجام کار با تلفن صحبت می‌کردند یا پیامک ارسال می‌کردند.

پیامدهای تلفن همراه

فقط استفاده از تلفن نیست که عواقب دارد. حتی وجود آن می تواند بر طرز تفکر ما تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، در یک مطالعه، محققان از شرکت‌کنندگان خواستند تلفن‌های خود را نزدیک و در دید (مانند روی میز)، نزدیک و دور از دید (مانند کیف یا جیب)، یا در اتاق دیگری قرار دهند. سپس شرکت کنندگان یک سری وظایف را انجام دادند که توانایی آنها را در پردازش و به خاطر سپردن اطلاعات، حل مسئله و تمرکز آزمایش می کرد.

وقتی تلفن های داوطلبان به جای نزدیک به آنها (روشن یا خاموش) در اتاق دیگری بود، عملکرد بسیار بهتری داشتند. همین نتیجه حتی زمانی که اکثر شرکت کنندگان ادعا کردند که آگاهانه به تلفن های خود فکر نمی کنند مشاهده شد.

به نظر می رسد تنها نزدیک بودن به گوشی نیز مغز را مشغول نگه می دارد. مغز ما ممکن است به طور ناخودآگاه سخت کار کند تا میل ما به چک کردن تلفن خود را مهار کند یا دائماً محیط را زیر نظر بگیرد تا ببیند آیا باید تلفن خود را چک کنیم (مثلاً منتظر دریافت پیامک باشیم). در هر صورت، این حواس پرتی می تواند انجام هر کار دیگری را سخت تر کند. در مطالعه ای که انجام شد، تنها راه حل این بود که تلفن همراه فرد را به طور کامل در اتاق دیگری قرار داد.

این بخشی از خبر بد بود. اما محققان به تازگی دریافته اند که وابستگی ما به تلفن همراه می تواند جنبه های مثبتی نیز داشته باشد.

به عنوان مثال، یک باور رایج وجود دارد که اتکا به تلفن های همراه توانایی ما را در به خاطر سپردن ضعیف می کند، در حالی که ممکن است اینطور نباشد.

در یک مطالعه، به داوطلبان صفحه‌ای با دایره‌های شماره‌دار نشان داده شد و آنها باید دایره‌ها را در جهت خاصی می‌کشیدند. هرچه عدد روی دایره بیشتر باشد، شرکت‌کننده برای انتقال آن به سمت درست امتیاز بیشتری دریافت می‌کند. در نیمی از آزمون‌ها، شرکت‌کنندگان اجازه داشتند تا توجه کنند که دایره‌ها باید به کدام سمت بروند. برای بقیه آزمون آنها باید فقط به حافظه خود تکیه می کردند.

همانطور که انتظار می رفت، دسترسی به یادآورهای دیجیتال به عملکرد آنها کمک کرد. شگفت‌انگیزتر این بود که وقتی از این یادآوری‌ها استفاده می‌کردند، نه تنها حلقه‌های با ارزشی را که یادداشت کرده بودند، بلکه حلقه‌های کم‌ارزشی را که یادداشت نکرده بودند نیز بهتر به یاد می‌آوردند. به گفته محققان، با ثبت مهم ترین اطلاعات، حافظه شرکت کنندگان برای ذخیره اطلاعات کم ارزش آزاد شد.

اما نقطه ضعف این رویکرد چه بود؟

وقتی شرکت‌کنندگان دیگر به یادآوری‌ها دسترسی نداشتند، خاطراتی که از حلقه‌های کم‌ارزش ساخته بودند همچنان باقی می‌ماند، اما نمی‌توانستند موارد با ارزش بالاتر را به خاطر بیاورند.

قبل از اینکه دقیقا بدانیم وابستگی ما به تلفن های همراه چگونه بر قدرت اراده و شناخت ما در دراز مدت تأثیر می گذارد، به تحقیقات بیشتری نیاز است. با این حال، در این بین راه دیگری وجود دارد که می توانیم برای کاهش اثرات منفی آن تلاش کنیم و این راه به طرز فکر ما در مورد مغزمان مربوط می شود.

همانطور که دیوید رابسون در کتابی به نام “اثر انتظارات” اشاره می کند، تحقیقات اخیر این باور را به چالش کشیده است که اگر نیروی اراده خود را در یک جهت اعمال کنیم (مثلاً ناخودآگاه در مقابل چک کردن تلفن خود مقاومت می کنیم)، قدرت ذهنی ما آن را خالی می کنیم و تبدیل می شود. برای ما سخت تر است که روی کار دیگری تمرکز کنیم. به گفته رابسون، این می تواند درست باشد، اما تا حد زیادی به باورهای ما بستگی دارد. افرادی که فکر می کنند مغز ما منابع محدودی دارد (مانند مقاومت در برابر یک وسوسه، مقاومت در برابر وسوسه بعدی را سخت تر می کند)، در واقع احتمال بیشتری دارد که این پدیده را در آزمایش نشان دهند.

اما برای کسانی که فکر می کنند هر چه بیشتر در برابر وسوسه مقاومت کنیم، توانایی ما برای مقاومت در برابر وسوسه تقویت می شود، یعنی کسانی که معتقدند مغز ما منابع نامحدودی دارد، اعمال خویشتن داری یا خستگی ذهنی در یک کار بر عملکرد آنها در کار بعدی تأثیر می گذارد. . منفی وجود ندارد.

جالبتر اینکه داشتن دید محدود یا نامحدود از مغز ممکن است تا حد زیادی فرهنگی باشد. کشورهای غربی مانند ایالات متحده ممکن است بر این باور باشند که ذهن بیش از سایر فرهنگ ها مانند هند محدود است.

هنوز هم تمرین می کنم که آن را در اتاق دیگری بگذارم تا ناخودآگاه تلفنم را کمتر چک کنم. اما به خودم یادآوری می‌کنم که مغز من بیش از آن چیزی که فکر می‌کنم توانایی دارد، و هر زمان که در برابر وسوسه چک کردن تلفنم مقاومت می‌کنم، مسیرهای عصبی جدیدی ایجاد می‌کنم که مقاومت در برابر این وسوسه را برای من آسان‌تر می‌کند.

متن تغییراتی که تلفن های همراه در اول صبح روی عملکرد مغز ما ایجاد می کنند. ظاهر شد.