G-36 در مقابل F-47: پنج تفاوت تعیین کننده در رقابت بین جنگنده های نسل ششم چین و ایالات متحده

این هواپیمای چینی که توسط تحلیلگران غربی به طور غیررسمی با نام چنگدو J-36 از آن یاد می شود، برای اولین بار در دسامبر 2024 به طور عمومی مشاهده شد. از سوی دیگر، نیروی هوایی ایالات متحده به طور رسمی قرارداد توسعه F-47 را در مارس 2025 به بوئینگ اعطا کرد.

هر دو جنگنده به طور کلی به عنوان نسل ششم طبقه بندی می شوند، اما مشخصات دقیق آنها مخفی باقی مانده است. بنابراین، یک مقایسه معقول باید بین ویژگی هایی که مشاهده یا به طور رسمی اعلام شده و توانایی هایی که تحلیلگران برای آینده این هواپیماها پیش بینی می کنند، تفاوت قائل شود.

طراحی بدنه و پنهان سازی

از بین این دو هواپیما، J-36 اطلاعات بصری بیشتری را در اختیار کارشناسان قرار داده است. تصاویر منتشر شده طراحی بزرگ بدون سکان عمودی، بال لوزی شکل پهن، سه ورودی هوا و عدم وجود تثبیت کننده های عمودی معمولی را نشان می دهد. موسسه Royal United Services نیز آن را به عنوان یک طراحی مثلثی بسیار بزرگ، سه موتوره و بدون سکان عمودی از چنگدو توصیف کرد.

حذف سکان عمودی می تواند بازتاب رادار را کاهش دهد. لبه های هم تراز، بدنه یکپارچه و جایگاه های تسلیحات داخلی نیز نشان می دهد که کاهش سطح مقطع راداری یک ملاحظات مهم در طراحی J-36 بوده است.

با این حال، هیچ اندازه گیری در دسترس عموم از سطح مقطع راداری این هواپیما وجود ندارد. اطلاعات بسیار کمتری در مورد F-47 در دسترس است و تنها تصویر منتشر شده توسط نیروی هوایی ایالات متحده جزئیات فنی قابل اعتمادی را ارائه نمی دهد.

این تصویر یک هواپیمای سرنشین دار با دماغه پهن و بال های عقب کشیده را نشان می دهد، اما نیروی هوایی آمریکا تاکید کرد که تصویر مذکور تنها یک طرح هنری است و نباید به عنوان نقشه فنی دقیق هواپیما در نظر گرفته شود.

عملکرد موتور و پرواز

پیکربندی سه موتوره J-36 یکی از برجسته ترین ویژگی های آن است و در طول آزمایش های پروازی قابل مشاهده بوده است. با این حال نوع دقیق موتور، میزان رانش و حداکثر سرعت هواپیما اعلام نشده است و به همین دلیل ادعای توانایی پرواز هایپراسپیس یا مانورپذیری آن همچنان در حد حدس و گمان است.

در مورد موتور F-47 هنوز هیچ تایید رسمی منتشر نشده است. این جنگنده با نسل بعدی برنامه نیروی محرکه تطبیقی ​​نیروی هوایی ایالات متحده مرتبط است، اما مشخص نیست که در نهایت کدام موتور برای تولید انبوه انتخاب خواهد شد.

واضح ترین هدف عملکرد رسمی برای F-47 در اینفوگرافی نیروی هوایی ایالات متحده منتشر شد که در می 2025 منتشر شد. در این سند، سرعت F-47 از 2 ماخ فراتر رفت و سطح مخفی کاری Stealth++ آن اعلام شد، اگرچه اطلاعات دقیق آزمایشگاهی برای هیچ یک از این شاخص ها ارائه نشد.

برد عملیاتی و ظرفیت حمل سلاح

ابعاد بزرگ بدنه J-36 نشان می دهد که این هواپیما احتمالاً فضای قابل توجهی برای سوخت داخلی و تسلیحات دارد. دریچه هایی که در قسمت زیرین آن دیده می شود نیز توسط برخی تحلیلگران به عنوان یک محفظه اصلی سلاح در مرکز و دو محفظه کوچکتر تفسیر شده است، اما چین ابعاد این محفظه ها یا محدودیت ظرفیت حمل آنها را تایید نکرده است.

F-47 از نظر برد هدف مشخص تری دارد. همین اینفوگرافیک نیروی هوایی آمریکا شعاع رزمی بیش از هزار مایل دریایی معادل بیش از 1852 کیلومتر را برای این جنگنده مشخص کرده است. این رقم با ماموریت مورد انتظار F-47 برای نفوذ به مناطق تحت کنترل دشمن و انجام عملیات برتری هوایی مطابقت دارد. ابعاد J-36 می تواند نشان دهنده سکوی چندمنظوره سنگین تر باشد، اما هنوز آمار قابل اعتمادی در مورد برد یا ظرفیت حمل تسلیحات آن منتشر نشده است.

حسگرها و همکاری با هواپیماهای بدون سرنشین

دماغه پهن و ابعاد بدنه J-36 می تواند فضای کافی را برای نصب آرایه های رادار بزرگ، تجهیزات جنگ الکترونیک و سنسورهای توزیع شده فراهم کند. با این حال، اطلاعاتی در مورد تجهیزات اویونیک هواپیما و توانایی آن در کنترل پهپادها تایید نشده است.

در مورد F-47 همکاری با پهپادها جایگاه مشخص تری دارد. نیروی هوایی ایالات متحده در حال توسعه این جنگنده به عنوان بخش سرنشین دار و مرکزی خانواده سیستم های برتری هوایی نسل بعدی است. مجموعه ای که توسط هواپیماهای رزمی خودمختار شرکت کننده نیز پشتیبانی خواهد شد.

بنابراین F-47 برای نبرد انفرادی طراحی نشده است. بخشی از اثربخشی آن به توانایی جنگنده برای تبادل اطلاعات هدف و ماموریت برای هواپیمای همراه بستگی دارد.

فرآیند توسعه و ماموریت مورد انتظار

J-36 تاکنون در حال پرواز مشاهده شده است که نشان می دهد چین حداقل یک نمونه عملیاتی از این هواپیما دارد. با این حال، پکن هنوز نام رسمی، مشخصات، برنامه تولید یا زمان شروع به کار خود را تایید نکرده است.

F-47 اکنون در مرحله توسعه مهندسی و تولید است. به گفته نیروی هوایی آمریکا، قبل از دریافت قرارداد از بوئینگ، هواپیماهای آزمایشی مربوط به این برنامه در طول پنج سال صدها ساعت پرواز آزمایشی را پشت سر گذاشته بودند.

در شرایط فعلی نمی توان یکی از این دو مبارز را برنده قطعی دانست. به نظر می رسد J-36 بیشتر بر ابعاد بزرگ، ظرفیت داخلی بالا و ماموریت های دوربرد تمرکز دارد، در حالی که F-47 با تأکید واضح تری بر برتری هوایی نافذ و همکاری با هواپیماهای بدون سرنشین طراحی شده است.

در نهایت، توازن قدرت تنها با سرعت یا پنهان کاری تعیین نمی شود. قابلیت‌های حسگرها، موشک‌ها، شرکای مستقل، تعداد هواپیماهای تولید شده و سطح آمادگی عملیاتی عوامل مهمی در تعیین اینکه کدام سیستم بیشترین مزیت را در میدان نبرد دارد، خواهد بود.