به گزارش بازار، خبرگزاری آسوشیتدپرس در گزارشی اختصاصی از حمله کوبنده نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران به پایگاه لجستیکی ارتش آمریکا در بندر “شعبه” کویت در تاریخ 10 مارس 1404 (اول مارس 2026) فاش کرد که به گفته پنتاگون، ده ها سرباز آمریکایی کشته و 6 نفر دیگر زخمی شدند. بی کفایتی مقامات نظامی آمریکا و رها کردن مجروحان ارتش آمریکا. رسوایی که حالا با اعتراض عمومی سربازان بازمانده و خانواده های جان باختگان مشکل جدیدی را برای دولت متجاوز آمریکا به وجود آورده است.
به گزارش آسوشیتدپرس، در حالی که هفت ماه از جنگ تحمیلی آمریکا علیه ایران می گذرد، سربازان مجروح در یکی از مرگبارترین حملات پهپادهای ایرانی به نیروهای متجاوز آمریکایی برای اولین بار و علنا نسبت به دست کم گرفتن توانمندی های ایران از سوی فرماندهان و ناکارآمدی نظام پزشکی ارتش آمریکا هشدار دادند.
پنتاگون جزئیات زیادی از این حمله که در 10 مارس 1404 یک روز پس از آغاز جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران رخ داد، منتشر نکرده است. آسوشیتدپرس گفت که با 13 سرباز صحبت کرده است – عمدتاً افسرانی که در پست‌های مسئولیت کلیدی در پایگاه بندر شعیبه خدمت می‌کردند یا از جلسات توجیهی سطح بالا مطلع بودند. بسیاری از آنها تاکید کردند که پنتاگون در هنگام آغاز عملیات موسوم به “خشم حماسی”، قدرت نظامی ایران را برای پاسخ به تجاوز دست کم گرفت.
بر اساس این گزارش، ارتش آمریکا از اظهار نظر در مورد گزارش آسوشیتدپرس خودداری کرده و مدعی شده است که هنوز خانواده های کشته شدگان را از نتایج تحقیقات مطلع نکرده است. پنتاگون نیز از اظهار نظر خودداری کرد.
فرماندهان هشدارها را شنیدند و به آنها توجه نکردند
بر اساس گزارش آسوشیتدپرس، این سربازان از جمله افسران ارشد فرماندهی لجستیک مستقر در بندر شعیبه گفتند که ژنرال جان هینسون، رئیس امور لجستیکی نیروهای آمریکایی تحت فرماندهی مرکزی آمریکا در غرب آسیا و ژنرال کلینت بارنز، رئیس 103 اعزامی، تصمیم به انتقال تهدید به این مرکز برای پشتیبانی از فرماندهی بندر شعیبه گرفتند. در برابر حملات تلافی جویانه ایران آسیب پذیر بود و گزارش های اطلاعاتی حاکی از احتمال بالای هدف بود. مکان آن توسط ایران اعلام شد.
بیلی کی، یک برنامه ریز اصلی و عملیاتی که بیش از 20 سال در ارتش ایالات متحده خدمت کرده است، می گوید: «کویت بسیار نزدیک بود. این نتیجه نهایی است. کویت در تیررس هواپیماهای بدون سرنشین در ارتفاع پایین قرار داشت. وی افزود: پیشنهاد انتقال ستاد لجستیک به مکان های امن خارج از کویت رد شد.
به گفته دو افسری که در جریان این جلسات قرار گرفتند، افسران اطلاعاتی هینسون و بارنز را تحت فشار قرار دادند تا چند روز قبل از اعزام به بندر شعیبه نروند. هینسون پرسید که آیا این بندر در لیست اهداف برنامه ریزی شده ایران قرار دارد یا خیر و به او گفته شد که در لیست اولیه نیست اما به عنوان یک هدف ثانویه احتمالی در نظر گرفته می شود. اما هینسون همچنان دستور استقرار به بندر را صادر کرد و نیروهای آمریکایی از پایگاه کمپ عارفجان به این بندر که تنها حدود 104 کیلومتر با مرز ایران فاصله داشت، منتقل شدند.
به گزارش آسوشیتدپرس، افسران امنیتی پیش از حمله به فرماندهان هشدار داده بودند که بندر شعیبه فاقد پدافند هوایی مناسب در برابر هواپیماهای بدون سرنشین است و مکان امنی برای استقرار نیروها نیست.
سرگرد استیون رامسبوتم یکی از افسران حاضر در این جلسات تاکید کرد که تمرکز فرماندهان بیشتر بر روی دفاع در برابر موشک ها بوده و آمادگی جنگ با هواپیماهای بدون سرنشین را ندارند. وی گفت: پنج سال است که این نوع جنگ در اوکراین ادامه دارد، اما ما بهانه می‌آوریم و انتظار نداشتیم این اتفاق برایمان بیفتد. این به نظر من مضحک و پوچ است.”
ناتوانی در دفاع؛ تنها سیستم موجود در برابر هواپیماهای بدون سرنشین ناکارآمد بود
بر اساس این گزارش، سه پایگاه اصلی ارتش آمریکا در کویت، پیش از آغاز جنگ، پدافند هوایی خود را تقویت کرده بودند، اما تنها پشتیبانی هوایی موجود برای بندر شعیبه، سامانه موشکی «پاتریوت» در نزدیکی اردوگاه عریفجان بود که برای سرنگونی پهپادهای ایرانی مجهز نبود. استفاده از موشک های گران قیمت پاتریوت برای هدف قرار دادن پهپادهای ارزان قیمت، علاوه بر هزینه های سرسام آور، منطقه را در برابر حملات موشکی مرگبارتر آسیب پذیر می کند.
افسر مسئول ایمنی که پس از هشدار کشته شد
به گفته رامسبوتام، کاپیتان کودی خورک، که مسئول امنیت واحد مستقر در بندر بود و اکیداً توصیه کرده بود به آنجا نروید، احساس می‌کرد که صبح روز حمله نباید سنگر را ترک کنند. او همچنین نگران بود که رادار مورد استفاده برای نشان دادن پایان تهدید قادر به شناسایی پهپادهای در ارتفاع پایین نباشد. اما در ساعات منتهی به حمله، افسران ارشد او را تحت فشار قرار دادند تا نیروها را برای ترک سنگر آماده کند.
Ramsbottom گفت: “ما می دانستیم که در امان نیستیم.” هیچ کس از وضعیت هواپیماهای بدون سرنشین خبر نداشت.
دقایقی پس از اعلام آخرین وضعیت “ایمن”، یک پهپاد از پشت بام عبور کرد و خورک را کشت.
هفت سرباز، از جمله افسران ارشد مستقر در بندر شعیبه، به آسوشیتدپرس گفتند که نیروهای آمریکایی بدون برنامه جامع برای مدیریت تلفات و جراحات وارد جنگ شدند، بنابراین سربازانی که تلفن‌هایشان دست نخورده باقی مانده بود از گوگل برای یافتن نزدیک‌ترین امکانات پزشکی استفاده کردند.
«جاناتان تنبرینک» از افسران ارشد ارتش آمریکا با سابقه 35 سال سابقه خدمت در ارتش که مورد اصابت ترکش به پیشانی، صورت، گردن، کتف و بازوی راست قرار گرفت، گفت: در عراق و افغانستان بوده ام، در عملیات های رزمی شرکت کرده ام، می دانم کار درست چیست و اصلاً کار درستی نبود.
رها کردن مجروحان در پادگان; سیستم پزشکی ارتش آمریکا سقوط کرد
بر اساس این گزارش، برخی از سربازان مجروح، از جمله کسانی که سوابق پزشکی خود را با آسوشیتدپرس به اشتراک گذاشته بودند، گفتند که پس از انتقال از کویت به آلمان، به جای بستری شدن در مرکز پزشکی منطقه‌ای لندستول – بزرگترین مرکز درمانی نظامی آمریکا در اروپا – به پادگان‌های ارتش فرستاده شدند و به آنها گفته شد که برای ویزیت سرپایی قرار ملاقات بگذارند.
پنتاگون در بیانیه‌ای مدعی شد که تمامی سربازان مجروح که به مراکز درمانی این وزارتخانه می‌رسند مورد ارزیابی قرار می‌گیرند و ممکن است بر اساس شدت جراحات بستری شوند. اما چندین سرباز گفتند هفته ها طول کشید تا تشخیص آسیب مغزی تروماتیک دریافت کنند و بتوانند درمان تخصصی را آغاز کنند.
رادنی بیرمن، یکی دیگر از افسران ارشد که در اثر این حمله ترکش از صورتش تا پاهایش باقی مانده بود، گفت: هرگز فکر نمی کردم اگر مجروح شوم، این اتفاقات می افتد، امانت مقدسی که فکر می کردم هرگز شکسته نمی شود، شکسته شد.
سرلشکر ارتش ایالات متحده رامسبوتم گفت که او بیش از چهار ماه برای نتایج MRI خود منتظر ماند و افزود: “من مجبور شدم همه چیز را خودم ثبت کنم. این بسیار ناامید کننده است.”
سرهنگ دوم ارتش ایالات متحده آرتورو لینکلن، که تنها حدود 2 متر از محل انفجار فاصله داشت، گفت که روزها بدون دریافت مسکن حتی سپری کرده است.
خانواده های مردگان: ما حق داریم بدانیم چه اتفاقی افتاده است
به گفته یک مقام آگاه، ارتش ایالات متحده تحقیقات خود را در مورد این حمله در ژوئن به پایان رساند، اما هنوز گزارشی را با استناد به نیاز به اصلاح اطلاعات حساس منتشر نکرده است. برخی از خانواده‌های سربازان کشته شده گفتند که از عدم شفافیت ارتش ناامید شده‌اند و این سوال را مطرح کردند که چرا آنها را به مکانی فرستاده‌اند که می‌دانستند در برابر حملات هواپیماهای بدون سرنشین محافظت نشده است.
تینا مارزان، همسر رابرت مارزان، افسر ارشد کشته شده در این حمله، گفت: “ما حق داریم بدانیم واقعا چه اتفاقی افتاده است.” اگر کسی اشتباه کرد، آن افراد باید پاسخگو باشند.»
در اوایل ماه جولای، خانواده قربانیان گزارشی از پاتریک فرانک، فرمانده سابق فرماندهی مرکزی ایالات متحده، در مورد نتایج تحقیقات دریافت کردند. تینا مارزان گفت هیچ اعتراف به اشتباهی وجود ندارد و فرانک هیچ اشاره ای به آسیب پذیری بندر شعیبه نکرد.
گفتگو در مورد این post