تماشا کنید: صدای این پرندگان مانند یک چکش است

جف پودوس، زیست‌شناس آمهرست دانشگاه ماساچوست، همراه با جوائو سی‌تی منزز، دانشجوی فارغ‌التحصیل سابقش، در حال بررسی این موضوع هستند که چرا صدای برخی از پرندگان بسیار بلندتر از دیگران است.

در سال 2019، Podos متوجه شد که مرغ زنگوله سفید آمازونی که با نام علمی Procnias albus شناخته می شود، بلندترین صدای ضبط شده را در بین پرندگان جهان دارد. شدت صدای این پرنده حدود 125 دسی بل است و از صدای اره برقی روشن در فاصله نزدیک بلندتر است. رکوردی که توسط گینس تایید شد.

در تحقیقات جدید، این دو دانشمند به دنبال ویژگی های فیزیکی بدن پرندگان بودند که می تواند بلندی صدای آنها را پیش بینی کند. آنها همچنین بررسی کردند که چگونه شدت صدا با جایگاه اکولوژیکی و ساختار اجتماعی هر گونه ارتباط دارد.

منیز گفت:

تعیین میزان بلندی صدای پرنده در آزمایشگاه باید کار ساده ای به نظر برسد، اما تا همین اواخر اندازه گیری آن در محیط طبیعی بسیار دشوار بود و داده های بسیار کمی برای بررسی وجود داشت.

یکی از دلایل این سختی مربوط به مسافت است، زیرا شدت یا دامنه صدا با فاصله گرفتن از منبع کاهش می یابد. آژیر یا صدای جیغی که از فاصله نزدیک کر کننده به نظر می رسد ممکن است در فاصله چند صد متری بسیار ضعیف شنیده شود. یکی از راه های اندازه گیری دامنه صدای پرندگان، گرفتن پرنده و بردن آن به آزمایشگاه برای آزمایش است. با این حال، این روش به ویژه در هنگام انجام تحقیقات بین المللی و مقایسه تعداد زیادی از گونه ها چندان کاربردی یا کارآمد نیست.

پودوس، که به منزز کمک کرد شدت صدای 123 پرنده را در اطراف آمهرست و مناطق مختلف برزیل اندازه‌گیری کند، تاکید کرد:

خودت باید آنجا باشی.

گلف در خدمت پرنده پژوهی

ابزارهای مناسب نیز نقش مهمی در این تحقیق داشتند. بهترین ابزار برای اندازه گیری همزمان شدت صدا و فاصله از دنیای گلف آمده است: فاصله یاب. این ابزار لیزری با استفاده از فناوری اندازه گیری دقیق فاصله بین فرد و هدف را تعیین می کند. Menzes و Podus از این تجهیزات در تحقیقات خود استفاده کردند و توانستند اطلاعات قابل اعتمادی در مورد شدت صدای 123 گونه به دست آورند. 113 مورد از این گونه ها قبلاً هیچ داده ثبت شده ای در مورد بلندی صدای خود نداشتند.

پادوس گفت:

ما توانسته‌ایم تعداد گونه‌هایی را که اطلاعات دامنه صوتی برای آنها در دسترس است، به میزان قابل توجهی افزایش دهیم. این تحقیق یک مطالعه اساسی و بنیادی تلقی می شود که تاکنون هیچ گروه دیگری در چنین مقیاسی انجام نداده است و سؤالات زیادی را مطرح می کند که بررسی آنها می تواند بسیار جالب باشد.

محققان تفاوت بزرگی معادل 58 دسی بل بین شدت صدای گونه های مختلف پیدا کردند. صدای مرغ مگس خوار حدود 64 دسی بل است. یعنی تقریباً در سطح صدای یک مکالمه عادی انسانی. از سوی دیگر، گیسوان گلو برهنه و گیج‌پا قرمز صدایی بالاتر از 120 دسی بل تولید می‌کنند. بلندتر از صدای ایستادن نزدیک اره های زنجیری و چکش های بادی.

تیم تحقیقاتی همچنین دریافت که پرندگانی که بلندترین صداها را تولید می کنند، بزرگتر هستند. این پرندگان ماهیچه های بزرگتری دارند که احتمالاً به آنها اجازه می دهد هوا را بیشتر فشرده کنند و صدای انفجاری بیشتری ایجاد کنند. آنها همچنین دارای دهانه منقار گسترده تری هستند. این وضعیت شبیه سازهای موسیقی با دهان گشاد مانند شیپور است که ساختار بازتر آنها می تواند به تقویت صدا کمک کند.

رازی که هنوز باقی است

علیرغم این یافته ها، داده های محققان نتوانست الگویی گسترده و واضح در مورد نقش اکولوژیکی و تکاملی شدت صدای پرندگان ارائه دهد. این تیم پیش‌بینی کرد که پر سر و صداترین پرندگان دارای سه ویژگی متمایز هستند: پرواز ضعیف، زندگی در جنگل‌های انبوه و رفتار چندجنس. طبق فرضیه آنها، پرندگانی که توانایی کمتری در پرواز دارند ممکن است محدودیت حرکتی خود را با افزایش حجم صدا جبران کنند و جفت های بیشتری را از طریق صداهای بلندتر جذب کنند.

منیز گفت:

اکنون بخشی از مکانیسم تولید این صداها را می دانیم. بدن بزرگتر و منقار پهن تر. اما ما هنوز علت اصلی را کشف نکرده‌ایم و احتمالاً به داده‌های بسیار بیشتری از گونه‌های بسیار بیشتری برای روشن کردن روندهای اکولوژیکی و تکاملی نیاز داریم.

پودوس نیز مشتاق بازگشت دوباره به محیط طبیعی است، این بار با فاصله یاب گلف و دستگاه اندازه گیری صدا. پادوس در پایان با اشاره به صحبت های یوگی گفت:

با مشاهده می توان چیزهای زیادی یاد گرفت و دنیا چیزهای زیبای زیادی برای دیدن دارد. چنین تحقیقاتی را نمی توان در آزمایشگاه یا صرفاً با جمع آوری داده های اینترنتی انجام داد. شما باید به دنیای واقعی بروید، به آنچه می بینید و می شنوید توجه دقیق داشته باشید، و هر چیزی در محیط طبیعی که شما را وادار به مشاهده دقیق تر کند واقعا لذت بخش است. زیرا مردم را به ریشه های اصلی دلیل انجام علم برمی گرداند.