ناسا سه مریخ نورد خودکششی را به ماه می فرستد

ناسا سه مریخ نورد مستقل را به ماه خواهد فرستاد که مسیر خود را انتخاب کرده و سطح و زیرسطح ماه را بدون هدایت مستقیم انسان کاوش خواهند کرد.

گزارش کردن سرویس هوافضای تکناکاین سه ماه نورد مستقل روی سطح ماه حرکت خواهند کرد و بدون اینکه انسان مستقیماً تصمیمات خود را کنترل کند، نقشه سه بعدی از محیط را تهیه خواهد کرد.

این مریخ نوردها بخش مهمی از ماموریت آتی CADRE ناسا هستند که مخفف اکتشاف رباتیک مستقل و توزیع شده مشترک است که قرار است اواخر سال 2026 پرتاب شود.

هر مریخ نورد دارای چهار چرخ و بدنه ای به اندازه یک حامل گربه است. پنل‌های خورشیدی، تجهیزات تصویربرداری و نرم‌افزارهای رایانه‌ای جدید نیز در داخل آن‌ها قرار گرفته‌اند که امکان عملکرد مستقل را فراهم می‌کنند.

بیشتر بخوانید: X-59 ناسا به سرعت 1275 کیلومتر در ساعت رسید

فضانوردان CADRE چه خواهند کرد؟

پس از فرود سه ماه نورد بدون سرنشین ناسا در منطقه رینیر گاما روی ماه، از دوربین ها و رادارهای نفوذی زمینی برای گرفتن عکس از سطح و زیرسطح ماه استفاده می کنند و آنها را به زمین ارسال می کنند.

این فعالیت ها با مشارکت مستقیم بسیار محدود کنترل کنندگان ماموریت در زمین انجام خواهد شد. این سه مریخ نورد با یکدیگر و با یک ایستگاه پایه روی مریخ نورد ارتباط خواهند داشت. با استفاده از این اطلاعات، آنها در محیط حرکت می کنند و تصمیم می گیرند که چگونه مراحل مختلف ماموریت را انجام دهند.

ژان پیر دلاکروا، محقق اصلی پروژه CADRE در آزمایشگاه رانش جت ناسا، توضیح داد:

“تنها دستور این است که مثلاً به کاوش در منطقه بروید و مریخ نوردها بقیه را مشخص کنند، چه زمانی حرکت کنند، چه مسیری را طی کنند و چگونه در خطرات محلی حرکت کنند.”

وی بیان کرد:

شما فقط هدف کلی را به آنها بگویید و آنها باید بفهمند که چگونه آن را محقق کنند.”

به عنوان مثال، مرکز کنترل ماموریت می تواند از سیستم بخواهد تا قسمت خاصی از سطح ماه را بررسی کند. یکی از فضانوردان نقش هدایت را بر عهده می گیرد و یک برنامه استراتژیک برای اجرای ماموریت تدوین می کند. این برنامه نحوه تقسیم منطقه هدف را بین سه مریخ نورد مشخص می کند و منابع موجود برای هر ربات و شرایط محیطی را در نظر می گیرد.

سپس هر مریخ نورد وظیفه خود را دریافت می کند و به طور مستقل با استفاده از حسگرها مسیر امنی را به نقطه هدف پیدا می کند. پس از رسیدن به مقصد، عملیات تصویربرداری درخواستی را انجام می دهد. اطلاعات جمع آوری شده در نهایت انتقال و ترکیب می شود تا دیدی جامع از منطقه مورد بررسی ایجاد شود.

بیشتر بخوانید: پگاسوس; یک ماه نورد پیشرفته که آینده سکونت انسان در ماه را تعیین می کند

چالش سه فعالیت ماه نورد مستقل ناسا در ماه

با توجه به پیشرفت‌های اخیر در هوش مصنوعی، ممکن است این فناوری در زمین چندان شگفت‌انگیز به نظر نرسد، اما پیاده‌سازی چنین سیستم خودمختاری در ماه یک چالش بزرگ است.

ماه جو ندارد و بنابراین فضانوردان مستقیماً در معرض تابش خورشید خواهند بود. دمای محیط در اواسط روز نیز می تواند به 114 درجه سانتیگراد برسد. قدرت پردازش بیشتر، مانند لپ‌تاپ تحت فشار، گرمای بیشتری تولید می‌کند و در صورت عدم وجود سیستم مدیریت حرارت مناسب، می‌تواند برای تجهیزات ربات خطرناک باشد.

برای حل این مشکل، مهندسان فعالیت های ماهنوردان CADRE را در چرخه های 30 دقیقه ای بیداری و استراحت طراحی کرده اند. ربات ها در فواصل زمانی معین خاموش می شوند تا خنک شوند و همزمان باتری های خود را با استفاده از نور خورشید شارژ می کنند. پس از فعال شدن مجدد، این سه مریخ نورد ابتدا وضعیت یکدیگر را بررسی کرده و سپس به فعالیت خود ادامه می دهند.

بیشتر بخوانید: طرح ناسا برای ساخت پایگاه دائمی در ماه + تصویر

میراث مریخ نورد استقامتی

فضانوردان CADRE از تجربه فناوری های خودمختار ناسا در ماموریت های قبلی بهره می برند. مریخ نورد استقامت در پنج سال گذشته در حال کاوش در سطح مریخ بوده و مسافتی معادل طول یک ماراتن را طی کرده است.

اگرچه مسیر کلی استقامت توسط انسان تعیین می‌شود، اما بخش بزرگی از این مسافت با استفاده از فناوری خودمختار بدون راهنمایی لحظه به لحظه اپراتورها طی شده است.

مارک میمون راننده مریخ نورد ناسا در ماه ژوئن گفت: “مریخ نوردها در 29 سال گذشته به طور فعال در حال کاوش مریخ بوده اند.” اما اخیراً، با نرم‌افزار و سخت‌افزار خودران Endurance، یک مریخ‌نورد توانسته تقریباً با حداکثر سرعت مکانیکی خود به‌طور خودکار حرکت کند.”

او توضیح داد که بیش از 90 درصد از حرکت مریخ نورد Endurance اکنون به صورت مستقل انجام می شود و فناوری خودمختار به راه اصلی ناسا برای سفر مسافت های طولانی با مریخ نورد تبدیل شده است.

سه مریخ نورد CADRE خودگردان ناسا این فناوری را در ماموریت 14 روزه خود یک گام فراتر خواهند برد و مجموعه ای از آزمایشات را برای ارزیابی توانایی همکاری و تصمیم گیری مستقل انجام خواهند داد.

این مأموریت نشان می‌دهد که روبات‌های فضایی به تدریج از ماشین‌هایی که برای هر حرکت به فرمان‌های انسان وابسته هستند، به گروه‌هایی از کاوشگران مستقل تبدیل می‌شوند که می‌توانند هدف کلی ماموریت را درک کنند و نحوه اجرای آن را تعیین کنند.