دانشمندان یک مسیر عصبی جدید برای مبارزه با از دست دادن حافظه کشف کرده اند

از دست دادن یا جا گذاشتن چیزها نیز یکی از مشکلات رایج در این دوران است. در برخی موارد، آزمون های شناختی این اختلالات حافظه را شناسایی می کنند. اما گاهی اوقات خود افراد نیز متوجه کاهش توانایی های ذهنی خود می شوند، در حالی که نتایج تست های استاندارد شده هنوز در محدوده طبیعی است.

اصطلاح اختلال شناختی خفیف (MCI) به مشکلات قابل اندازه گیری در حافظه یا سایر توانایی های فکری اشاره دارد که در آن فرد آسیب دیده هنوز استقلال نسبی را در زندگی روزمره حفظ می کند. در مقابل، زوال شناختی ذهنی (SCD) به شرایطی اشاره دارد که در آن فرد احساس می‌کند توانایی‌های شناختی‌اش کاهش یافته است، اما عملکرد او در آزمون‌های شناختی استاندارد نرمال باقی می‌ماند. دانستن مکانیسم‌های عصبی مربوط به هر دو شرایط می‌تواند به محققان در طراحی و ارزیابی روش‌های مقابله با کاهش توانایی‌های شناختی کمک کند.

محققان بیمارستان وابسته به دانشگاه پزشکی نانجینگ، دانشگاه نانجینگ و چندین موسسه دیگر اخیراً تصاویر مغز و نتایج آزمایش حافظه بیش از هزار نفر را مقایسه کردند. مقاله آنها که در مجله روانپزشکی ترجمه منتشر شده است نشان می دهد که نواحی مختلف نازک شدن قشر مغز در افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف ممکن است به یک شبکه عصبی مرتبط با حافظه تعلق داشته باشد. در حالی که چنین الگویی در افراد مبتلا به زوال شناختی از نظر آماری معنی دار نبود.

رابطه بین نازک شدن قشر مغز و شبکه حافظه

محققان اطلاعات 1312 نفر از سه گروه مستقل را تجزیه و تحلیل کردند. این داده ها شامل تصاویر مغز و نتایج آزمون های ارزیابی حافظه اپیزودیک بود. توانایی ذهنی مربوط به یادآوری رویدادها و تجربیات خاص گذشته.

آنها از تصویربرداری تشدید مغناطیسی ساختاری (MRI) برای اندازه گیری ضخامت قشر مغز استفاده کردند. آنها همچنین یک نقشه مرجع بر اساس تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی در حالت استراحت (fMRI) برای تخمین درجه هماهنگی طبیعی فعالیت بخش‌های مختلف مغز داشتند.

هنگام بررسی تصاویر ساختاری، تمرکز اصلی تیم تحقیقاتی بر روی اندازه گیری ضخامت قشر مغز هر شرکت کننده بود. این روش به آنها این امکان را می داد تا مناطقی را که ضخامت آنها با نمرات افراد در آزمون حافظه اپیزودیک مرتبط است، شناسایی کنند.

Huang Anxing، Jiang Keke و همکارانشان مراحل انجام این تحقیق را در مقاله خود توضیح دادند:

ابتدا با مقایسه ضخامت قشر مغز افراد با گروه‌های دارای عملکرد شناختی طبیعی، نقشه‌های مشخصی از آتروفی مغز برای هر فرد تهیه شد و نواحی با رابطه معنی‌دار بین ضخامت قشر مغز و عملکرد حافظه انتخاب شدند. در مرحله دوم، این نقشه ها به عنوان نقاط مرجع در تجزیه و تحلیل اتصال عملکردی یک نقشه جامع و استاندارد شده از اتصالات مغزی برای شناسایی شبکه های آتروفی بر اساس میزان کاهش ضخامت در مناطق مختلف استفاده شد. در مرحله سوم، مقایسه‌های گروهی برای شناسایی شبکه‌های آسیب‌دیده در افراد با اختلال شناختی خفیف و زوال شناختی ذهنی انجام شد. همچنین اعتبار روش تحقیق با استفاده از شبکه حافظه استخراج شده از بیماران مبتلا به ضایعات موضعی مغزی مورد ارزیابی قرار گرفت.

نتایج نشان داد که نواحی با قشر مغز نازک‌تر در افراد مختلف یکسان نیست. با این حال، در اکثر شرکت کنندگان با اختلال شناختی خفیف، این مناطق به یک شبکه عصبی مشترک مرتبط با حافظه اپیزودیک مرتبط بودند.

محققان شواهد آماری قابل توجهی مبنی بر وجود این الگوی شبکه مشترک در افراد مبتلا به زوال شناختی ذهنی پیدا نکردند. البته این نتیجه لزوماً به معنای عدم نازک شدن قشر مغز یا سایر تغییرات مغزی در این افراد نیست.

بررسی تاثیر تحریک مغناطیسی مغز

Huang Anxing، Jiang Keke و همکارانشان آزمایش دیگری را با حضور 25 نفر با اختلال شناختی خفیف و 13 نفر با اختلال شناختی ذهنی انجام دادند.

در این آزمایش، شرکت‌کنندگان تحت یک دوره چهار هفته‌ای تحریک مغناطیسی ترانس کرانیال (rTMS) قرار گرفتند. این روش پالس های مغناطیسی پی در پی را با استفاده از سیم پیچی که روی پوست سر قرار می گیرد به مغز منتقل می کند.

محققان دریافتند که مداخله تحریک مغناطیسی با تغییراتی در اتصال عملکردی مغز افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف مرتبط است. به طور خاص، پس از تحریک، فعالیت سیگنال های مناطق مختلف شبکه شناسایی شده با یکدیگر هماهنگ تر شد.

نویسندگان این مطالعه در مقاله خود نوشتند:

علی‌رغم تفاوت‌های بین فردی قابل توجه، مناطق آتروفی شده در اکثر بیماران با اختلال شناختی خفیف از نظر عملکردی با یک شبکه مشترک و مختل مرتبط با حافظه اپیزودیک مرتبط بودند. این پدیده در افراد مبتلا به زوال شناختی به سطح قابل توجهی نرسید. بررسی رابطه بین ضایعات مغزی و شبکه حافظه به همراه اعتبارسنجی داده ها در مجموعه های مستقل، همسانی این نتایج را در گروه های مختلف تایید کرد. نکته مهم این است که تحریک مغناطیسی ترانس کرانیال مکرر می‌تواند شبکه مختل شده را در افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف تعدیل کند و این تغییر عمدتاً در افزایش اتصال عملکردی بین بخش‌های مختلف یک شبکه مشاهده شد.

جهتی جدید برای تحقیقات و درمان آینده

یافته های این مطالعه نشان می دهد که مشکلات افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف در به خاطر سپردن وقایع گذشته ممکن است به نازک شدن قشر مغز در نواحی مرتبط با شبکه عصبی مشترک مرتبط باشد. محققان همچنین مشاهده کردند که پس از استفاده مکرر از تحریک مغناطیسی ترانس کرانیال، اتصال عملکردی در این شبکه افزایش می‌یابد.

نویسندگان مقاله در مورد اهمیت نتایج تحقیقات خود نوشتند:

این مطالعه روشی قابل اعتماد برای ترسیم شبکه‌های کلیدی انحطاط مغز بر اساس وزن و درجه آسیب ایجاد کرده است و توانسته است شبکه‌های مختل رایج مرتبط با حافظه رویداد را در افراد دارای اختلال شناختی خفیف و زوال شناختی ذهنی شناسایی کند. تعدیل فعالیت این شبکه مختل شده را می توان به عنوان یک استراتژی درمانی ممکن برای به تاخیر انداختن پیشرفت اختلال شناختی خفیف در نظر گرفت.

علیرغم نتایج امیدوارکننده، محققان هنوز تعیین نکرده اند که آیا تغییرات مشاهده شده در تصویربرداری مغز واقعاً منجر به بهبود حافظه یا کاهش زوال شناختی می شود.

در آینده، این یافته‌ها می‌تواند زمینه‌ای برای مطالعات بیشتر بر روی شبکه عصبی شناسایی‌شده و تأثیر احتمالی تحریک آن بر حافظه اپیزودیک افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف فراهم کند.