چگونه شهرها می توانند برای تاکسی های خودران جا باز کنند؟

سوئیس به تازگی اولین سرویس تاکسی بدون راننده خود را در منطقه Forthal در نزدیکی زوریخ راه اندازی کرده است. همزمان با تبدیل شدن تاکسی های خودران به بخشی از واقعیت حمل و نقل شهری، محققان در حال بررسی امکان سنجی فنی این فناوری، نحوه مدیریت ناوگان بزرگ خودروهای خودران و ادغام آنها با شبکه های حمل و نقل هستند. گسترش گزینه های جابجایی در مناطق روستایی و محروم از دیگر اهداف این پژوهش است.

کنان ژانگ، استاد آزمایشگاه اکوسیستم تحرک انسان محور (HOMES) در موسسه فدرال فناوری لوزان، در حال تحقیق است که چگونه تاکسی های خودران می توانند وارد شبکه های حمل و نقل شهری شوند. تحقیقات او شامل عوامل مختلفی مانند توزیع ناوگان، تعیین محل توقف و پارک خودروها و میزان پذیرش اجتماعی از این فناوری است. ژانگ گفت:

تاکسی های خودران از نظر فنی امکان پذیر هستند، اما آینده آنها بیشتر به مقررات، پذیرش عمومی، مسائل اقتصادی و نحوه هماهنگی آنها با شهرها و سیستم های حمل و نقل عمومی بستگی دارد.

در یک سری از مطالعات منتشر شده در مجله تحقیقات حمل و نقل، ژانگ و گروه تحقیقاتی او روش‌هایی مبتنی بر هوش مصنوعی را معرفی کرده‌اند که مدیریت هماهنگ ناوگان بزرگ خودروهای خودران و بهینه‌سازی فضای انتظار و پارک آنها را ممکن می‌سازد. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که شبکه‌های آینده تاکسی‌های خودران می‌توانند با مدیریت هوشمندانه، زمان انتظار مسافران را کاهش دهند، کارایی خودروها را افزایش دهند و دسترسی به خدمات حمل‌ونقل را در مناطق محروم از خدمات درخواستی بهبود بخشند.

ارائه خدمات به مناطق دور افتاده

رانندگان تاکسی معمولا ترجیح می دهند در مناطق پرترافیک مانند مراکز شهر، فرودگاه ها و ایستگاه های قطار فعالیت کنند. در نتیجه، مناطق روستایی و کم جمعیت اغلب با گزینه های محدودتری برای حمل و نقل روبرو هستند. ناوگان خودروهای خودران می توانند با ارسال هوشمندانه خودروها به نقاط مختلف این مشکل را کاهش دهند و دسترسی ساکنان مناطق حومه شهر به خدمات حمل و نقل را بهبود بخشند.

برای تحقق چنین هدفی، شهرها باید هزاران خودروی خودران را به صورت هماهنگ مدیریت کنند تا با توجه به نیاز مسافران، تعداد کافی خودرو در هر منطقه در دسترس باشد. ژانگ و همکارانش الگوریتم های یادگیری تقویتی را با استفاده از داده های دنیای واقعی از شنژن چین برای بررسی مدیریت متمرکز ناوگان توسعه داده اند.

در این روش، خودروها به جای تصمیم گیری مستقل در مورد مقصد بعدی، از طریق یک سیستم مرکزی مدیریت می شوند. این سیستم با پیش بینی میزان تقاضا به طور مستمر اقدام به جابجایی و توزیع خودرو در سطح شهر می کند. چنین رویکردی، در عین حفظ کیفیت خدمات، دسترسی تاکسی‌ها را در محله‌هایی که معمولاً توسط شرکت‌های حمل‌ونقل معمولی مانند اوبر مورد استفاده قرار نمی‌گیرند، افزایش می‌دهد.

با این حال، تاکسی های خودران ممکن است یک مشکل شهری را حل کنند و در عین حال یک مشکل جدید ایجاد کنند. ژانگ گفت:

از آنجایی که نیاز به پارکینگ های سنتی در نتیجه استفاده از خودروهای خودران کاهش می یابد، این احتمال وجود دارد که این وسایل نقلیه زمان بیشتری را در خیابان ها در انتظار مسافران بگذرانند.

وی تدوین مقررات جدید را برای جلوگیری از چنین وضعیتی ضروری می داند. از جمله راهکارهای پیشنهادی می توان به محدودیت تردد خودروهای خودران بدون سرنشین، اخذ هزینه سفرهای غیرضروری در خیابان ها و اختصاص محدوده های مشخص برای انتظار این خودروها اشاره کرد.

تکمیل حمل و نقل عمومی

حتی اگر فناوری خودروهای خودران کاملاً آماده باشد، موفقیت آنها تا حد زیادی به این بستگی دارد که آیا می توانند در کنار سیستم های حمل و نقل پایدار کار کنند، نه اینکه آنها را جایگزین کنند یا عملکرد آنها را تضعیف کنند. در چنین مدلی، خودروهای خودران بخشی از یک شبکه حمل و نقل گسترده خواهند بود و با گسترش دسترسی مسافران به حمل و نقل عمومی نقش مکمل را ایفا خواهند کرد.

با این حال، هزینه درازمدت استقرار و مدیریت گسترده تاکسی‌های خودران همچنان نامشخص است. اگر استفاده از این خودروها ارزان شود، افراد بیشتری به سراغ آنها خواهند رفت. چنین شرایطی هم مزایای بالقوه این فناوری را افزایش می دهد و هم خطر رقابت با حمل و نقل عمومی را افزایش می دهد. ژانگ گفت:

چنین رویدادی مطلوب نخواهد بود، زیرا حمل و نقل عمومی همیشه در جابجایی مسافران با استفاده از فضای محدود خودروها، ظرفیت جاده و مصرف انرژی کارآمدتر است.

سوئیس شرایط متفاوتی برای پذیرش تاکسی های خودران دارد. این کشور در حال حاضر یک شبکه حمل و نقل عمومی با کیفیت بالا دارد که بخش بزرگی از مناطق شهری را پوشش می دهد. همین موضوع می تواند تقاضا برای تاکسی های خودران را محدود کند. به خصوص در مراکز شهر که دسترسی به وسایل حمل و نقل عمومی آسان تر است.

گسترش تدریجی پذیرش تاکسی های خودران

ژانگ معتقد است با توجه به جنبه های فنی و اقتصادی این فناوری، استقبال از تاکسی های خودران در ابتدای مسیر در همه شهرها به یک شکل اتفاق نخواهد افتاد. او گفت:

با در نظر گرفتن تمامی جنبه های فنی و اقتصادی، استفاده از تاکسی های خودران در شهرهای مختلف در مراحل اولیه به یک شکل گسترش نخواهد یافت.

به گفته وی، کلانشهرهای کشورهای مختلف از جمله آمریکا و چین ممکن است در دهه آینده شاهد گسترش گسترده این خدمات باشند. پس از آن، استفاده از خودروهای خودران و تاکسی های بدون راننده می تواند طی فرآیندی زنجیره ای به شهرهای دیگر نیز سرایت کند.

ژانگ نتیجه گرفت:

هنگامی که شهری نشان می دهد که تاکسی های خودران می توانند ایمن و کارآمد عمل کنند، شهرهای دیگری که نیازهای حمل و نقل مشابهی دارند احتمالاً از این روند پیروی خواهند کرد.

چالش بعدی محققان، اطمینان از عملکرد موثر مدل‌های محاسباتی در محیط واقعی شهرها خواهد بود. این مدل‌ها باید بتوانند با شرایط پیچیده مانند تغییرات تقاضای سفر، زیرساخت‌های شهری و رفتار انسانی سازگار شوند. عواملی که در مقایسه با محیط های شبیه سازی شده بسیار پیچیده تر هستند.