
بدن به چه میزان پروتئین نیاز دارد؟ پاسخ به این سوال چندان ساده نیست.
محققان اغلب مطالعات مروری را برای به دست آوردن نتایج دقیق تر انجام می دهند. این تحقیقات با بررسی و مقایسه تحقیقات قبلی، اطلاعات بهدستآمده از آزمایشها، گروههای مختلف جمعیتی و دورههای زمانی مختلف را برای شناسایی الگوهای کلی کنار هم قرار دادند.
اکنون، یک بررسی جامع با استناد به 361 مطالعه علمی، شواهد بیشتری ارائه کرده است که کاهش مصرف پروتئین در رژیم غذایی ممکن است روند پیری بیولوژیکی را کند کند.
این تحقیق توسط بیلی ناف، زیست شناس مولکولی و دادلی لمینگ، محقق زیست پزشکی از دانشگاه ویسکانسین-مدیسون انجام شد. نتایج آن نیز در مجله علمی Cell Press Blue منتشر شده است.
این بررسی اثر پروتئین را بر متابولیسم و طول عمر ارزیابی میکند و به مکانیسمهای بیولوژیکی احتمالی درگیر میپردازد. البته موضوع پیچیده تر از آن چیزی است که در نگاه اول به نظر می رسد. زیرا تحقیقات قبلی بارها فواید پروتئین را برای سلامت بدن نشان داده اند. پروتئین در ساخت و ترمیم عضلات نقش دارد، به مدیریت وزن کمک می کند و همچنین با پیری سالم مرتبط است. به خصوص از طریق حفظ توده عضلانی در سال های پایانی زندگی.
کاهش پروتئین چه تاثیری بر روند پیری دارد؟
محققان معتقدند میزان پروتئین مصرفی باید با توجه به شرایط هر فرد تعیین شود و کاهش آن به عنوان یک توصیه کلی برای همه تلقی نشود.

محققان در مقاله خود نوشتند:
علیرغم توصیه های گسترده برای افزایش مصرف پروتئین در سنین بالا، شواهد فزاینده نشان می دهد که محدود کردن دریافت پروتئین در رژیم غذایی می تواند سلامت متابولیک، طول عمر مرتبط با سلامت و طول عمر را در انواع ارگانیسم ها بهبود بخشد.
این مرور به طور جامع دانش فعلی در مورد مزایای محدودیت پروتئین و اسید آمینه برای پیری سالم را بررسی میکند و پتانسیل درمانی مداخلات غذایی مبتنی بر این محدودیتها را برای افزایش طول عمر سالم بررسی میکند.
با توجه به اینکه در این بررسی از 361 منبع علمی استفاده شده است، یافته های متعددی در آن ارائه شده است. یکی از نکات مهم مشاهده علائم کند شدن روند پیری در حیواناتی است که رژیم غذایی کم پروتئین داشته اند.
همچنین شواهدی در مطالعات انسانی به دست آمده است که نشان می دهد کاهش مصرف پروتئین می تواند برخی از فرآیندهای التهابی را کاهش دهد که پیری بیولوژیکی را تسریع کرده و به بهبود سلامت کلی متابولیسم بدن کمک می کند.
با این حال، محققان به رابطه بین فعالیت بدنی و مصرف پروتئین نیز اشاره می کنند. به گفته آنها، افرادی که به طور منظم ورزش می کنند و ماهیچه های خود را کار می کنند ممکن است از مصرف پروتئین بیشتری بهره مند شوند.
لمینگ در مورد اهمیت پروتئین برای افراد فعال گفت:
واضح است که پروتئین فواید زیادی برای رشد عضلات و بهبود پاسخ بدن به ورزش در افراد فعال دارد. اما از آنجایی که بیشتر مردم فعالیت بدنی نسبتا کمی دارند، بسیاری از آنها احتمالاً پروتئین بیشتری از نیاز واقعی بدنشان مصرف می کنند. موضوعی که ممکن است پیامدهای منفی برای سلامتی داشته باشد.
این بررسی چندین توضیح ممکن برای مزایای محدودیت پروتئین در رژیم غذایی ارائه می دهد. یکی از آنها تغییر مسیر سیگنال دهی سلولی است به طوری که سلول ها به جای تمرکز بر رشد، منابع بیشتری را به خود نگهداری و ترمیم اختصاص دهند.
کاهش تجمع سلول های قدیمی یا فرسوده که دیگر به درستی عمل نمی کنند و باید از بدن خارج شوند مکانیسم احتمالی دیگری است. محدودیت پروتئین همچنین ممکن است تولید انرژی را در سطح سلولی افزایش دهد.
محققان همچنین به برخی تغییرات شیمیایی ناشی از کاهش مصرف پروتئین اشاره کرده اند. به عنوان مثال، مقدار هورمون فیبروبلاست فاکتور رشد 21 یا FGF21 ممکن است در بدن افزایش یابد. این هورمون در تنظیم متابولیسم نقش دارد.

علاوه بر این، بررسی به اسیدهای آمینه خاصی اشاره می کند که ممکن است بر رابطه بین پروتئین رژیم غذایی و فرآیندهای پیری تأثیر بگذارد.
در نهایت، نوع پروتئین مصرفی و ترکیب اسیدهای آمینه موجود در آن ممکن است به اندازه کل پروتئین مهم باشد.
لمینگ درباره عواقب احتمالی مصرف بیش از حد پروتئین گفت:
این مطالعات نشان می دهد که میزان پروتئین مصرفی امروزه توسط افراد کم تحرک ممکن است پیامدهای نامطلوبی برای سلامتی حداقل در سطح جمعیت داشته باشد.
در پایان، محققان تاکید می کنند که کاهش مصرف پروتئین نباید به عنوان یک توصیه برای همه افراد در نظر گرفته شود. در عوض، آنها می خواهند میزان پروتئین مورد نیاز بدن را بررسی کنند، به خصوص با توجه به سن و سطح فعالیت بدنی.
در مراحل بعدی می توان بر روی گروه های مختلف انسانی مطالعاتی انجام داد تا تاثیر مصرف پروتئین بر پیری بیولوژیکی و متابولیسم بدن به طور دقیق تری مشخص شود. نتایج چنین تحقیقاتی می تواند به ارائه توصیه های مناسب تری برای حفظ سلامت در دوران سالمندی کمک کند.
لمینگ درباره لزوم شخصیسازی توصیههای تغذیهای گفت:
توصیه های اخیر مردم را به مصرف بیشتر پروتئین ترغیب کرده است، اما در عین حال بر افزایش فعالیت ورزشی نیز تاکید کرده است. احتمالاً باید توصیههای دریافت پروتئین را نه تنها بر اساس سن افراد، بلکه بر اساس سطح فعالیت بدنی آنها نیز تنظیم کنیم.
نتایج این تحقیق در مجله علمی Cell Press Blue منتشر شده است.















گفتگو در مورد این post