چین در حال ارتقاء جنگنده های رادارگریز J-20 است

چین قصد دارد با ارتقای جنگنده های رادارگریز J-20 و توسعه نسخه دو سرنشینه J-20S، توانایی عملیاتی این هواپیماها را افزایش داده و آنها را به مراکز فرماندهی پهپادهای رزمی تبدیل کند.

به گزارش سرویس هوافضای تکناک، ارتش چین جزئیات جدیدی از ارتقاء جنگنده نسل پنجم J-20A و توسعه نسخه دو سرنشینه J-20S را منتشر کرد. این تغییرات شامل استفاده از موتورهای بومی قدرتمندتر، بهبود طراحی آیرودینامیکی، بهبود سیستم های تشخیص و افزایش سازگاری با هواپیماهای بدون سرنشین جنگی است.

چین در تلاش است تا نقش جنگنده های J-20 را فراتر از ماموریت های سنتی برتری هوایی گسترش دهد و آنها را به بخشی از یک شبکه رزمی گسترده تر تبدیل کند. در این ساختار جنگنده های رادارگریز می توانند با هواپیماهای سوخت رسان، هواپیماهای هشدار دهنده و سایر تجهیزات نظامی همکاری کنند.

یکی از مهم ترین تغییرات این برنامه استفاده از موتورهای ساخت چین است. این موتورها علاوه بر کاهش وابستگی به فناوری خارجی، نیروی رانش بیشتری تولید می کنند و عملکرد جنگنده را در سرعت های بالا بهبود می بخشند.

افزایش قدرت جنگنده J-20 با موتورهای بومی چین

توسعه موتورهای بومی یکی از مهمترین مراحل در توسعه جنگنده رادارگریز J-20 است. چین برای اولین بار نسخه مجهز به موتورهای داخلی این هواپیما را در نمایشگاه هوایی ژوهای 2021 به نمایش عمومی گذاشت.

این رویداد نقطه عطفی در تلاش های چین برای کاهش وابستگی به فناوری نیروی محرکه خارجی بود. توسعه موتورهای داخلی همچنین این امکان را به کشور می دهد که کنترل بیشتری بر طراحی، تولید و بهبود سیستم های رانش جنگنده نظامی داشته باشد.

موتورهای بومی J-20 ظاهرا نیروی رانش بیشتری نسبت به مدل های قبلی تولید می کنند. این افزایش قدرت می تواند سرعت نهایی هواپیما را افزایش داده و امکان اجرای مانورهای سنگین با شتاب گرانشی بالا را فراهم کند.

مزیت دیگر این موتورها قابلیت حفظ پرواز مافوق صوت بدون استفاده مداوم از پس سوز است. این ویژگی که به عنوان سوپرکروز شناخته می شود، به جنگنده اجازه می دهد با سرعت مافوق صوت برای مدت زمان طولانی تری پرواز کند.

با وجود این پیشرفت ها، چین هنوز اطلاعات دقیقی در مورد نیروی رانش موتور، حداکثر سرعت و عملکرد عملیاتی نسخه ارتقا یافته منتشر نکرده است.

علاوه بر موتور، مهندسان چینی طراحی بدنه J-20A را نیز اصلاح کرده اند. یکی از تغییرات قابل مشاهده قسمت برجسته پشت کابین خلبان است که در نسخه جدید ارتباط نرم و تدریجی تری با بدنه اصلی هواپیما دارد.

این تغییر ظاهراً با هدف بهبود جریان هوا در اطراف بدنه و افزایش بازده آیرودینامیکی انجام شده است. کارشناسان معتقدند طراحی جدید می تواند عملکرد جنگنده را در هنگام پرواز با سرعت بالا بهبود بخشد.

با این تغییرات، چین در تلاش است تا ویژگی های پروازی J-20 را بهبود بخشد و راه را برای توسعه نسل های پیشرفته تر جنگنده های تولید داخل هموار کند.

بیشتر بخوانید: معرفی نسل اول تا ششم جنگنده ها + ویژگی های کلیدی

تبدیل جنگنده دو سرنشینه J-20S به مرکز فرماندهی پهپاد

یکی دیگر از تغییرات مهم خانواده J-20 مربوط به سیستم شناسایی الکترواپتیکی است. در نسخه ارتقا یافته، قسمت برجسته ای در قسمت پایین دماغه هواپیما دیده می شود که به تجهیزات شناسایی متصل است.

سیستم قبلی ظاهرا از 6 لنز نوری استفاده می کرد، اما نسخه جدید به 8 لنز مجهز شده است. افزایش تعداد قطعات نوری می تواند توانایی جنگنده را در شناسایی و رهگیری اهداف بهبود بخشد.

آرایش حسگر جدید ممکن است توانایی تشخیص هواپیماهای رادارگریز را نیز افزایش دهد. این تجهیزات می تواند اطلاعات بیشتری را در اختیار خلبان و سایر واحدهای نظامی در عملیات مشترک قرار دهد.

در همین حال، چین در حال توسعه نسخه دو سرنشینه J-20S برای انجام ماموریت هایی فراتر از نبردهای هوایی معمولی است. برخلاف نسخه های تک سرنشین، این مدل یک خدمه اضافی دارد که در قسمت عقب کابین مستقر هستند.

حضور خدمه دوم امکان تقسیم مسئولیت ها را فراهم می کند. خلبان اولیه می تواند بر روی خلبانی هواپیما و درگیری هوایی تمرکز کند، در حالی که نفر دوم وظایف پیچیده مرتبط با مدیریت عملیات را بر عهده می گیرد.

انتظار می رود که خدمه دوم قادر به مدیریت گروه های پهپاد، هماهنگی اطلاعات میدان نبرد و مشارکت در برنامه ریزی حملات علیه اهداف زمینی و دریایی باشد.

این قابلیت با افزایش استفاده از پهپادهای رزمی اهمیت بیشتری پیدا می کند. مدیریت چندین پهپاد، بررسی داده‌های حسگر و هماهنگی با سایر تجهیزات می‌تواند فشار کاری زیادی را بر روی خلبان وارد کند.

با تقسیم این مسئولیت ها، نسخه J-20S می تواند به مرکز فرماندهی و هماهنگی هوابرد تبدیل شود. خدمه دوم قادر خواهد بود در پردازش اطلاعات، تعیین اهداف و هماهنگی عملیات مشترک شرکت کند.

چنین ساختاری از مفهوم همکاری جنگنده های سرنشین دار با هواپیماهای بدون سرنشین پشتیبانی می کند. به این ترتیب پهپادها می توانند در کنار جنگنده ها عمل کنند و دامنه کشف، هدف گیری و اجرای ماموریت را گسترش دهند.

البته هنوز جزئیات عملیاتی و میزان توانایی واقعی J-20S در کنترل پهپادها به طور کامل منتشر نشده است.

تشکیل شبکه رزمی مشترک با جنگنده ها و هواپیماهای سوخت رسان

همزمان با ارتقای خانواده J-20، چین در تلاش است تا این جنگنده ها را در شبکه گسترده تر هواپیماهای نظامی خود ادغام کند. هدف این برنامه افزایش هماهنگی عملیاتی و کاهش وابستگی هر جنگنده به تجهیزات مستقل خود است.

این شبکه شامل هواپیماهای هشدار دهنده و کنترل زودهنگام هوابرد سری KJ، هواپیماهای سوخت رسان YY-20، جنگنده های چند منظوره J-16 و جنگنده های J-10C می باشد.

هواپیماهای هشدار دهنده می توانند در شناسایی تهدیدها و هماهنگی عملیات نقش داشته باشند. هواپیماهای سوخت‌رسان نیز امکان انجام ماموریت‌های طولانی‌تر را فراهم می‌کنند. حضور سایر جنگنده ها در این گروه، ظرفیت انجام عملیات مشترک را افزایش می دهد.

کارشناسان معتقدند ادغام این تجهیزات به جنگنده های J-20 این امکان را می دهد تا به جای اتکای کامل به حسگرها و تسلیحات خود، از قابلیت های یک شبکه رزمی گسترده استفاده کنند.

این تغییر رویکرد می تواند به ویژه برای عملیات هوایی پیچیده مهم باشد. در چنین ماموریت هایی، هماهنگی بین هواپیماهای مختلف و دسترسی به اطلاعات مشترک، بخش مهمی از قابلیت عملیاتی است.

در همین حال، ماموریت های به ظاهر منظم J-20 در دریای چین شرقی، دریای چین جنوبی و تنگه تایوان نشان می دهد که نقش عملیاتی این هواپیما در حال گسترش است.

همه این پیشرفت ها نشان دهنده تلاش های چین برای تبدیل خانواده J-20 از جنگنده های متمرکز بر برتری هوایی به سکوهای چند منظوره است. این جنگنده ها علاوه بر نبرد مستقیم، قرار است نقش بیشتری در فرماندهی پهپادها، هماهنگی تجهیزات نظامی و اجرای عملیات رزمی مبتنی بر شبکه ایفا کنند.

حتما بخوانید: 10 هواپیمای جنگنده نسل پنجم برتر در جهان امروز