پیش بینی آلزایمر با مچ بند

به گزارش گروه علم و فناوری، یک مچ بند ممکن است به زودی بتواند علائم آلزایمر را تشخیص دهد.

به نقل از Science Daily، تحقیقات جدید انجام شده در دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه جان هاپکینز (JHU) نشان می دهد که نظارت بر الگوهای فعالیت روزانه با استفاده از مچ بند ممکن است علائم هشدار دهنده اولیه شروع بیماری آلزایمر را تشخیص دهد.

محققان داده‌های حرکتی به‌دست‌آمده از دستگاه‌های ساعت مچی به نام «Actigraph» را تجزیه و تحلیل کردند. این داده ها از 82 سالمند سالم از نظر شناختی که در یک مطالعه طولانی مدت سالمندی شرکت داشتند، به دست آمد. تجمع بتا آمیلوئید در مغز برخی از شرکت کنندگان مشاهده شد که توسط PETscan مورد بررسی قرار گرفت. تجمع پروتئین بتا آمیلوئید در مغز یکی از ویژگی های اصلی بیماری آلزایمر است.

محققان با استفاده از یک روش آماری حساس، تفاوت های قابل توجهی را بین این گروه “آمیلوئید مثبت” و شرکت کنندگان “آمیلوئید منفی” در طول دوره های فعالیت روزانه در فواصل زمانی مختلف دریافتند.

دکتر آدام اسپیرا، پروفسور دپارتمان سلامت روان در جان هاپکینز گفت: «ما باید این یافته‌ها را در مطالعات بزرگ‌تر تکرار کنیم، اما جالب است که اکنون تفاوت مشابهی را بین افراد مسن آمیلوئید مثبت و منفی آمیلوئید مشاهده می‌کنیم. دانشگاه. ما دو مطالعه متفاوت را مشاهده کرده ایم.

نتایج این تحقیق نشان می دهد که شاید روزی اکتیگراف بتواند به تشخیص بیماری آلزایمر در مراحل اولیه قبل از شروع اختلالات شناختی قابل توجه کمک کند.

در مطالعه جدید خود، اسپیرا و همکارانش پتانسیل نظارت بر اکتیگراف را در 82 نفر با میانگین سنی حدود 76 سال بررسی کردند. برای اندازه گیری آمیلوئید مغز هر یک از شرکت کنندگان، یک اسکن PET از مغز آنها گرفته شد و هر فرد اکتیگراف را 24 ساعت در روز به مدت یک هفته استفاده کرد. محققان دریافتند که 25 شرکت کننده آمیلوئید مثبت در مقایسه با 57 شرکت کننده آمیلوئید منفی، میانگین فعالیت بالاتری در اوایل بعد از ظهر بین ساعت 1 تا 3:30 بعد از ظهر داشتند و تغییرات روزانه آنها در فعالیت از ساعت 13:30 تا 4:00 بعد از ظهر بود. و از ساعت 7:30 تا 22:30 شب کمتر بود.

در تحلیل های محافظه کارانه تر، برخی از این پنجره های زمانی از نظر آماری معنی دار نبودند. با وجود این، فعالیت بیشتر و تنوع کمتر در بعدازظهر نشان دهنده یافته های قبلی محققان است.

دانشمندان نمی دانند چرا تجمع آمیلوئید باعث تفاوت در الگوهای فعالیت در این زمان های خاص از روز می شود. آنها خاطرنشان کردند: در بین مبتلایان به آلزایمر نوع خاصی از سرگردانی و بی قراری به نام «سندرم غروب آفتاب» وجود دارد که در آن بیقراری در بعد از ظهر و اوایل عصر افزایش می یابد.

اسپیرا گفت: “می توان تصور کرد که این می تواند یک علامت پیش بالینی سندرم غروب آفتاب باشد.” در عین حال، توجه به این نکته مهم است که این یافته‌ها میانگین‌ها را در نمونه کوچکی از افراد مسن در یک دوره زمانی کوتاه نشان می‌دهند. ما نمی توانیم پیش بینی کنیم که آیا یک فرد پلاک های آمیلوئیدی را بر اساس میزان فعالیت آنها ایجاد می کند یا خیر.

اسپیرا و همکارانش قصد دارند مطالعات بزرگتری از این نوع انجام دهند. همچنین، آنها امیدوارند مطالعات طولانی‌مدتی انجام دهند تا ببینند آیا تغییرات در الگوهای فعالیت روزانه نه تنها با آمیلوئید مغز، بلکه با زوال شناختی واقعی مرتبط است یا خیر.

چنین یافته‌هایی این احتمال را افزایش می‌دهد که سالمندان ممکن است روزی، در کنار سایر اقدامات، از وسایلی مانند ساعت‌های مچی استفاده کنند که به طور خودکار فعالیت خواب و بیداری آنها را ردیابی و تجزیه و تحلیل می‌کنند. افرادی که الگوهای فعالیت غیرعادی دارند می توانند برای بررسی بیشتر احتمال ابتلا به بیماری آلزایمر با پزشک خود مشورت کنند.

این تحقیق در مجله «SLEEP» منتشر شده است.

انتهای پیام