پونتیاک زمانی خودرویی را آنقدر پیشرفته ساخت که تولید آن توجیه اقتصادی نداشت

برای چندین دهه، این برند از برندهای خانواده GM خود به عنوان اولین انتخاب برای رانندگانی که به دنبال هیجان واقعی بودند، متمایز بود. هویتی با طراحی جسورانه و عملکرد خیره کننده که کیلومترها با بازار اصلی فاصله داشت.

حتی پس از خاموش شدن چراغ‌های نمایشگاه این شرکت، میراث پونتیاک همچنان علاقه‌مندان را به خود جلب می‌کند و هیچ کجا این میراث قانع‌کننده‌تر از خودروهای مفهومی این برند نیست که این برند ساخته اما هرگز فروخته نشده است. به ازای هر GTO و Trans Am که در خیابان ها به یک افسانه تبدیل می شدند، یک خودروی مفهومی دیوانه کننده تر و فراموش شده وجود داشت که سزاوار توجه بسیار بیشتری است.

یکی از این خودروهای مفهومی دهه 80 آنقدر خارق‌العاده بود که اگر عرضه می‌شد خریداران برای مالکیت آن صف می‌کشیدند. با این حال، این خودرو هرگز از کارخانه پونتیاک خارج نشد. اگر قرار بود این محصول تا حد امکان شبیه مدل مفهومی آن ساخته شود، هزینه تولید آن سر به فلک می کشید و توجیه اقتصادی نداشت. همه چیز در مورد این خودرو، از موتور گرفته تا شاسی و بدنه، بسیار عجیب، منحصر به فرد و با افتخار یک پونتیاک اصیل بود.

پونتیاک بانشی 4; جواهری که برای جاده بسیار پیشرفته بود

Pontiac Banshee 4 به راحتی یکی از دیوانه‌کننده‌ترین خودروهای مفهومی است که توسط یکی از شرکت‌های تابعه جنرال موتورز تولید شده است. این خودرو به قدری خیره کننده است که به هیچ وجه نمی توانید آن را نادیده بگیرید. Banshee 4 فرصتی طلایی برای پونتیاک بود تا مرزهای طراحی خودروهای اسپرت را پشت سر بگذارد و دقیقاً این کار را از هر جهت ممکن برای یک خودرو در اواخر دهه 80 انجام داد.

یافتن اطلاعات دقیق در مورد این مدل می تواند بسیار دشوار باشد. اما خوشبختانه جامعه کاربران انجمن های خودروسازی اطلاعات پراکنده و در دسترس عموم را درباره این خودروی مرموز جمع آوری کرده است.

طراحی خیره کننده ای که نمی توان آن را نادیده گرفت

اولین چیزی که در مواجهه با Banshee 4 توجه شما را به خود جلب می کند، ظاهر خیره کننده آن است. این یک نمونه کلاسیک از طراحی یکپارچهسازی با سیستمعامل آینده نگر از دهه 80 است که زوایای تیز را با گلگیرهای پف کرده و یک کابین سیال ترکیب می کند. این خودرو قطعا در فضای فیلم ها و بازی هایی مانند Blade Runner، Judge Dredd یا Cyberpunk 2077 عجیب و ناسازگار به نظر نمی رسید.

مانند تمام خودروهای مفهومی، طراحی آن 100 درصد واقع گرایانه نبود. بلکه باید تا حد امکان جسورانه و در عین حال برای عموم جذاب باشد. Banshee 4 در این زمینه کاملاً موفق بود. این خودرو به خوبی عطش آن دوران را برای لمس آینده به تصویر می کشد، درست مانند مدل های پژو اکسیا و اولدزموبیل آئروتک.

فناوری Banshee رقبا را از میدان خارج کرد

یکی از مهم ترین بحث ها در مورد Banshee 4، حجم عظیمی از فناوری به کار رفته در آن بود. موضوعی که به محض نگاه کردن به فضای داخلی کاملاً مشخص بود. سمت راننده یک نمایشگر هدآپ به سبک جت جنگنده داشت که تمام اطلاعات کلیدی (از جمله سرعت، سطح سوخت و راهنماها) را نشان می داد، بنابراین راننده مجبور نبود برای بررسی داشبورد چشم از جاده بردارد. یک نمایشگر بصری بزرگ نیز در موقعیت سنتی پانل ابزار قرار داشت که گرافیک بزرگنمایی شده نشانگرهای آنالوگ خودرو را نمایش می داد.

صندلی‌ها، ستون فرمان و پدال‌ها همگی به‌صورت الکتریکی قابل تنظیم بودند و حتی صندلی‌های حافظه نیز در آن تعبیه شده بود. ویژگی که بسیاری از خودروهای لوکس آن دوران هنوز فاقد آن بودند. این خودرو همچنین دارای یک سیستم ناوبری بسیار اولیه بود که توسط ITAC توسعه یافته بود. سیستم ناوبری فوق الذکر به جای تکیه بر ماهواره ها، از نقشه های از پیش بارگذاری شده روی نوارهای مغناطیسی استفاده کرد و با تطبیق داده های قطب نمای داخلی و سنسورهای چرخ غیرمحرک، موقعیت خودرو را تعیین کرد.

وجود این فناوری‌های فوق‌العاده پیشرفته به این معنی بود که اگر Banshee 4 وارد تولید انبوه شود، قیمت سرسام‌آوری خواهد داشت. این ویژگی دارای ویژگی هایی بود که فقط در گران ترین خودروهای لوکس آن زمان یافت می شد که برخی از آنها تا دهه ها بعد به تجهیزات استاندارد کارخانه تبدیل نشدند.

ضربان قلب عجیبی

یکی از غیرعادی ترین قسمت های Banshee 4 موتور آن بود. این خودرو از یک موتور هشت سیلندر 4 لیتری کاملاً جدید با سوپاپ بالای سر دوگانه استفاده می کرد که دارای طراحی یکپارچه بلوک موتور و سرسیلندر بود. مهندسی نوآورانه که به طور کامل نیاز به واشر سرسیلندر را از بین می برد.

با توجه به ساختار غیرمعمول موتور و این واقعیت که سرعت خودروی مفهومی به صورت الکترونیکی به 55 مایل در ساعت (حدود 88 کیلومتر در ساعت) محدود شده بود، درک پتانسیل عملکرد واقعی Banshee 4 دشوار است. قدرت ادعا شده 230 اسب بخار بود، اما گشتاور، شتاب صفر تا 100، عملکرد یک چهارم مایل و حداکثر سرعت همگی در تاریکی باقی می مانند.

موتور آزمایشی Banshee 4 دلیل اصلی این است که این خودرو هرگز به خط تولید نرسید. تولید انبوه آن بسیار دشوار و گران بود و در واقع از پروژه ای که قبلاً لغو شده بود به این مدل منتقل شد. با در نظر گرفتن همه اینها، به راحتی می توان فهمید که چرا نه خودرو و نه پیشرانه منحصر به فرد آن هرگز رنگ نمایندگی را ندیده اند.

این اولین بانشی نبود!

Pontiac Banshee 4 آخرین مدل از سری مفاهیم پونتیاک بود که این نام را یدک می کشید. اولین Banshee با نام رمز XP-798 در سال 1966 به نمایش درآمد. این مدل از اتومبیل های کلاسیک گرند تورینگ اروپایی الهام گرفته شده بود و از یک موتور غول پیکر 6.9 لیتری پونتیاک 421 نیرو می گرفت. مدل بسیار صیقلی و جذاب Banshee 2 در سال 1968 ظاهر شد و به دنبال آن Banshee 3 در سال 1974 ظاهر شد. طراحی Banshee 3 نسبت به مدل های قبلی خود معمولی تر بود و قسمت جلویی آن بسیار شبیه به نسخه های بعدی پونتیاک ترانس آم بود.

داستان غافلگیر کننده یک نام

حتی نام Banshee نیز پیشینه جذابی دارد. این نام توسط John DeLorean (پیشگام خودروهای عضلانی و خالق خودروی نمادین DMC-12) پیشنهاد شد. این اصطلاح از جت جنگنده McDonnell F2H Banshee (یکی از اولین جنگنده های جت توسعه یافته) گرفته شده است. مبارزی به نام شخصیت شبح زن در اساطیر ایرلندی (بانشی).

حضور در فرهنگ عامه و سینما

طراحی Banshee 4 به لطف ظاهر بسیار آینده نگر خود، راه خود را به چندین فیلم و سریال تلویزیونی باز کرد. شاید معروف ترین مثال استفاده از آن به عنوان پایه خودرو Knight Rider 2000 باشد. اگرچه ماشین استفاده شده در آن فیلم در واقع یک Banshee 4 واقعی نبود (این یک دوج استیلث با بدنه سفارشی بود)، طراحی آن چنان به مفهوم اصلی نزدیک بود که اغلب با چیز واقعی اشتباه گرفته می شود. این مدل ماکت بعداً در فیلم Man Demolition Man و مجموعه تلویزیونی Power Rangers: Time Force ظاهر شد. همچنین، مدل واقعی Banshee 4 در قسمت دوم بازگشت به آینده ظاهر مختصری داشت.

میراث بانشی برای آینده جنرال موتورز

اگرچه پونتیاک بانشی 4 هرگز به تولید انبوه نرسید، اما ردپای واضحی در توسعه خودروهای اسپرت جنرال موتورز به جا گذاشت. طراحی بیرونی نسل چهارم و آخر پونتیاک فایربرد بشدت تحت تاثیر زبان طراحی Banshee 4 بود و این تاثیر به شورولت کامارو همان دوران نیز منتقل شد (که با توجه به پلت فرم مشترک این دو خودرو جای تعجب نیست).

فن آوری های ارائه شده در Banshee 4 همچنین به هدایت محصولات آینده جنرال موتورز کمک کرد. زمان زیادی نگذشته بود که خودروهای درجه یک شرکت شروع به ارائه ویژگی هایی مانند صندلی های حافظه دار و سیستم ناوبری به عنوان تجهیزات استاندارد کردند. حتی امروزه چندین مدل از جنرال موتورز مجهز به نمایشگرهای هدآپ روی شیشه هستند. قابلیتی که بانشی 4 دهه پیش جسورانه آن را به دنیا معرفی کرده بود.