دانشمندان دانشگاه اوزاکا در ژاپن پروتئینی به نام HKDC1 یافته اند که از دو اندامک مراقبت می کند: میتوکندری و لیزوزوم. مهمترین ویژگی این پروتئین نقش آن در جلوگیری از پیری سلولی است.
بر اساس گزارش های منتشر شده، دانشمندان نشان داده اند که پروتئین HKDC1 زمانی فعال تر می شود که سلول ها، به ویژه میتوکندری ها یا لیزوزوم ها، تحت فشار قرار می گیرند. همچنین در پروتئین دیگری به نام TFEB شواهدی وجود دارد که نشان دهنده دخالت آن در حفظ عملکرد هر دو اندامک است. بنابراین، محققان بررسی کردند و دریافتند که TFEB یک ژن خاص، یعنی HKDC1 را هدف قرار می دهد.
برای محافظت از میتوکندری از آسیب، فرآیندی به نام میتوفاژی وجود دارد که اندامک های آسیب دیده را از بین می برد. راه های مختلفی برای این کار وجود دارد و یکی از روش های شناخته شده استفاده از پروتئین هایی به نام PINK1 و پارکین است.
محقق اصلی مننگینگ کوی توضیح می دهد:
“ما دریافتیم که HKDC1 با پروتئینی به نام TOM20 که در غشای خارجی میتوکندری قرار دارد همپوشانی دارد.”
TFEB و HKDC1 نیز نقش مهمی در این زمینه دارند. در واقع وقتی میزان HKDC1 در سلول ها کاهش می یابد، فرآیند پاکسازی داخل لیزوزوم ها مختل می شود. در واقع در این شرایط قدرت ترمیم آنها از بین رفته و لیزوزوم ها در صورت آسیب با چالش هایی برای ترمیم مواجه می شوند.
شوهی ناکامورا یکی دیگر از محققین این تحقیق توضیح می دهد:
لیزوزوم ها و میتوکندری ها از طریق پروتئین هایی به نام VDAC با یکدیگر تعامل دارند. به طور خاص، HKDC1 مسئول تعامل با VDAC ها است. این پروتئین برای تعامل میتوکندری-لیزوزوم و در نتیجه ترمیم لیزوزوم ها ضروری است.
به طور کلی، عملکرد پروتئین HKDC1 در هر دو حوزه لیزوزومی و میتوکندری از پیری سلولی جلوگیری می کند و همچنین یکپارچگی ساختاری این اندامک های حیاتی را حفظ می کند.
منبع: دیجیاتو
