دانشمندان روش جدیدی برای از بین بردن سلول های چربی و کاهش وزن پیدا کرده اند

این دارو با نام CBL-514 به صورت تزریقی تجویز می شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که این روش علاوه بر کاهش چربی زیر پوست، یعنی چربی ذخیره شده در زیر پوست، ممکن است باعث کاهش چربی احشایی نیز شود. چربی که بیشتر در بدن و اطراف اندام های داخلی انباشته می شود.

محققان بر این باورند که CBL-514 و مکانیسم متفاوت آن می تواند به کاهش چربی در نواحی مهم بدن کمک کند و فواید دیگری برای سلامتی به همراه داشته باشد. تیموتی گاروی، متخصص غدد در دانشگاه آلاباما در بیرمنگام که این آزمایش را رهبری کرد، گفت:

ما انتظار داریم بیماران از نتایج قابل مشاهده این درمان، مانند صافی شکم به دنبال کاهش چربی زیر پوست، رضایت داشته باشند.

وی در ادامه تاکید کرد:

با این حال، آنچه از نظر سلامت اهمیت بیشتری دارد کاهش وزن بدن، کاهش چربی احشایی و بهبود شاخص هایی مانند فشار خون و کلسترول است که انتظار می رود با این تغییرات همراه باشد.

البته لازم به ذکر است که این نتایج هنوز در یک مقاله علمی معتبر منتشر نشده است. اطلاعات موجود از سخنرانی های کنفرانس و اطلاعیه های سازنده به دست می آید. بنابراین، تا زمان انتشار کامل تحقیق و بررسی مستقل نتایج، باید با احتیاط به آنها نگاه کرد.

نتایج آزمایشات بالینی و کاهش چربی بدن

این تحقیق از چند بخش تشکیل شده است. 107 و 173 نفر به ترتیب در دو کارآزمایی بالینی فاز دوم به نام‌های CBL-0204 و CBL-0205 شرکت کردند. نتایج نشان داد که CBL-514 قادر است میزان چربی زیر جلدی را در اکثر داوطلبان کاهش دهد.

پس از پایان این آزمایش ها، محققان همچنین داده های زیرمجموعه ای متشکل از 41 شرکت کننده را برای تعیین تغییرات چربی احشایی آنها تجزیه و تحلیل کردند.

افرادی که تزریق CBL-514 را تا 12 هفته دریافت کردند، به طور متوسط ​​12.01٪ کاهش چربی احشایی را تجربه کردند. در مقابل، افرادی که دارونما دریافت کردند، چهار هفته پس از آخرین تزریق، میانگین افزایش چربی احشایی 5.68٪ را تجربه کردند.

ماری اسپریگلی، اپیدمیولوژیست در دانشگاه کمبریج در بریتانیا که در این تحقیق شرکت نداشت، گفت:

این نتایج شواهد اولیه امیدوارکننده‌ای ارائه می‌کنند که CBL-514 می‌تواند توده چربی احشایی را در ناحیه شکم کاهش دهد.

وی همچنین افزود:

برای تعیین دوام از دست دادن چربی و تأثیر آن بر سلامت، انجام آزمایش‌های بزرگتر با دوره پیگیری طولانی‌تر مهم است.

پیشگیری احتمالی از افزایش مجدد وزن پس از قطع داروهای GLP-1

بخشی دیگر از شواهد فعلی مربوط به آزمایشات حیوانی است. در این آزمایش‌ها، موش‌هایی که ترکیبی از داروی تایرسپاتید و CBL-514 را دریافت کردند، به طور متوسط ​​وزن بیشتری نسبت به موش‌هایی که فقط تایرسپاتید دریافت کردند، کاهش دادند.

علاوه بر این، افزایش وزن در موش هایی که هر دو دارو را پس از قطع درمان با تیرزاپاتید دریافت کردند، کمتر بود. داروهای مبتنی بر GLP-1، مانند تیرزاپاتید، به طور گسترده برای درمان دیابت نوع 2 و کمک به کاهش وزن تجویز می شوند. نام این گروه دارویی از پپتید-1 شبه گلوکاگون گرفته شده است. ماده ای که عملکرد آن تقلید است. این داروها می توانند تأثیر قابل توجهی در کاهش وزن داشته باشند، اما بسیاری از افراد پس از قطع مصرف، مقداری از وزنی را که از دست داده بودند، دوباره به دست می آورند.

مکانیسم عمل CBL-514 ممکن است به کاهش این مشکل کمک کند. این دارو با تحریک فرآیندی به نام آپوپتوز سلول های چربی را به سمت مرگ برنامه ریزی شده سوق می دهد. از دست دادن این سلول ها ممکن است بازیابی چربی و وزن مجدد را دشوارتر کند. اما برای تایید این فرضیه باید آزمایشات بیشتری روی انسان انجام شود و سایر اثرات احتمالی درمان بررسی شود.

جاستین راچفورد، محقق متابولومیک در دانشگاه آبردین در بریتانیا که در این مطالعه شرکت نداشت، گفت:

برای اینکه این روش به یک درمان موثر برای چاقی تبدیل شود، باید مشخص شود که استفاده از آن خطر تجمع چربی در سایر اندام ها را افزایش نمی دهد و اختلالی در کنترل چربی و قند خون ایجاد نمی کند.

محققان اکنون در حال آماده سازی مراحل بعدی تحقیق برای انجام کارآزمایی های بزرگتر با شرکت کنندگان بیشتر و دوره پیگیری طولانی تر هستند. این مطالعات قرار است تعیین کنند که کاهش چربی ناشی از درمان تا چه مدت باقی می ماند و چه تأثیری بر سلامت عمومی افراد دارد.

داروی CBL-514 در ابتدا برای از بین بردن توده های چربی زیر پوست، معروف به لیپوم، ساخته شد. با این حال، نتایج اولیه نشان می دهد که روش هدفمند این دارو برای از بین بردن سلول های چربی ممکن است کاربردهای گسترده تری، به ویژه در درمان چاقی داشته باشد.

تیموتی گاروی درباره اهمیت این رویکرد گفت:

این روش یک رویکرد بسیار نوآورانه در درمان چاقی به شمار می رود و نتایج قابل توجهی را در آزمایشات اولیه انسانی به ارمغان آورده است.