تویوتا زمانی یک هیولای رالی ساخت که حتی رانندگانش هم از آن می ترسیدند

این خودرو می تواند هر لحظه بدون هیچ هشداری تعادل خود را از دست داده و به دور خود بچرخد. اووه اندرسون این توصیف را در مورد یک ماشین رقیب انجام نداد، بلکه نمونه اولیه ای بود که تیم خودش در تویوتا روی آن کار می کرد.

گزارش ها قدرتی در حدود 600 اسب بخار را برای نسخه مسابقه رالی، وزنی در حدود 750 کیلوگرم برای مدل سبک تر دیفرانسیل عقب و تاخیر توربوی نزدیک به سه ثانیه را نشان می دهد. فاصله محوری کوتاه خودرو نیز شرایط را دشوارتر می کرد.

این نمونه اولیه برای جایگزینی خودروهای گروه B طراحی شد تا تویوتا را وارد مرحله جدیدی از رالی کند. اما گروه S کنسل شد و حتی تعداد نمونه های باقی مانده از این خودرو همچنان محل بحث است.

چرا 600 اسب بخار قدرت و فاصله بین دو محور کوتاه این خودرو را ترسناک کرده است؟

اعداد منتشر شده در مورد این خودرو در نگاه اول شگفت انگیز به نظر می رسند اما نکته مهم این است که همه آنها متعلق به یک شاسی بلند مشخص و تایید شده نیستند. وزن حدود 750 کیلوگرم برای نمونه اولیه دیفرانسیل عقب سبک تر است، در حالی که رقم 600 اسب بخار برای نسخه مسابقه رالی گزارش شده است و خروجی دقیق خودرو نیست.

تویوتا در طول توسعه، پیشرانه ها و پیشرانه های مختلفی را آزمایش کرد. با وجود این تغییرات، رانندگان آزمایشی هنوز نمی‌توانستند واکنش خودرو را پیش‌بینی کنند.

تصور کنید هنگام خروج از پیچ تند در رالی، به پدال گاز ضربه می زنید. شما انتظار دارید که موتور بلافاصله نیروی لازم را تولید کند، اما پاسخ اصلی هنوز وجود ندارد. گزارش ها تاخیر توربو را نزدیک به سه ثانیه در حداکثر قدرت تخمین می زنند. تا زمانی که فشار توربو در نهایت به سطح مورد نظر برسد، ممکن است خودرو به پیچ بعدی رسیده باشد و راننده زمان کافی برای واکنش را نداشته باشد.

از سوی دیگر، لانچیا دلتا S4 از سیستم سوپرشارژر دوگانه و توربوشارژر برای کاهش تاخیر پاسخ در دورهای پایین موتور استفاده می کند. رانندگان تست تویوتا مجبور بودند با تاخیر قابل توجه سیستم توربوشارژر خودروی خود دست و پنجه نرم کنند.

فاصله بین دو محور کوتاه یکی دیگر از مشکلات بود. ترکیب این ویژگی با گشتاور بالا و انتقال قدرت غیرقابل پیش بینی، شانس راننده را برای حدس زدن واکنش بعدی خودرو کاهش می دهد.

هشدار اندرسون در مورد احتمال چرخش ماشین بیش از هر عددی در مورد قدرت موتور نشان دهنده ماهیت خطرناک آن است.

عدد 1000 اسب بخاری که گاهی در مورد این پروژه ذکر می شود نیز به قدرت احتمالی موتور در شرایط مسابقه استقامت باز اشاره دارد نه خروجی تایید شده نسخه رالی. وقتی زمان تحویل غیرقابل پیش بینی است، قدرت زیاد به راننده کمک نمی کند.

لغو گروه S و پایان رویای تغییر تاریخ رالی

تویوتا در حال توسعه نمونه اولیه خود برای مقررات گروه S بود. کلاسی که هرگز فرصتی برای شروع کار پیدا نکرد.

در گروه B، خودروسازان باید قبل از ورود به رقابت، 200 خودروی مشابه تولید می کردند. اما طبق قوانین پیشنهادی گروه S، تولید تنها 10 دستگاه کافی بود. این تغییر به مهندسان این امکان را داد تا بدون نیاز به ساخت صدها نمونه اولیه جاده‌ای، خودروهای رالی کاملاً خاص را طراحی کنند.

برای تویوتا، این فرصت به معنای توسعه خودرویی با موتور وسط بود. پروژه ای متفاوت از سلیکا با موتور جلو و دیفرانسیل عقب که قبلا در مسابقات استفاده می شد.

گروه S قرار نبود اجازه افزایش بی پایان در قدرت موتور را بدهد. همزمان با تدوین مقررات ایمنی، پیشنهادهایی برای محدود کردن قدرت خودروها به حدود 300 اسب بخار ارائه شد. بنابراین، ارقام بسیار بالای گزارش شده برای خودروهای آزمایشی تویوتا، لزوماً نشان دهنده قدرتی نبود که این شرکت می توانست در رقابت های رسمی استفاده کند.

مهندسان آزادی بیشتری برای طراحی یک خودروی متفاوت داشتند، اما همچنان باید به محدودیت‌های عملکرد کلاس جدید پایبند بودند.

این برنامه در سال 1986 منحل شد. تصادفات مرگبار دنیای رالی را تکان داد و مقامات در ماه مه تصمیم گرفتند که گروه B در پایان آن فصل متوقف شود. گروه S نیز کاملاً حذف شد.

نمونه اولیه تویوتا به طور خاص ممنوع یا از مسابقات حذف نشد. بلکه کلاسی که برای شرکت در آن طراحی شده بود هرگز شروع نشد.

فورد RS1700T نیز چند سال پیش به دلایل مختلف از برنامه مسابقات حذف شد، اما سرنوشت آن نمونه دیگری از واقعیت تلخ در دنیای موتوراسپرت ها بود: تغییرات در قوانین و فناوری های مسابقه می تواند آینده یک پروژه امیدوار کننده را کاملاً نابود کند.

تویوتا 222D; خودرویی با ظاهر MR2 و تجهیزات غیرمنتظره

سرانجام این هیولای مسابقه ای با نام تویوتا 222D شناخته شد. ظاهر آن از نسل اول خودروی جاده ای MR2 الهام گرفته شده است، اما این شباهت نباید کسی را فریب دهد.

گلگیرهای برجسته عرض بدنه بیشتری را به نمایش گذاشتند و چراغ های جلو ثابت جایگزین چراغ های جلوی جمع شونده مدل اصلی شدند. در زیر پانل های بدنه کامپوزیت، یک شاسی فضایی اختصاصی با ساختار لوله ای وجود داشت.

تویوتا فقط یک MR2 تقویت‌شده تولید نکرد، بلکه یک خودروی مسابقه‌ای را بر اساس ظاهر آن توسعه داد. موتورهای مورد بررسی به همان اندازه غیرعادی بودند. مهندسان موتور 2090 سی سی توربوشارژ 4T-GTE مورد استفاده در برنامه رالی Celica را ارزیابی کردند. گزینه دیگر 503E 2.1 لیتری بود که ریشه در مسابقات استقامتی گروه C و IMSA داشت.

توان خروجی احتمالی 1000 اسب بخار برای موتور 503E مربوط به استفاده باز در مسابقات استقامت بوده و نباید مشخصات فنی نسخه رالی 222D را در نظر گرفت. رقم 600 اسب بخار نیز مربوط به نسخه مسابقه گزارش شده بود و مشخصات همه نمونه های اولیه نبود.

در واقع تویوتا هرگز به ترکیب فنی نهایی و ثابتی برای این خودرو نرسید. مهندسان نسخه‌های دیفرانسیل عقب و چهار چرخ محرک مجهز به سیستم انتقال قدرت Xtrac را آزمایش کردند. آنها همچنین مکانیزمی را برای تقسیم گشتاور بین دو و چهار چرخ متحرک در نظر گرفتند.

اولین نمونه اولیه در فوریه 1985 ظاهر شد. در ژوئن همان سال، مهندسان تغییراتی را در محل موتور، حرکت سیستم تعلیق و لاستیک ها درخواست کردند.

حتی منابع مختلف اطلاعات یکسانی در مورد نحوه تطبیق موتورهای عرضی و طولی با سیستم های انتقال قدرت خودرو ارائه نمی دهند. در نتیجه، تویوتا 222D ترکیبی عجیب از ظاهر یک MR2، مهارت فنی یک ماشین مسابقه ای استقامتی و یک سیستم انتقال قدرت بود که هنوز در حال توسعه و بازنگری بود.

سرنوشت نمونه های اولیه و تولد یک ماکت خاص

گزارش ها حاکی از آن است که تویوتا ممکن است 11 نمونه اولیه از این خودرو را ساخته باشد، اما سرنوشت دقیق آنها نامشخص است.

تویوتا وجود دو نمونه باقی مانده را تایید می کند، در حالی که برخی منابع تعداد خودروهای موجود را 3 عدد می دانند. این نمونه‌ها با مکان‌هایی در کلن، ژاپن مرتبط هستند و مالکیت خصوصی دارند.

حداقل یک نمونه وجود دارد، اما نمی توان با قطعیت ادعا کرد که فقط شاسی شماره یک باقی مانده است یا دقیقاً هشت دستگاه از بین رفته است. غیرفعال بودن خودرو به معنای حذف آن از تعداد نمونه های باقی مانده نیست.

ویم هاپرز، از علاقه مندان به خودروهای بلژیکی، نمی خواست طراحی خاص این خودرو فراموش شود. او با استفاده از فیلم‌های استوک، نسل اول MR2 و تقریباً هیچ طرح یا اندازه‌گیری رسمی کارخانه، فلزکاری را برای بازسازی گلگیرهای برآمده و قسمت جلویی خودرو به‌طور خودآموز آموخت. حتی از دستگیره درها و چراغ های عقب به عنوان نقاط مرجع برای اندازه گیری استفاده می کرد.

تقریباً بیماری پروژه او را برای همیشه متوقف کرد. هاپرز مجبور شد خانه، کارگاه و ابزار خود را بفروشد، اما یکی از دوستانش خودروی نیمه کاره را نجات داد و افراد دیگر قطعات لازم را برای او تهیه کردند.

نمونه بازسازی شده او مجهز به موتور 2.0 لیتری توربوشارژ 3S-GTE بود که با موتور اصلی کارخانه تویوتا 222D تفاوت داشت. تا سال 2021، هاپرز این خودرو را در پیست مت تست کرد و با آن در مسابقه کوهنوردی Course de Côte de Sy شرکت کرد.

تویوتای اصلی هرگز فرصت رقابت در مسابقات قهرمانی را پیدا نکرد، اما هاپرز توانست نسخه ای از این هیولای فراموش شده را بر اساس چند تصویر به جاده بازگرداند.