



بیایید واقع بین باشیم؛ خودروهای اسپرت مانند گذشته عجیب و غریب و خاص نیستند.
زمانی، ابرخودروها آینه های جانبی سفارشی، دو مخزن سوخت و میدان دید بسیار محدود داشتند. بنابراین نشستن در یک صندوق پستی احتمالاً دید وسیع تری به شما می دهد. اما از دهه 2000، خودروهای اسپرت و سوپراسپرت به محصولاتی بسیار کاربرپسند تبدیل شدند.
کامپیوترها از خروج خودرو از جاده و سقوط به دره جلوگیری می کردند و موتورهای عجیب جای خود را به موتورهای توربوشارژ قابل اعتماد و رایج دادند. موتورهایی که تفاوت چندانی با موتورهای چهار سیلندر هاچ بک های اسپرت نداشتند. ابرخودروها به خودروهای روزمره تبدیل شدند و تقریباً تمام محصولات این کلاس ظاهری مشابه داشتند. به همین دلیل، معرفی مزدا RX-9 بیش از هر زمان دیگری ضروری است.
مزدا RX-9 یادآور روح متفاوت و خلاقانه مزدا است

مزدا از حدود سال 1961 شروع به ساخت خودروهای مختلف کرد. زیرا شروع به استفاده از یک نوع موتور کاملاً غیر معمول کرد. در 4 ژوئیه 1961، دولت ژاپن به طور رسمی توافقنامه مجوز بین مزدا و شرکت آلمانی NSW Wankel GmbH را برای استفاده از موتور انقلابی Wankel تصویب کرد. این فناوری متفاوت، برخلاف موتورهای معمولی، پیستون و سیلندر نداشت و در عوض از دیسک های چرخان استفاده می کرد. نتیجه یک موتور سبک و فشرده با لرزش و صدای کم بود.
در حالی که بسیاری از شرکت های دارای مجوز استفاده از این فناوری توسعه آن را متوقف کردند، مزدا به مسیر خود ادامه داد. این شرکت مدل هایی از جمله Cosmo Sport 110S 1964 تا نسل RX-7 FD 1991 را با موتور Wankel روانه بازار کرد. RX-7 خیلی زود به یکی از نمادهای خودروهای ژاپنی و یکی از زیباترین خودروهای اسپرت دنیا تبدیل شد.
پس از آن، RX-8 با طراحی خاص و درهای عقب متفاوت و موتور دو روتور Rensis به بازار آمد. خودرویی که سرانجام در سال 2012 خط تولید را ترک کرد. نکته جالب این است که مزدا هنوز هم نوعی موتور وانکل تولید می کند. البته این بار با روتوری که به عنوان ژنراتور برای شارژ باتری و افزایش دامنه حرکتی در مدل MX-30 R-EV استفاده می شود.

حالا بیایید به مفهوم RX-9 برگردیم و اینکه چرا بازگرداندن خودروهای مختلف به سبد محصولات مزدا مهم است. رندر منتشر شده نشان می دهد که این خودرو می تواند از نسخه تقویت شده موتور افزایش برد MX-30 R-EV استفاده کند و به یک خودروی اسپرت هیبریدی پلاگین تبدیل شود.
با این حال، شباهت اصلی این مدل به کانسپت اسپرت مزدا RX-VISION برمی گردد که در نمایشگاه خودروی توکیو 2015 رونمایی شد. این کانسپت که با وجود گذشت سال ها همچنان ظاهری تازه و جذاب دارد، قرار بود به یک موتور 1.6 لیتری توربوشارژ دو روتور با قدرت تقریبی 400 اسب بخار مجهز شود. اما این پروژه هرگز به مرحله تولید نرسید و کوپه شیک مزدا کنار گذاشته شد.
رندر RX-9 از طراحی بیش از حد آینده نگرانه کانسپت فاصله گرفته و در عوض جلوپنجره عمودی تر و کابین جادارتر را ارائه می دهد. با این حال، ابعاد کلی خودرو کوچکتر و معمولی تر به نظر می رسد. طراحی آشنای قسمت جلو از مدل هایی مانند مزدا 3 الهام گرفته شده است و تناسبات کناری بدنه نیز شباهت زیادی به مزدا میاتا RF دوست داشتنی دارد.

مانند RX-7 دهه 90، RX-9 به عنوان یک خودروی سبک و چابک با موتور وانکل طراحی شده است، اما در عین حال، امکانات رفاهی کافی برای استفاده روزمره را در اختیار راننده قرار می دهد. ترکیب ویژگی های مثبت میاتا با خطوط صاف بدنه الهام گرفته از آخرین نسل RX-7 می تواند محصولی موفق برای مزدا باشد. مزدا همیشه با الهام گرفتن از بهترین ویژگی های خودروهای اسپورت دهه 60 برای خود نامی دست و پا کرده است و به نظر می رسد رندر RX-9 کاملاً با این فلسفه مطابقت دارد.
محتمل ترین گزینه برای قوای محرکه این خودرو، فناوری به کار رفته در مفهوم دیگری خواهد بود که کمتر مورد توجه قرار گرفته، مزدا ویژن ایکس کوپه; خودرویی با طراحی کراس اوور کوپه که در نمایشگاه تحرک ژاپن 2025 رونمایی شد. این مدل از یک سیستم هیبریدی پلاگین شامل یک موتور توربو شارژ وانکل با دو روتور، یک موتور الکتریکی و یک باتری استفاده می کند. ترکیبی که به نظر کاملا مناسب RX-9 است. حداکثر توان خروجی این مجموعه به 503 اسب بخار می رسد.
این خودرو در حالت تمام برقی حدود 161 کیلومتر و با همکاری موتور احتراقی و سیستم الکتریکی مسافتی نزدیک به 805 کیلومتر دارد. اگر وزن خالص RX-9 نیز کمتر از سایر خودروهای اسپرت هیبریدی باشد، این مدل می تواند عملکردی در سطح ابرخودروها ارائه دهد.
چرا جهان به یک هیبریدی RX-9 مجهز به وانکل نیاز دارد؟

دلیل اینکه نسل FD RX-7 به خودرویی نمادین تبدیل شد، رویکرد متفاوت و غیرمعمول آن در طراحی و مهندسی بود. در دهه 1990 بازار خودروهای ژاپن مملو از مدل های جذابی بود که از موتورهای چهار و شش سیلندر توربوشارژ استفاده می کردند و با باله ها و اسپویلرهای بزرگ به خیابان ها می آمدند. اما RX-7 خودرویی ظریف و متعادل به حساب می آمد. هم از نظر طراحی بدنه ساده، طبیعی و چشم نواز و هم از نظر ساختار فنی.
موتور دو روتور وانکل 13B-REW با وجود استفاده از دو توربوشارژر متوالی، گشتاور زیادی در دورهای بالا تولید نمی کرد و در 5000 دور در دقیقه به 294 نیوتن متر می رسید. همین ساختار به مهندسان اجازه داد تا وزن خودرو را به حدود 1252 کیلوگرم محدود کنند. نتیجه یک ماشین اسپرت کوچک و زیبا بود که شخصیتی کاملاً متفاوت با مدل های خشن و الهام گرفته از رالی آن دوران داشت.

حتی امروزه، خودروهای پرفورمنس هر روز سنگینتر میشوند و تعادل و چابکی را با سیستمهای هیبریدی قدرتمند و موتورهای تمام الکتریکی جایگزین کردهاند. مجموعه هایی که نیرو را به هر چهار چرخ منتقل می کنند. چنین رویکردی بیشتر متکی به ضربه زدن به ماشین روی سطح آسفالت است تا حرکت چابک و هماهنگ آن در مسیر.
اگر مزدا بتواند RX-9 را با گیربکس دستی، وزن سبک، دیفرانسیل عقب و البته موتور خاص وانکل تولید کند، این خودرو همانند نسل FD RX-7 به انتخابی متفاوت و جسورانه در برابر بازار اصلی تبدیل خواهد شد. چنین مدلی حتی می تواند جایگاه نمادینی در تاریخ صنعت خودرو به دست آورد.

















گفتگو در مورد این post