این فسیل با دندان های خزنده مانند تصویر جدیدی از تکامل ما ارائه می دهد

برخلاف بسیاری از پستانداران امروزی که در طول زندگی فقط دو دسته دندان می ریزند، به نظر می رسد یک گونه باستانی از دوره کرتاسه که در چین کشف شد، توانایی جایگزینی دندان های خود را در طول زندگی خود داشته است.

یک پستاندار نیمه آبزی تازه کشف شده که همزمان با دایناسورها زندگی می کرد، ظاهری کشیده و شبیه جوندگان آبی، پاهای تقریباً اردک مانند و دندان های خزنده داشت.

محققانی که فسیل تقریبا کامل این حیوان 120 میلیون ساله را بررسی کرده اند، نام Dongoconodon platycauda را برای آن انتخاب کرده اند. به گفته آنها، ترکیب متفاوت ویژگی های فیزیکی این حیوان اطلاعات ارزشمندی در مورد مراحل اولیه تکامل پستانداران ارائه می دهد.

فسیل Dongoconodon platycauda در سال 2018 در لیائونینگ چین پیدا شد. شاندونگ بی از دانشگاه یوننان چین و همکارانش این نمونه را پس از بردن آن به موزه تاریخ طبیعی مغولستان مورد مطالعه قرار دادند. این پستاندار حدود 190 گرم وزن داشت و طول بدنش به حدود 40 سانتی متر می رسید.

حیوانی سازگار با زندگی در آب

محققان می گویند که این حیوان احتمالاً از نظر ظاهر کلی تا حدودی شبیه به nutria یا coypu، Myocastor coypus بوده است. مانند این پستاندار آبزی مدرن، بدن Dongoconodon platycauda کشیده و مناسب برای حرکت در آب بود و دم پهن آن برای شنا مناسب بود.

شاندونگ بی می گوید دست و پای پهن این حیوان شباهت قابل توجهی به اندام اردک مدرن Ornithorhynchus anatinus داشت. همچنین چندین استخوان انگشتان دست و پا دارای زائده های تخصصی هستند که نشان دهنده وجود غشای پوستی گسترده در بین انگشتان این حیوان است.

بای در مورد توانایی این پستاندار در شنا گفت:

این حیوان شناگر قدرتمندی بود. اندامهای پهن و تاردار جلویی بیشتر نیروی محرکه را تولید می کردند، در حالی که دم باریک و گشاد شده عمدتاً به عنوان سکان فرمان و تعادل استفاده می شد.

اما مهم ترین ویژگی این پستاندار باستانی دندان های آن است. بی می گوید برای بیش از یک قرن، کتاب های زیست شناسی توضیح داده اند که پستانداران فقط یک بار در طول زندگی بخشی یا تمام دندان های خود را جایگزین می کنند. پدیده ای به نام diffodonty.

بی در مورد یافته جدید می گوید:

Dongoconodon این دیدگاه دیرینه را به چالش می کشد.

این فسیل نشان می‌دهد که دندان‌های جلویی، دندان‌های نیش، دندان‌های پیش مولر و حتی دندان‌های آسیاب این حیوان چندین بار در طول زندگی‌اش تعویض شده است. به این الگو پلی فودونتی می گویند.

بی در مورد اهمیت این ویژگی می گوید:

این تنها پستاندار شناخته شده ای است که پلی فودونتی را در هر چهار گروه دندانی نشان می دهد. الگویی که قبلا بیشتر با خزندگان مرتبط بود تا پستانداران.

سرنخ هایی از تکامل گوش پستانداران

این نمونه همچنین یکی از کامل ترین قسمت های گوش میانی را که در میان پستانداران کرتاسه اولیه حفظ شده است در اختیار دانشمندان قرار می دهد. این بخش شامل غضروف ماکولا است. یک ساختار جنینی و موقت که به طور موقت گوش میانی در حال رشد را به فک پایین در همه پستانداران متصل می کند.

Dongoconodon platycauda یک مرحله میانی را حفظ کرد که در آن غضروف فک بالا فقط تماس مختصری با فک داشت، اما همچنان به استخوانچه های بسیار کوچک گوش متصل بود. شاندونگ گفت:

این کشف تصویر ما را از تکامل اولیه پستانداران تغییر می دهد.

به گفته وی، احتمالاً تکامل دندان ها و استخوان های گوش به صورت مجموعه ای کاملاً متصل و همزمان رخ نداده است. در عوض، این صفات مهم پستانداران مستقل از یکدیگر تکامل یافتند و تنوع قابل توجهی از مسیرهای تکاملی را در طول سلطنت دایناسورها ایجاد کردند.

بای در توضیح نتیجه کلی تحقیق می گوید:

کشف ما نشان می‌دهد که تکامل پستانداران اولیه بسیار انعطاف‌پذیرتر از کتاب‌های درسی سنتی بود.

مایک بنتون از دانشگاه بریستول بریتانیا نیز معتقد است که شواهد ارائه شده توسط گروه تحقیقاتی وجود حداقل سه مجموعه دندان و ساختار میانی را در گوش این حیوان نشان می دهد. بنتون می گوید:

این پستاندار جالب و نسبتاً دیر ظاهر شده، به دلایلی، نسبت به بسیاری دیگر از پستانداران مزوزوئیک، نشانه های بیشتری از اجداد خزنده خود را حفظ کرده است. در حالی که ظاهراً بسیاری از آن پستانداران تا پایان دوره تریاس، حدود 201 میلیون سال پیش، این دو گذار تکاملی را پشت سر گذاشته بودند.

این تحقیق در مجله Nature Communications منتشر شده است.