زمانی که بازیکنی به عنوان بهترین بازیکن جهان به خدمت گرفته می شود، انتظار می رود که امتیازات و توجه زیادی به او وارد شود. پس از هفت سال انتظار طولانی، کیلیان امباپه به رئال مادرید پیوست و به باشگاهی رسید که همه چیز را فتح کرده بود. معرفی او فوق العاده بود، ورزشگاه برنابئو پر از تماشاگر و خود بازیکن هیجان وصف ناپذیری داشت.
به او نه شماره ۷ که متعلق به وینیسیوس و شماره ۱۰ کاپیتان مودریچ است، بلکه شماره ۹ که هموطنش بنزما به جا مانده است. امباپه بی سر و صدا وارد شد، انتخابی متواضعانه انجام داد و به گونه ای که گویی یک تازه وارد است، جا گرفت.
آیا می توانید تصور کنید که فیگو، زیدان، رونالدو، بکام یا کریستیانو در موقعیت طبیعی خود بازی نکنند؟ آیا می توانید تصور کنید که هر یک از کهکشانی های سابق با سبک بازی دیگری سازگار شوند؟ اما این اتفاق برای امباپه افتاده است. و اگرچه او در حال حاضر به خوبی کار نمی کند، هنوز برنامه جایگزینی برای تغییر آن وجود ندارد. امباپه با فروتنی و به دور از منیت هایی که معمولاً ستاره های بزرگ را همراهی می کنند، منتظر زمان خود است.
اگر شکی وجود داشت، آنچلوتی به صراحت گفت: “من نمی خواستم موقعیت بازیکنی را تغییر دهم که تفاوت ایجاد می کند.”
وینیسیوس از امباپه جلوتر است، نشانه واضحی است که نشان می دهد سلسله مراتب هنوز در رختکن حاکم است و آخرین وارد شده باید زمان خود را معطل کند، حتی اگر او قراردادی باشد که مدت ها انتظارش را می کشید.
امباپه متهم به دفاع نکردن است، در حالی که چیزی که او را به بزرگترین ستاره بازار تبدیل کرده، سبک هجومی و توانایی او در گلزنی بوده است. در حالی که آن زمان هنوز فرا نرسیده است، ستاره فرانسوی بدون عذرخواهی صبور است. فروتنی، یکپارچگی با تیم، تلاش تیمی و تمرین برای دفاع بهتر و دقت گلزنی، دستور خریدی بزرگ است که کمترین شباهت را به کهکشانیهایی که فلورنتینو پرز قبلاً به رئال مادرید آورده است، دارد.
گفتگو در مورد این post