برخلاف آنچه دیرینه شناسان اولیه فکر می کردند، بیشتر دایناسورها موجودات کند و سنگینی نبودند. بررسی های علمی در چند قرن گذشته نشان داده است که بسیاری از آنها، به ویژه گونه هایی که در نهایت باعث پیدایش پرندگان مدرن شدند، حرکت قابل توجهی داشتند.
چنین سبک زندگی فعالی دانشمندان را بر آن داشت تا در مورد یکی دیگر از ویژگی های بدن دایناسورها تجدید نظر کنند. زمانی تصور می شد که همه دایناسورها خونسرد بوده اند، اما شواهد نشان می دهد که بسیاری از آنها به حیوانات خونگرم تکامل یافته اند.
پیشرفت‌های فناوری سرانجام به دیرینه‌شناسان اجازه داد تا به یکی از بحث‌های قدیمی دایناسور پاسخ دهند: آیا تیرانوزاروس رکس خونگرم بود یا خونسرد؟ مطالعه ای که امروز در مجله Science Advances منتشر شد، این موضوع را بررسی کرد و به این نتیجه رسید که دمای داخلی بدن T-Rex حدود 36 درجه سانتیگراد است. عددی که به دمای بدن انسان های خون گرم امروزی بسیار نزدیک است.
رابرت ایگل، یکی از نویسندگان این مطالعه و ژئوبیولوژیست در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، گفت:
برای اولین بار، ما توانستیم یک اندازه گیری مستقیم از این نوع در مورد دمای بدن یک دایناسور انجام دهیم.
این دما بالاتر از دمای بدن خزندگان و حتی تنبل های امروزی است، اما همچنان از پرندگان امروزی که از نوادگان پرندگان دایناسور اولیه هستند، کمتر است. دمای داخلی بدن پرندگان معمولاً حدود 40 تا 43 درجه سانتیگراد است. تیم ایگل اولین شواهد شیمیایی قطعی را ارائه کرده است، اگرچه یافته های جدید بر اساس سال ها شواهد قبلی مبنی بر خون گرم بودن تی رکس استوار است.
عقاب در مورد نتیجه به دست آمده گفت:
این دما تقریباً همان چیزی است که من انتظار داشتم.
روشی جدید برای اندازه گیری دمای دایناسورها
حدود یک دهه پیش، دیرینه شناسان روشی برای تخمین دمای بدن گونه های منقرض شده ابداع کردند. در این روش پیوندهای نادر بین اتم های کربن و اکسیژن در استخوان های فسیل شده بررسی می شود. مینای دندان گزینه مناسب تری برای چنین آزمایشاتی است زیرا ساختار کریستالی متراکم آن می تواند میلیون ها سال در برابر فرسایش و تخریب مقاومت کند.
همین فناوری قبلاً به تیم Eagle کمک کرده بود تا شواهدی از مگالودون خونگرم با نام علمی Otodus megalodon پیدا کند. با این حال، اندازه گیری دمای بدن T. rex دشوارتر بود زیرا نسخه های اولیه این روش به مقدار زیادی فسیل نیاز داشتند. برداشتن چنین حجم زیادی از یک استخوان به نمونه آسیب می رساند و موزه ها تمایلی به برداشتن مقدار قابل توجهی از دندان های بسیار کمیاب تی رکس نداشتند.
در سال های اخیر، محققان این فناوری را بهبود بخشیدند و توانستند مقدار نمونه مورد نیاز را تا حدود 90 درصد کاهش دهند. این پیشرفت باعث شد تا مسئولان موزه تاریخ طبیعی لس آنجلس موافقت کنند تا قسمت کوچکی از دو دندان متعلق به توماس، نمونه معروف تیرانوسوروس رکس موزه را بردارند.
ایگل و همکارانش مقدار کمی از مینای دندان فسیل شده را با استفاده از مته دندان جدا کردند و سپس آن را در اسید فسفریک حل کردند. این فرآیند باعث آزاد شدن دی اکسید کربن حاوی پیوندهای ایزوتوپی مورد نظر شد. پس از افزایش فشار گاز، محققان نسبت ایزوتوپ های مختلف را با استفاده از طیف سنج جرمی اندازه گیری کردند. تجزیه و تحلیل نهایی نشان داد که دمای بدن T-Rex حدود 36 درجه سانتیگراد است.
خونگرم بودن تی رکس و سبک زندگی آن
خون گرمی تیرانوزاروس رکس با سبک زندگی یک شکارچی بزرگ و فعال سازگار است. چنین ویژگی می تواند به توضیح متابولیسم سریع، فعالیت زیاد و توانایی این حیوان برای زندگی در مناطق مختلف با شرایط آب و هوایی متفاوت کمک کند.
ایگل و همکارانش همچنین معتقدند که این ویژگی می‌تواند توضیح دهد که چرا فسیل‌های T. rex نیز در مناطقی مانند آلاسکای امروزی یافت شده‌اند. مناطقی که بسیاری از خزندگان خونسرد باستانی وجود نداشتند.
آردنا تریپاتی، ژئوشیمی‌دان دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس و یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت: دندان‌ها نشان می‌دهند که دمای بدن تی رکس بالاتر از محیط اطرافش بوده است. یک تی رکس خونگرم می تواند تقریباً در سراسر قاره زندگی کند و حتی به مناطق قطبی برسد.
این کشف نتیجه سالها پیشرفت علمی و فنی است. زیرا انجام چنین آزمایشی بر روی یک فسیل بسیار ارزشمند تا همین اواخر به مقدار زیادی نمونه نیاز داشت. کاهش قابل توجه حجم مورد نیاز امکان مطالعه دندان های کمیاب تی رکس را فراهم کرد.
تریپاتی گفت:
هیچ موزه ای حاضر نیست به شما دندان تی رکس بدهد مگر اینکه بتوانید ثابت کنید که فقط به چند میلی گرم از آن نیاز دارید.
گفتگو در مورد این post