تلسکوپ هایی که قرار است جیمز وب را شکست دهند

خیره شدن به ماه ممکن است فقط یک صورت یا یک پنیر گرد را ببیند، اما برخی از ستاره شناسان آن را به عنوان یک هدف ایده آل برای تلسکوپ غول پیکر بعدی می دانند.

به گزارش بیزینس اینسایدر، اخترشناسان در حال حاضر برنامه ریزی و پیشنهاد می کنند. برخی از آنها نیز علاقه مند به دریافت بودجه از ناسا هستند.

• یکی از طرح‌های پیشنهادی، ساخت یک بشقاب رادیویی غول‌پیکر را پیشنهاد می‌کند که کل دهانه در سمت دور ماه را می‌پوشاند.
• طرح دیگری شامل مثلث بزرگی از لیزرها برای تشخیص امواج در فضا-زمان و ردیابی آنها در برخوردهای دور بین سیاهچاله ها و ستاره های پرجرم مرده است.
• طرح بعدی استفاده از موشک بزرگ استارشیپ اسپیس ایکس برای پرتاب رصدخانه ای بزرگتر و قدرتمندتر از تلسکوپ فضایی جیمز وب است.

جوزف سیلک، اخترفیزیکدان انگلیسی-آمریکایی پس از دیدار با دیگر حامیان پروژه تلسکوپ ماه و صحبت در مورد برنامه های خود در نشست انجمن نجوم آمریکا گفت: آینده ماه است.

به نظر می رسد چیزی خارج از یک فیلم علمی تخیلی باشد، اما ستاره شناسان جدی هستند. برخی از آنها معتقدند که می توانند سخت افزار خود را در دهه آینده به ماه برسانند.

ناسا حتی یک رصدخانه رادیویی مینیاتوری را با فرودگر ماه اودیسه متعلق به Intuitive Machines راه اندازی کرد و آن را روی ماه فرود آورد. این آزمایش بخشی از یک طرح بزرگتر برای ساخت مجموعه وسیعی از آنتن های رادیویی در سمت دور ماه است.

پروژه‌های دیگر نیز امیدوارند که سرویس پرتاب ماه تجاری ناسا (CLPS) را به واقعیت تبدیل کنند. این برنامه استراتژی اصلی ناسا برای ماه در قرن بیست و یکم است. در این برنامه، ناسا به شرکت های خصوصی مختلف برای توسعه فضاپیماهای مقرون به صرفه کمک مالی می کند و سپس آنها را به پرواز در می آورد.

جک برنز، اخترفیزیکدان و استاد دانشگاه کلرادو بولدر (CU Boulder) که تلاش‌های رصدخانه رادیویی را رهبری می‌کند، گفت: با این روش می‌توان کارها را بسیار سریع‌تر از زمانی که فقط ناسا یا آژانس‌های فضایی دیگر بود انجام داد. دیگر برای انجام همه کارها به شما تکیه نکنید.

برنز خاطرنشان کرد: با تسریع در توسعه وسایل پرتاب و فرود، شرکت‌های خصوصی می‌توانند چندین پروژه آزمایشی و در نهایت رصدخانه‌های کامل را طی سه دهه آینده به ماه ببرند.

سیلک گفت: تلسکوپ های قمری دریچه ای را به سوی عصر جدیدی از اکتشافات فضایی بزرگ باز می کنند. به عنوان مثال، اگر می خواهید زندگی بیگانه را کشف کنید، راه حل در ماه است.

چرا باید تلسکوپ را روی ماه بگذاریم؟ دانشمندان دلیل خوبی برای خارج کردن تلسکوپ های خود از سیاره دارند.

ستاره شناسانی که عدسی ها و آنتن های خود را از زمین به کهکشان ها، سیارات یا سیاهچاله های دوردست می چرخانند، ناامید خواهند شد. آنها باید از طریق اعوجاج اتمسفر غلیظ نگاه کنند، رگه های چشمک زن از چندین ماهواره را ببینند، یا به انتشار رادیویی از ماهواره ها توجه کنند. حتی تلسکوپ فضایی هابل که به دور زمین می چرخد ​​از تداخل ماهواره ای در امان نیست.

فقط تعداد محدودی فرکانس رادیویی بدون مزاحمت از جو زمین عبور می کند. این آشفتگی اتمسفر، تشخیص تشعشعات رادیویی از مراحل اولیه کیهان را برای تلسکوپ های زمینی دشوار می کند.

در مقابل، ستاره شناسان ماه می توانند هم از جو و هم از ماهواره ها فرار کنند. این ویژگی دری را به روی دنیای جدیدی از امکانات باز می کند.

انتهای پیام