باستان شناسان شبکه ای مخفی از جاده ها را در زیر پوشش جنگل های استوایی کشف کردند

باستان شناسان در نزدیکی ماچو پیچو شبکه ای از جاده های پیش از کلمبیا را یافته اند که قبلا زیر پوشش انبوه جنگل های استوایی پنهان شده بودند.

طول این مسیرهای مربوط به دوران اینکاها حدود 2.4 کیلومتر است و به یک سری سکوها و تراس های باستانی در نزدیکی دیوار مقدس ماندور منتهی می شود. این جاده ها در ارتفاع نزدیک به 2400 متری از سطح دریا و در میان کوه های مرتفع رشته کوه های آند قرار دارند.

مسیرهای تازه شناسایی شده به مجموعه ای از سازه های معماری در سمت مقابل ماچوپیچو می رسند و ارتباط بین قسمت های مختلف این مجموعه باستانی را بیش از پیش آشکار می کنند. ماریوس زیولکوفسکی، مدیر مرکز مطالعات آند در دانشگاه ورشو، گفت:

این کشف فرضیه هایی را در مورد نحوه عملکرد کل مجموعه تکمیل و تا حد زیادی تغییر می دهد.

ماچو پیچو که در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد، یکی از شگفت انگیزترین نمونه های ساخت و ساز شهری امپراتوری اینکا در دوران شکوفایی آن است. یونسکو این منطقه را نمونه کمیاب شهری توصیف کرده است که دیوارهای سنگی عظیم، تراس ها و رمپ های آن طوری ساخته شده اند که گویی بخشی از صخره های طبیعی کوهستانی هستند. محیط طبیعی این منطقه در دامنه های شرقی رشته کوه آند واقع شده است و حوضه بالایی آمازون را با تنوع گسترده ای از گیاهان و جانوران در بر می گیرد.

در پارک ملی ماچوپیچو بیش از 60 اثر باستانی با شبکه ای از جاده ها به هم متصل شده اند. زیولکوفسکی توضیح داد: این سایت ها به عنوان بخش های پیرامونی مجموعه اصلی، شهر اصلی یا مرکز ماچو پیچو، عملکردهای مختلفی داشتند. وی افزود که بیشتر این مکان ها در ساحل چپ رودخانه قرار دارند و به نظر می رسد اینکاها بیشتر برنامه ریزی شهری خود را در آن منطقه متمرکز کرده اند.

جاده های تازه کشف شده در طرف دیگر رودخانه هستند. موضوعی که نشان می دهد منطقه وسیع تری از منطقه در دوره اینکاها دستخوش تغییرات فرهنگی مهمی شده است. افزودن این مسیرها به شواهد موجود تصویر واضح تری از نحوه استفاده از این منطقه در حدود 600 سال پیش ارائه می دهد و دیدگاه جدیدی در مورد ساختار و عملکرد ماچو پیچو در اختیار محققان قرار می دهد.

نقش LiDAR در شناسایی مسیرهای پنهان

بخش مهمی از این کشف با کمک تصاویر LiDAR انجام شد. این فناوری می تواند ساختارهای روی سطح زمین را حتی در مناطقی که با پوشش گیاهی بسیار متراکم پوشیده شده است شناسایی و نقشه برداری کند. بدون اینکه محققان ابتدا مجبور باشند تمام نقاط منطقه را روی زمین جستجو کنند.

این تیم تحقیقاتی قصد دارد سال آینده تحقیقات میدانی را آغاز کند تا یافته های به دست آمده از تصاویر هوایی را با کاوش های باستان شناسی بررسی کند. کاوش ها می توانند ابعاد دقیق سکوها و تراس ها را مشخص کرده و احتمال شناسایی بیشتر سازه های معماری را افزایش دهند. محققان همچنین امیدوارند در بررسی های سال آینده بتوانند تاریخ دقیق ساخت این آثار را مشخص کنند.

در حال حاضر محققان دانشگاه ورشو و دولت پرو از اعلام مکان دقیق این کشف خودداری کرده اند. هدف از این تصمیم جلوگیری از ورود جویندگان گنج و آسیب احتمالی آنها به محوطه باستانی است.

کشف این مسیرها و ارتباط آنها با مجموعه‌ای از مکان‌های تازه شناسایی شده در اطراف دیوار ماندور نشان می‌دهد که عملکرد مذهبی و مقدس مجموعه بزرگ ماچو پیچو ممکن است دامنه بسیار گسترده‌تری از آنچه قبلا تصور می‌شد داشته باشد.

یکی از بخش‌های جاده کشف‌شده حدود ۱.۲ متر طول دارد و از الگوی زیگزاگی رایج در جاده‌های اینکا پیروی می‌کند. این ویژگی باعث شده تا محققان بر این باورند که این مسیر نیز متعلق به دوره ای است که ماچوپیچو مورد استفاده قرار می گرفت و تحقیقات میدانی آینده می تواند شواهد بیشتری برای تایید این فرضیه ارائه دهد.