بازگرداندن توانایی خواندن به بیمار نابینا با کاشت تراشه PRIMA در چشم + تصویر

شرکت Science Corporation با کاشت یک تراشه PRIMA در چشم یک بیمار Stargardt بخشی از بینایی او را بازسازی کرد و خواندن کلمات را ممکن کرد.

گزارش کردن خدمات فناوری یک مرحله ایمکس هوداک، مدیر عامل شرکت علوم و رئیس سابق و یکی از بنیانگذاران نورالینک، این دستاورد را در رویداد TechCrunch Disrupt اعلام کرد او توضیح داد که توسعه تراشه PRIMA بخشی از طرح گسترده تر این شرکت برای ساخت رابط های مغز و رایانه و استفاده از آنها برای درمان بیماری های مختلف است.

بیماری استارگارت یک اختلال چشمی ارثی است که به تدریج سلول های حساس به نور شبکیه را از بین می برد. این بیماری معمولاً باعث ایجاد یک نقطه کور در مرکز میدان بینایی می شود که به مرور زمان گسترش می یابد. حدود 150000 نفر در سراسر جهان به دلیل این بیماری بینایی خود را از دست داده اند و هنوز درمان قطعی برای آن وجود ندارد.

تراشه PRIMA قبلاً برای بیماران مبتلا به آتروفی جغرافیایی، مرحله پیشرفته دژنراسیون ماکولا وابسته به سن، تأیید تجاری در اروپا دریافت کرده است. اکنون Science Corporation امیدوار است استفاده از این فناوری را به سایر بیماری ها مانند Stargardt نیز گسترش دهد.

هودک در تشریح ارتباط این فناوری با رابط مغز و کامپیوتر گفت: شبکیه بخشی از سیستم عصبی مرکزی است، ما کاشت حلزون، پروتزهای شبکیه و پروتزهای حرکتی را از انواع رابط مغز و کامپیوتر می دانیم.

او معتقد است که رابط های مغز و رایانه نباید به ابزارهایی برای کنترل رایانه محدود شود و می تواند کاربردهای گسترده ای در فناوری های پزشکی داشته باشد.

بیشتر بخوانید: قول جدید ایلان ماسک; بازیابی بینایی با تراشه مغزی Neuralink

موفقیت تراشه PRIMA در اولین بیمار

شرکت Science اعلام کرد که اولین بیمار Stargardt تراشه PRIMA را در ماه می 2026 طی یک آزمایش بالینی در بیمارستان چشم در سیدنی استرالیا دریافت کرد.

نتایج اولیه توانبخشی این بیمار امیدوارکننده بوده است. در جلسه اول توانبخشی توانست یک حرف را ببیند و در جلسه دوم یک کلمه را بخواند. این دستاورد نشان می دهد که این تراشه می تواند تا حدی توانایی تشخیص نوشتار را در افرادی که سلول های گیرنده نور شبکیه آنها از بین رفته است، بازیابی کند.

برای درک عملکرد این فناوری باید به ساختار شبکیه توجه کرد. بیماری استارگارت عمدتاً قسمت بیرونی شبکیه را درگیر می کند و سلول های حساس به نور را از بین می برد. با این حال، قسمت داخلی شبکیه که سیگنال های بصری را به مغز منتقل می کند ممکن است هنوز دست نخورده باقی بماند.

تراشه PRIMA از این ویژگی استفاده می کند و با جایگزینی عملکرد سلول های آسیب دیده، امکان انتقال مجدد اطلاعات بصری را فراهم می کند.

فرآیند کاشت این تراشه حدود یک ساعت طول می کشد. در این روش، پزشکان یک تراشه کوچک را در پشت چشم و در محل تخریب سلول‌های گیرنده نور قرار می‌دهند.

بیمار پس از عمل از عینک مخصوص دوربین دار استفاده می کند. این دوربین تصاویری از محیط اطراف ثبت می کند و اطلاعات تصویر را به تراشه ارسال می کند. این تراشه همچنین مانند گیرنده های نور مصنوعی عمل می کند و اجازه می دهد تا مسیرهای بینایی باقی مانده را تحریک کند.

Hudak درباره مبنای علمی این فناوری توضیح داد: «بینایی در نهایت چیزی جز فعالیت الکتریکی در عصب بینایی نیست. اگر بتوان عصب بینایی را برای ارسال سیگنال های مناسب به مغز ساخت، امکان دیدن وجود دارد.

این رویکرد به جای بازسازی سلول های آسیب دیده، سعی می کند عملکرد آنها را با استفاده از تجهیزات الکترونیکی جایگزین کند.

بیشتر بخوانید: ایمپلنت Neuralink و دوربین Insta360 Link 2 به بیمار ALS بینایی دوم می دهد

محدودیت ها و برنامه ریزی برای دستیابی به دید طبیعی

با وجود موفقیت اولیه، نسخه فعلی تراشه PRIMA همچنان محدودیت های مهمی دارد. اندازه این تراشه تنها 2×2 میلی متر است و بنابراین میدان دید بسیار محدودی ایجاد می کند.

Hudak تجربه مشاهده تصاویر با این تراشه را با نگاه کردن به یک نی نازک مقایسه کرد. بیمار نمی تواند محیط اطراف را با میدان دید وسیع ببیند و تصاویر دریافتی رنگی نیستند.

در عوض، تراشه می‌تواند بخش کوچکی از دید مرکزی را به صورت سیاه و سفید با وضوح و کنتراست بالا بازتولید کند. این ویژگی به بیمار اجازه می دهد تا چندین حرف را به طور همزمان تشخیص دهد.

مدیرعامل شرکت Science Corporation تاکید کرد که هدف بعدی این شرکت افزایش میدان دید است. برای رسیدن به این هدف، مهندسان باید یک تراشه بزرگتر طراحی کنند که با انحنای طبیعی چشم مطابقت داشته باشد.

همچنین باید اندازه الکترودهای تراشه را کاهش داد تا دستگاه بتواند جزئیات بیشتری از تصاویر را بازتولید کند. کاهش اندازه الکترودها می تواند به افزایش وضوح تصاویر کمک کند و عملکرد تراشه را به دید عادی نزدیک کند.

هوداک گفت که نسل بعدی PRIMA در حال حاضر در حال توسعه است و انتظار می رود آزمایش های انسانی در سال آینده آغاز شود.

او همچنین پیش‌بینی کرد که این فناوری می‌تواند در پنج سال آینده به وضوحی نزدیک به دید طبیعی انسان دست یابد. با این حال، این پیش‌بینی هنوز در کارآزمایی‌های بالینی ثابت نشده است و نتایج فعلی تنها بهبود محدودی از بینایی را نشان می‌دهد.

برنامه ای برای درمان بیماری های مغزی

شرکت Science در سال 2021 پس از خروج مکس هوداک Neuralink تأسیس شد. هدف اولیه این شرکت توسعه مهندسی عصبی پیشرفته و فناوری های رابط مغز و کامپیوتر بود.

با وجود این، مدیران این شرکت تصمیم گرفتند ابتدا کارآمدی فناوری های خود را در کاربردهای خاص پزشکی اثبات کنند و یک کسب و کار پایدار ایجاد کنند. به همین دلیل بازگرداندن بینایی افراد کم بینا به یکی از اولین زمینه های فعالیت این شرکت تبدیل شد.

علاوه بر تراشه PRIMA، Science Corporation در حال توسعه نوع متفاوتی از رابط مغز و رایانه است. برخلاف فناوری Neuralink، این دستگاه مستقیما وارد بافت مغز نمی شود.

حسگر طراحی شده توسط این شرکت در داخل جمجمه قرار می گیرد و بر روی سطح مغز قرار می گیرد. شرکت سازنده معتقد است که از این طرح می توان برای بررسی و مدیریت برخی بیماری های عصبی استفاده کرد.

یکی از کاربردهای احتمالی این فناوری، نظارت بر فعالیت عصبی بیماران مبتلا به تومور مغزی است. چنین قابلیتی می تواند اطلاعاتی در مورد فعالیت مغز در اختیار محققان قرار دهد.

Hudak همچنین اعلام کرد که اولین برنامه بالینی برنامه ریزی شده برای رابط مغزی جدید این شرکت برای یک بیماری عصبی شناخته شده است. او نام این بیماری را فاش نکرد.

بررسی استفاده از این فناوری برای بیماران سکته مغزی نیز در برنامه های شرکت Science Corporation قرار دارد.

به گفته Hudak، سکته مغزی ممکن است بخشی از بافت مغز را از بین ببرد. اگر بتوان دو ناحیه عمیق مغز را به هم متصل کرد، ممکن است بتوان عملکردهایی مشابه افزودن مناطق جدید به قشر مغز ایجاد کرد.

او معتقد است که الکترودهای مرسوم امروزی اجازه اجرای چنین رویکردی را نمی دهند.

Hudak هدف بلند مدت شرکت را درک چگونگی شکل گیری ذهن در مغز و یادگیری نحوه ساخت مغزهای مهندسی شده توصیف کرد.

او همچنین پیش بینی کرد که استفاده از رابط های مغز و کامپیوتر در آینده گسترش خواهد یافت. اگرچه این شرکت محصولات خود را برای افراد سالم 40 ساله طراحی نمی کند، Hudak معتقد است که افراد 60 یا 70 ساله ممکن است به نوعی از این فناوری نیاز داشته باشند.

مدیرعامل شرکت ساینس در پایان تاکید کرد: هدف از این پژوهش نه تنها افزایش طول عمر انسان، بلکه افزایش سال‌هایی است که افراد می‌توانند سالم زندگی کنند.