۴۶۵ شهر جهان در خطر فرونشست زمین؛ اصفهان هم در میان شهرهای نگران کننده قرار گرفت

فرونشست زمین به سطح زمین می‌شود که می‌تواند به ساختمان‌ها، پی سازه‌ها و شبکه‌های دفع آب و آسیب آسیب و خطر سیل تبدیل شود.

با این حال در مورد روند و تغییرات فرونشست زمین همچنان محدود است و همان اطلاعات شناسایی مناطق پرخطر و تعیین نقاط نیازمند مداخله را برای سیاست‌گذاری مشکلات می‌کند. بررسی‌های پیشین نیز از روش‌ها یا بازه‌های زمانی متفاوتی که استفاده کرده‌اند یا تنها تعداد محدودی از شهرها را در نظر گرفته‌اند. موضوعی که مقایسه وضعیت شهرهای مختلف جهان را با مشکل مواجه کرده است.

شنگلی تائو، شی هو و همکارانشان برای بررسی این پدیده، داده‌های با وضوح بالا را که بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۳ جمع‌آوری شده بودند، تحلیل کردند. این پژوهش جابه‌جایی سطح زمین را در ۴۶۵ شهر از ۱۰۷ کشور اندازه‌گیری کرده و نتایج آن در نشریه علمی Nature Cities منتشر شده است.

کدام شهرها بیشترین فرونشست را تجربه می کنند؟

بررسی‌ها نشان داد که بخش‌هایی از مکزیکوسیتی سریع‌ترین نرخ پاسخ‌دهی موضعی را تجربه کرده‌اند. به‌طوری‌که سرعت پایین رفتن زمین در برخی مناطق به حدود ۲۱۷ میلی‌متر در سال، معادل ۲۱.۷ سانتی‌متر رسیده است. با این حال، میانه نرخ فرونشست در کل شهر بسیار کمتر و حدود 8 میلی‌متر در سال، معادل 0.8 سانتی‌متر، برآورد شد. شهر توره‌ئون در مکزیک نیز سالانه حدود ۱۷ میلی‌متر، معادل ۱.۷ سانتی‌متر، فرونشست را تجربه می‌کند.

در منطقه‌ای، شدیدترین نرخ‌های فرونشست در آسیا مشاهده شد. شهر مدان در اندونزی با میانه فرونشست سالانه حدود 33 میلی‌متر، معادل 3.3 سانتی‌متر، در صدر این بررسی قرار گرفت. پس از آن، باندونگ در اندونزی با ۲۲ میلی‌متر، معادل ۲.۲ سانتی‌متر، و اصفهان در ایران با ۱۱ میلی‌متر، معادل ۱.۱ سانتی‌متر در سال، بالاترین میانگین نرخ فرونشست شهری را ثبت کردند.

وضعیت فرونشست در سایر شهرهای بزرگ جهان

داده‌های بررسی‌شده نشان دادند که جابه‌جایی سالانه زمین در شهرهایی مانند بوستون، نیویورک، لندن، پکن، توکیو، سئول، سیدنی، مونته‌ویدئو و ناپلاً همیشه پایدار بود. نرخ‌های افزایش یافته برای فرونشست زمین در این شهرها بین 0.1 تا 1.9 میلی‌متر در سال تغییر کرده است. با توجه به کوچک بودن این ارقام، پژوهشگران می‌توانند در تفسیر آن‌ها دقت کنند.

نویسندگان پژوهش هشدار داده‌اند که این مطالعه ۹ ساله بر فرونشست نسبی و محلی در شهرهای بزرگ منطقه‌ای است و می‌تواند مناطقی را که از محدوده‌های اداری شهرها قرار دارند، پوشش دهد. همچنین، در مناطقی که ایستگاه‌های زمینی کمتری برای اندازه‌گیری و اعتبارسنجی داده‌ها وجود دارد، میزان عدم‌قطعیت نتایج بیشتر خواهد بود.

به گفته پژوهشگران، ادامه پایش ماهواره‌های و زمینی می‌تواند مشخص شود که آیا روندهای شناسایی شده در سال‌های آینده نیز ادامه خواهند یافت یا خیر. بررسی‌هایی نیز برای شناسایی دقیق‌تر مناطق آسیب‌پذیر و طراحی هدفمند برای کاهش چنین خطراتی از فرونشست زمین کمک خواهد کرد.