دانشمندان دانشگاه هاروارد یک سیگنال رادیویی از یک سیاره فراخورشیدی را شناسایی کرده اند

تا به امروز، اخترشناسان بیش از 6300 سیاره فراخورشیدی را شناسایی کرده اند که به دور ستارگان خارج از منظومه شمسی می چرخند.

این اشیاء دامنه وسیعی دارند. از جهان های کوچک و صخره ای گرفته تا غول های گازی عظیمی مانند مشتری و زحل. دانشمندان معتقدند که برخی از این سیارات می توانند میزبان حیات باشند، زیرا در کمربند قابل سکونت ستاره خود قرار دارند. منطقه ای که شرایط لازم برای وجود آب مایع در سطح یک سیاره فراهم است.

با این حال، مطالعه چنین دنیاهایی دقیقاً دشوار است زیرا فاصله بین آنها و زمین بسیار زیاد است. از سوی دیگر، جدا کردن سیگنال‌های بسیار ضعیف این سیارات از نور و تابش بسیار قوی‌تر ستاره میزبان تقریباً غیرممکن بوده است. اما یافته جدید می تواند این وضعیت را تغییر دهد.

بر اساس مقاله ای که به تازگی منتشر شده است، گروهی از اخترفیزیکدانان از دانشگاه هاروارد و دانشگاه اورگان در یوجین اعلام کرده اند که برای اولین بار توانسته اند مستقیما سیگنال های رادیویی یک سیاره فراخورشیدی را شناسایی کنند. این رصد با استفاده از تلسکوپ رادیویی Meerkat در آفریقای جنوبی انجام شد.

سیگنال رادیویی از Beta Pictoris b

این سیاره که بتا پیکتوریس نام دارد، یک غول گازی محسوب می شود و جرم آن بیش از 11 برابر مشتری تخمین زده می شود. این جرم آسمانی به بیش از 23 سال زمینی نیاز دارد تا یک دور به دور ستاره میزبان خود بچرخد. Beta Pictoris B اولین بار در سال 2008 شناسایی شد و حدود 64 سال نوری از زمین فاصله دارد.

البته این سیگنال به معنای وجود تمدن فرازمینی بر روی این غول گازی و تلاش آن برای برقراری ارتباط با زمین نیست. محققان منشا امواج رادیویی را یک پدیده طبیعی مرتبط با شفق قطبی می دانند. ذرات بارداری که در امتداد میدان مغناطیسی سیاره حرکت می کنند و پدیده ای شبیه شفق های زمین ایجاد می کنند.

محققان در مقاله خود نوشتند:

ما انفجارهای سریع، تکراری و بسیار دایره‌ای قطبی را با تابش مداوم در فرکانس‌های 0.85 تا 3.5 گیگاهرتز شناسایی کردیم.

برای جدا کردن سیگنال سیاره از تابش ستاره میزبان، بتا پیکتوریس، تیم تحقیقاتی از موقعیت شناخته شده اختروش ها برای تعیین مکان دقیق انتشار سیگنال استفاده کردند. کوازارها اجرام آسمانی بسیار درخشان و بسیار مغناطیسی در مرکز کهکشان ها هستند که انرژی خود را از سیاهچاله های کلان پرجرم دریافت می کنند. ستاره شناسان از این اجرام مانند فانوس دریایی برای تعیین موقعیت اجرام بسیار دور استفاده می کنند.

میدان مغناطیسی بسیار قوی

تشخیص مستقیم تابش رادیویی این سیاره نیز امکان اندازه گیری قدرت میدان مغناطیسی آن را فراهم کرد. نتایج نشان می دهد که میدان مغناطیسی Beta Pictoris B بیش از 300 برابر قوی تر از میدان مغناطیسی مشتری است.

محققان در مقاله خود نوشتند:

این اولین اندازه گیری مستقیم از شدت میدان مغناطیسی یک سیاره فراخورشیدی است و با پیش بینی های مقیاس دینام برای یک سیاره غول پیکر جوان و عظیم مطابقت دارد.

اگرچه اکنون می توان امواج رادیویی ساطع شده از این جهان های دور را بررسی کرد، اما سفر فیزیکی به چنین سیاراتی رویایی دور از ذهن باقی مانده است. حتی دورترین فضاپیمای ساخته شده توسط انسان، وویجر 1، هنوز به آرامی در یک روز نوری به زمین نزدیک می شود. در مقابل، نزدیکترین منظومه ستاره ای به ما، پروکسیما قنطورس، بیش از چهار سال نوری از ما فاصله دارد و دانشمندان گمان می کنند که یک سیاره فراخورشیدی از نوع ابرزمینی نیز در آن منظومه وجود دارد.