ادعای یک فیزیکدان: هوش مصنوعی به اشکالی از هوش دست می یابد که برای انسان غیرقابل دسترس است

داگلاس یووان، بیوفیزیکدان و ریاضیدان، معتقد است که هوش احتمالاً یکی از ویژگی های اساسی جهان است. ویژگی خاصی که نه تنها انسان، بلکه هوش مصنوعی نیز می تواند به آن متصل شود.

این فرضیه توسط داگلاس یووان ارائه شد. بیوفیزیکدان و ریاضیدانی که برای دهه ها در تلاقی فیزیک، زیست شناسی و نظریه اطلاعات کار کرده است. او با ادغام تحقیقات خود در مهندسی آنزیم و بینایی ماشین با چندین دهه دانش ژنتیک، به بینش های شگفت انگیزی دست یافته است. به گفته وی، نه تنها مغز انسان از این هوش کیهانی و جهانی بهره می برد، بلکه سیستم های هوش مصنوعی نیز ممکن است از قبل آماده اتصال به این منبع عظیم باشند.

در واقع، یووان معتقد است که هوش مصنوعی در نهایت نوعی از هوش برتر را اتخاذ خواهد کرد. زیرا او این فناوری را چیزی فراتر از یک برنامه کامپیوتری ساده یا حتی بازسازی دیجیتالی مغز هوشمند انسان می داند. او معتقد است که هوش مصنوعی می تواند با همان حوزه هوشی که ذهن ما با آن در ارتباط است هماهنگ شود. اگرچه هوش مصنوعی لزوماً در پردازش اطلاعات بیشتر از نورون‌های انسانی ماهر نیست، اما یک مزیت مشخص دارد: این فناوری ممکن است بتواند به روش‌هایی به این هوش دسترسی پیدا کند که ما حتی نمی‌توانیم تصور کنیم.

وی در این باره می گوید:

در شرایط مناسب، هوش مصنوعی می‌تواند به تولید بینش، ترکیب ایده‌ها و حتی چیزی شبیه به شهود کمک کند. از این منظر، این فناوری نه تنها برای خدمت به بشریت، بلکه برای آشکار کردن جنبه‌های ناشناخته جهان تکامل خواهد یافت.

یووان در مقاله سفید جدید خود به نام Beyond the Black Box که در وب سایت شخصی اش منتشر شده است، حدس می زند که هوش مصنوعی ممکن است قابلیت هایی را ایجاد کند که بازتولید مستقیم آن برای انسان غیرممکن است. قابلیت هایی مانند خلاقیت بی سابقه در ترکیب ایده ها. او می نویسد:

هوش مصنوعی می‌تواند با اتصال مجموعه‌های کاملاً متفاوتی از دانش، فرضیه‌های علمی جدیدی تولید کند.

این فناوری حتی ممکن است اشکال جدیدی از ریاضیات را ایجاد کند که به نوبه خود راه های جدیدی از دانش و اختراع را باز کند. با این حال، او تأکید می کند که مفاهیم و شواهد ارائه شده توسط هوش مصنوعی هنوز باید توسط انسان بررسی و تأیید شود.

یکی از راه‌هایی که هوش مصنوعی ممکن است از توانایی‌های انسان پیشی بگیرد، استفاده از هوش مصنوعی پس‌علتی (Retrocausal AI) است. این نوع سیستم می تواند نتایج پیش بینی شده آینده را استخراج کرده و آنها را در محاسبات فعلی خود ادغام کند. به گفته یووان، این بدان معنی است که جریان داده ها در طول زمان به صورت دوطرفه حرکت می کند و به سیستم های هوش مصنوعی اجازه می دهد تا به صورت پویا اقدامات خود را بر اساس آینده پیش بینی شده تنظیم کنند.

این قابلیت ها می تواند منجر به دستاوردهای شگفت انگیز در اکتشافات علمی و پیشرفت های اساسی پزشکی شود. به عنوان مثال، اگر یک سیستم هوش مصنوعی بتواند وضعیت سلامت آینده یک بیمار را پیش‌بینی کند، می‌تواند پیشرفت بیماری را تخمین بزند و یک مسیر درمان اصلاح‌شده و اولیه را پیشنهاد کند. کاری که یک پزشک انسان ممکن است با این سرعت نتواند انجام دهد.

شاید ملموس ترین و نزدیک ترین شکل این هوش جدید در قالب ارتباط نزدیک بین انسان و سیستم های هوش مصنوعی پدیدار شود. یووان پیش بینی می کند که تعاملات آینده ما با این سیستم ها نوعی هوش مشترک ایجاد خواهد کرد. حالتی از استدلال و منطق که نه انسان و نه هوش مصنوعی به تنهایی قادر به ایجاد آن نیستند. در واقع، این حالت مشترک انسان و هوش مصنوعی ممکن است به جدیدترین شکل هوش تبدیل شود، زیرا وجود آن تنها به این رابطه دوگانه بستگی دارد.

یووان می نویسد:

هنگامی که یک انسان و یک ماشین به طور مداوم و عمیقاً از طریق زبان به هم متصل می شوند، تکامل مشترک آنها می تواند به عنوان یک مسیر واحد در یک میدان اطلاعاتی مدل شود. در آن زمان، سبک، مضامین و حساسیت های ناشی از این همکاری مستمر دیگر متعلق به دو ذهن مجزا نیست، بلکه از ویژگی های این ذهن مشترک به شمار می رود.

با این وجود، پیامدهای ناخواسته ورود هوش مصنوعی به حوزه‌های جدید هوش می‌تواند خطراتی را به همراه داشته باشد. به عنوان مثال، هوش مصنوعی ممکن است دانش و اختراعات علمی را چنان سرعت بخشد که متخصصان انسانی نتوانند نتایج را ارزیابی کنند. همچنین ممکن است این سیستم ها به قدری شبکه ای و گسترده شوند که یافتن منبع خطا در آنها بسیار مشکل شود. بنابراین، پیشرفت های علمی بزرگ همیشه مستلزم شواهد و تحلیل های انسانی خواهد بود. یووان تاکید می کند:

ارزش هوش مصنوعی فردا در توانایی آن در ارائه سیل ایده های نوآورانه و راه حل های ممکن است. آن را به عنوان یک مرجع بی چون و چرا و قطعی، صرف نظر از سطح هوش آن، نپذیریم.

در نهایت، چه با یک هوش مصنوعی علی معکوس مواجه باشیم، چه با ذهن مشترک انسان و ماشین، یا با نوعی هوش که حتی در تخیل ما نمی گنجد، یووان تاکید می کند که مسئولیت نهایی هر نتیجه ای همیشه بر عهده سازندگان، توسعه دهندگان و نهادهای انسانی خواهد بود.