«سوجان» سریالی که ادای پس از باران را درمی‌آورد؟ :: افق میهن

بعد از سریال تاریخی «گیل دخت» که در سال ۱۴۰۲ پخش شد، امسال نوبت به سریال «سوجان» رسید تا بخشی از تاریخ را به تصویر بکشد و در این چارچوب داستان عاشقانه ای را در دهه ۱۳۱۰ و ۵۰ در شمال ایران روایت کند.

به گزارش افق میهن، پس از سریال تاریخی «گیل دخت» که در سال ۱۴۰۲ پخش شد، امسال نوبت به سریال «سوجان» رسید تا مقطعی از تاریخ را به تصویر بکشد و در این زمینه داستانی عاشقانه در دهه ۱۳۱۰ و ۵۰ در شمال کشور به تصویر بکشد. ایران. راوی «سوژان» از هفته گذشته روی آنتن شبکه یک رفته و داستان خود را با محوریت زنان یک خانواده مانند مادربزرگ، دختر و نوه روایت می کند.

این مجموعه نیز مانند «گیلدخت» که در ۶۰ قسمت ساخته شده، دارای ۶۳ قسمت است و داستانی طولانی را به تصویر می کشد. گفته می شود این سریال برای ۵ فصل و در مجموع ۳۰۰ قسمت در نظر گرفته شده است، اما قبلا یک فصل تولید شده است. «گیلدخت» در پایان راه خاطره چندان خوشایندی را برای مخاطب به جا نگذاشت، باید دید سرنوشت «سوژان» چه خواهد شد. در ادامه مطلب «سوژان» با فرمول «پس از باران» نوشته مائده کاشیان را که در شماره امروز روزنامه خراسان منتشر شده است می خوانیم و به این سوال پاسخ می دهیم که ویژگی ها، مزایا و معایب چیست. سریال تاریخی شبکه ۱

انجمن “پس از باران”

سریال «سوجان» حال و هوایی شبیه به سریال ماندگار «پس از باران» دارد. علاوه بر فضا و لوکیشن، اتفاقات داستان مانند ظلم خان روستا و مشکل پسر نداشتن خان، خاطره این سریال را تداعی می کند. روایت سریال شباهتی به روایت «سوژان» ندارد. در «پس از باران» نوه های یک خانواده به طور اتفاقی به شمال سفر کردند و ماجرای گذشته خانواده آنها توسط زن عمو و خدمتکار مادربزرگشان نقل شد. در سریال سوژان، مادربزرگ خانواده داستان جوانی خود را برای نوه اش تعریف می کند.

روایت کند و کم تکرار

داستان «سوژان» از آنجا شروع شد که مادربزرگ «بانو» (ثریا قاسمی) به نوه‌اش به نام «سوژان» گفت که قرار بود در جوانی با پسری به نام «امیر» ازدواج کند، اما خان روستا چون بدون بچه پسر تصمیم می گیرد به عنوان همسر چهارم خود با سوجان ازدواج کند. همین موضوع باعث می شود «سوژان» و نامزد نازنینش از روستا فرار کنند و تحت تعقیب قرار گیرند. داستان های عاشقانه معمولا برای مخاطب جذاب است و زمانی که با اتفاقات اجتماعی و سیاسی گره بخورد جذابیت بیشتری پیدا می کند، روایت داستان با محوریت شخصیت های زن نیز یکی از برگ های برنده سریال است، بنابراین «سوژان» شروع قابل قبولی داشت. در ابتدا، اما این سریال در چهار قسمتی که تا پنجشنبه شب پخش می شد به کندی پیش رفته است. در قسمت های اول، زمان زیادی از سریال صرف نمایش مراسم عقد می شد و تولد یکی از زنان روستایی نیز در ابتدا اتفاق تکراری این سریال بود. با توجه به تعداد بالای قسمت های «سوژان» و ریتم روایت در قسمت های اولیه، این نگرانی وجود دارد که کار حسین تبریزی نیز به سرنوشت «گیلدخت» دچار شود.

سردرگمی مخاطب

یکی دیگر از نقاط ضعف مهم «سوژان» که مخاطب را از درگیر شدن با فضای سریال و داستان باز می دارد، روایت نامنسجم آن است. «سوژان» داستان سه زن از یک خانواده را از نسل‌های مختلف روایت می‌کند و در حال رفت و برگشت به گذشته و حال است که نتیجه انسجام کلی داستان و مرز روشن روایت در زمان‌های مختلف است. خیلی مهم است که مخاطب دچار سردرگمی نشود اما این اتفاق رخ نداده است. مخاطب نمی تواند به اندازه کافی با داستان و شخصیت های سریال ارتباط برقرار کند.

تنوع لوکیشن و بازی قابل قبول بازیگران

سریال «سوژان» در منطقه زیبا و سرسبز گیلان جلوی دوربین رفته و صحنه های چشم نوازی را روی صفحه تلویزیون به نمایش می گذارد. نماهای زیبا و لوکیشن های متنوع از جمله امتیازات تولید تبریزی است که البته ناگفته نماند که اگر نمایش این نماها کافی نباشد و در خدمت داستان نباشد، در نظر مخاطب عادی می شود. ثریا قاسمی، حمیدرضا نعیمی، بهنام تشکر، بهزاد فراهانی و سیما تیرانداز از بازیگران سرشناس و پیشکسوت «سوجان» و چهره های جوان یا کمتر آشنا مانند غزاله اکرمی بازیگر نقش «ماهی» در سریال راحل هستند. علی مرادی مجری تلویزیون، بهادر زمانی بازیگر فیلم «رستاخیز» و نگار بابایی بازیگر تئاتر در این سریال نیز به ایفای نقش پرداخت. غزاله اکرمی نقش «سوژان» را به عنوان شخصیت اصلی داستان بازی می کند که دختری باهوش و مستقل است. ثریا قاسمی بازیگر پیشکسوت سریال نیز بازی گرم و چشمگیری از خود به نمایش گذاشته است. در مجموع بازی بازیگران جوان سریال قابل قبول است و ضعف محسوسی در کار بازیگران دیده نمی شود.