بازار؛ گروه بین الملل: دو انتخاباتی که ماه ها از آن به عنوان «نقطه عطفی» برای آینده رویارویی با ایران یاد می شد، اکنون با نتایج روشنی پشت سر گذاشته شده است. نتایجی که برخلاف انتظار تندروهای واشنگتن و تل آویو، نه تنها به اجماع علیه تهران منجر نشد، بلکه شکاف در اردوگاه رقیب را آشکار کرد. در سرزمین های اشغالی، اردوگاه بنیامین نتانیاهو علیرغم پیشروی نتوانست دولت تشکیل دهد و در آمریکا، دونالد ترامپ با شکست سنگینی کنترل هر دو مجلس را به دموکرات ها واگذار کرد.
بن بست در کنست؛ نتانیاهو پیروز شد اما نمی تواند حکومت کند
نتایج نهایی و رسمی بیست و ششمین انتخابات کنست رژیم صهیونیستی که در 27 اکتبر 2026 (5 نوامبر 1405) برگزار شد، تصویری از یک بن بست سیاسی را به نمایش می گذارد. کمیته مرکزی انتخابات این رژیم اعلام کرد که اردوگاه جناح راست به رهبری بنیامین نتانیاهو 53 کرسی و اردوگاه مخالفان به رهبری گادی آیزنکوت، رئیس سابق ستاد کل ارتش، 48 کرسی از مجموع 120 کرسی را به دست آوردند. احزاب عربی که به هیچ یک از دو اردوگاه تعلق ندارند، 19 کرسی را به خود اختصاص داده اند و در جایگاه «بازیگران تعیین کننده» قرار دارند.
در سطح حزب، لیکود به رهبری نتانیاهو با 27 کرسی بزرگترین حزب کنست باقی ماند، اما این رقم در مقایسه با 32 کرسی در انتخابات 2022 کاهش قابل توجهی را نشان می دهد. حزب “یاشار” به رهبری آیزنکوت با 21 کرسی در جایگاه دوم ایستاد. برای تشکیل دولت، هر اردوگاه حداقل به ۶۱ کرسی نیاز دارد. این بدان معناست که نتانیاهو 8 کرسی و آیزنکوت 13 کرسی با اکثریت فاصله دارند. هیچ یک از دو اردوگاه بدون حمایت احزاب عربی یا بدون جذب نمایندگان طرف مقابل توانایی تشکیل کابینه را ندارند.
نقطه استراتژیک تهران نه تنها هویت نخست وزیر آینده، بلکه ساختار تصمیم گیری در تل آویو است. نتایج انتخابات نشان داد رژیم صهیونیستی در شرایطی وارد مرحله جدیدی از بی ثباتی سیاسی شده است که حتی اگر نتانیاهو بتواند با چانه زنی فرسایشی دولت ائتلافی تشکیل دهد، کابینه حاصل از آن دولتی شکننده و آسیب پذیر خواهد بود. در چنین ساختاری، توانایی این رژیم در اتخاذ تصمیمات راهبردی سریع و یکپارچه – به ویژه در مورد ایران – کاهش می یابد. آیزنکوت با اعلام آمادگی برای تشکیل دولت جدید، عملا زمینه را برای یک دوره طولانی بن بست و بلاتکلیفی آماده کرده است.
نتایج نهایی انتخابات کنست رژیم صهیونیستی یک بن بست سیاسی کامل را آشکار کرد. این بن بست توانایی رژیم صهیونیستی برای تصمیم گیری سریع و یکپارچه علیه ایران را به شدت کاهش داده است.
به جمهوری خواهان سیلی بزنید و افسار ترامپ را بکشید
در آن سوی اقیانوس اطلس، انتخابات میان دوره ای کنگره آمریکا در 3 نوامبر 2026 (12 آبان 1405) با نتیجه قاطعی به پایان رسید که اساسا معادلات سیاسی واشنگتن را برای باقیمانده ریاست جمهوری دونالد ترامپ تغییر داد. دموکرات ها نه تنها کنترل کامل مجلس نمایندگان را به دست گرفتند، بلکه اکثریت کرسی های سنا را نیز به دست آوردند. دموکرات ها حداقل هفت کرسی از جمهوری خواهان در سنا به دست آوردند. از جمله در ایالت هایی که برای چندین دهه در اختیار جمهوری خواهان بودند: تگزاس، آیووا، کانزاس، اوهایو، کارولینای شمالی، کارولینای جنوبی و مین. در تگزاس، جیمز تالاریکو، قانونگذار 37 ساله ایالتی، یک سناتور جمهوریخواه را شکست داد و اولین سناتور دموکرات ایالت از سال 1993 شد.
این شکست یک شکست شخصی برای ترامپ نیز بود. او در مصاحبه با نیویورک تایمز نتیجه را پذیرفت و گفت: «کاملاً آماده پذیرش این نتایج هستم»، اما در عین حال در شبکه اجتماعی خود نوشت: «در صندوق رأی نبودم؛ «اگر بودم، با اختلاف زیادی پیروز میشدیم.» این تناقض عمق بحران مشروعیت و اقتدار سیاسی او را در ماههای آخر دوره ریاستجمهوری نشان میدهد و نشان میدهد که نتیجه جنگ رسانهای آمریکا علیه ایران مهمتر است. افزایش هزینه سوخت و معیشت از جمله محورهای اصلی نارضایتی رای دهندگان بود. دموکرات ها در انتخابات میان دوره ای پیروز نشدند. ایران پیروز شد».
انتخابات میان دوره ای آمریکا با شکست سنگین دونالد ترامپ و جمهوری خواهان به پایان رسید. جنگ علیه ایران و افزایش قیمت سوخت از محورهای اصلی نارضایتی رأی دهندگان بود. 43 درصد از مردم آمریکا انگیزه اصلی خود را برای رای دادن مخالفت با ترامپ اعلام کردند.
تزلزل در اردوگاه ترامپ و نتانیاهو؛ از تاکتیک تا بن بست استراتژیک
عمیق ترین لایه تحولات را باید در شکاف درون اردوگاه ترامپ و نتانیاهو جستجو کرد. در هفته های منتهی به انتخابات کنست، نتانیاهو خواستار از سرگیری فوری حملات نظامی به ایران بلافاصله پس از انتخابات میان دوره ای شده بود. اما ترامپ که به درستی دریافته بود که هرگونه ماجراجویی نظامی قبل از انتخابات قیمت بنزین را افزایش میدهد و موقعیت جمهوریخواهان را تضعیف میکند، بر ادامه مذاکرات پافشاری کرد و تمایلی به عجله نشان نداد. این اختلاف بر سر “زمان” و “هزینه” اقدام نظامی اکنون با نتایج انتخابات بیشتر به چالش کشیده شده است: ترامپ دیگر نه سرمایه سیاسی برای شروع یک جنگ جدید دارد و نه یک کنگره متحد برای تایید بودجه یا مجوز.
از دیدگاه تهران، آنچه مهم است شخص ترامپ یا نتانیاهو نیست، بلکه فروپاشی اجماع شکننده ای است که پس از خروج آمریکا از برجام شکل گرفت. وقتی حامیان اصلی فشار حداکثری در واشنگتن و تلآویو بر سر زمان و هزینه اقدام نظامی به بنبست میرسند و در عین حال یکی از آنها به «اردک لنگ» در صحنه داخلی تبدیل میشود، فضای مانور دیپلماتیک و میدانی برای ایران از نظر ساختاری گسترش مییابد. این شکاف موقتی یا تاکتیکی نیست. این نشانه یک بازآرایی در معماری قدرت در اردوگاه رقیب است.
اردوگاه ترامپ و نتانیاهو اکنون با چالش های بیشتری مواجه است. اکنون ترامپ نه سرمایه سیاسی برای شروع یک جنگ جدید دارد و نه یک کنگره متحد. این شکاف به لحاظ ساختاری فضای مانور دیپلماتیک و میدانی تهران را گسترش داده است.
اهرم های دریایی; تحکیم حاکمیت بر تنگناهای انرژی
در حالی که اردوگاه رقیب درگیر اختلافات داخلی و بن بست انتخاباتی است، ایران و متحدانش در محور مقاومت موقعیت ژئواستراتژیک خود را تثبیت کرده اند. تحلیل های بین المللی از جمله گزارش مجله فارین افرز تایید می کند که کنترل تنگه هرمز در دست ایران و کنترل تنگه باب المندب در دست انصارالله یمن است. وضعیتی که تهران و صنعا را به «دروازه بان بخش بزرگی از تجارت تریلیون دلاری جهانی» تبدیل کرده است. این دو گلوگاه تنها معابر نفت و گاز نیستند. آنها ستون فقرات زنجیره تامین کالاها و انرژی جهان هستند و هر گونه اختلال در آنها مستقیماً بر تورم و قیمت ها در اقتصادهای بزرگ – از جمله ایالات متحده – تأثیر می گذارد.
نکته مهم برای تهران این است که این اهرم ها در شرایط پس از انتخابات کارکردی دوگانه پیدا کرده اند: از یک سو بازدارنده در برابر هرگونه ماجراجویی نظامی هستند و از سوی دیگر برگ برنده هر گونه مذاکرات آتی هستند. گزارش ها حاکی از آن است که در آستانه انتخابات، حملات به کشتی ها در هرمز افزایش یافته و حجم تردد دریایی در این تنگه نسبت به قبل از تنش ها حدود 70 درصد کاهش یافته است. این واقعیت به خوبی نشان می دهد که تهران توانایی ایجاد «شوک اقتصادی» از طریق اهرم انرژی را دارد. توانایی ای که ترامپ را به احتیاط کشاند و او را از زمان انتخابات در موقعیتی منفعل نگه داشته است.
ایران و متحدانش در محور مقاومت، حاکمیت راهبردی خود را بر دو گلوگاه حیاتی انرژی جهان تثبیت کرده اند. این اهرم ها در شرایط پس از انتخابات به «ابزار ساختاری بازدارندگی» تبدیل شده اند که هر گونه محاسبات نظامی طرف مقابل را با هزینه ای غیرقابل قبول می کند.
بازآرایی محور مقاومت؛ از شبکه تاکتیکی تا معماری بازدارندگی
به موازات تحولات انتخاباتی، محور مقاومت نیز از «شبکه واکنش تاکتیکی» به «معماری بازدارندگی چند لایه» در حال گذار است. فرمانده نیروی قدس سپاه بر تقویت «کمربند دفاعی از افغانستان تا لبنان» تاکید کرد و تحلیلگران منطقه از عملکرد هماهنگتر انصارالله یمن و سازماندهی مجدد «شبکه فرماندهی چند قطبی» صحبت میکنند. این تحول یک مزیت حیاتی برای تهران ایجاد می کند: در شرایطی که رقیب درگیر اختلافات داخلی و فرسایش انتخاباتی است، جبهه مقاومت می تواند هزینه هر ماجراجویی را بدون وارد شدن به یک رویارویی نظامی تمام عیار برای طرف مقابل تا حد زیادی افزایش دهد.
اهمیت این سازماندهی مجدد در این است که دیگر محدود به یک جغرافیا یا یک بازیگر نیست. از یمن تا لبنان و از عراق تا سوریه، شبکهای از قابلیتهای موشکی، پهپادی و دریایی ایجاد میشود که هر گونه محاسبات نظامی طرف مقابل را با معادلهای پیچیده و پرهزینه مواجه میکند. در سایه بن بست سیاسی تل آویو و انفعال واشنگتن، این شبکه می تواند بدون دریافت پاسخ نظامی گسترده، مواضع میدانی خود را تحکیم و تعمیق بخشد.
مقامات ایرانی نتایج انتخابات آمریکا را “نه” آشکار رای دهندگان به جنگ تعبیر کرده اند. در عین حال، محور مقاومت در حال گذار از شبکه تاکتیکی به معماری بازدارندگی چند لایه است. تهران در سایه بن بست تل آویو و انفعال واشنگتن می تواند معادلات منطقه ای را بدون یک رویارویی نظامی تمام عیار به نفع خود تثبیت کند.
فرصت تاریخی برای تثبیت معادلات منطقه ای
آنچه برای ایران در مجموع این دو انتخابات مهم است، صرفاً تضعیف یک شخصیت یا یک حزب نیست، بلکه شکلگیری «پنجره ساختاری فرصت» برای ایجاد حاکمیت استراتژیک بر گلوگاههای انرژی جهان و تثبیت معماری بازدارندگی منطقهای است. بن بست سیاسی در سرزمین های اشغالی، کنترل دموکرات ها در کنگره آمریکا و اختلاف نظر آشکار ترامپ و نتانیاهو بر سر زمان و نحوه اقدام نظامی، فضایی برای مانور ایجاد کرده است که تهران می تواند از آن برای تعمیق اهرم های دریایی خود استفاده کند. کنترل هرمز و نفوذ بر باب المندب، در چنین بستری، به یک صفحه فشار مقطعی تبدیل نمی شود، بلکه به یک «ابزار ساختاری بازدارنده» تبدیل می شود که هر گونه محاسبه نظامی طرف مقابل را با هزینه ای غیرقابل قبول می کند.
در سطح دیپلماتیک، مقامات ایرانی نتایج انتخابات آمریکا را به عنوان “نه” آشکار رای دهندگان آمریکایی به جنگ تعبیر کرده اند. محمدباقر قالیباف، رئیس شورای اسلامی شهر با اشاره به مخالفت عمومی مردم آمریکا با جنگ هشدار داد که در صورت نادیده گرفتن خواست مردم و ادامه جنگ، پاسخ ایران برای دولت آمریکا «کابوس» خواهد بود. این موضع رسمی نشان دهنده اعتماد به نفس راهبردی تهران در شرایطی است که اردوگاه رقیب در ضعیف ترین شرایط ساختاری خود در سال های اخیر به سر می برد. هوش راهبردی تهران در این مرحله نه در آزمایش صبر طرف مقابل، بلکه استفاده حداکثری از این وقفه برای تحکیم مواضع میدانی، توسعه قدرت بازدارندگی دریایی و تقویت انسجام شبکه مقاومت است. تجربه سال های گذشته نشان داده است که هرگاه اردوگاه رقیب درگیر اختلافات داخلی می شود، ایران توانسته است با کمترین هزینه به بزرگترین دستاورد راهبردی در تثبیت معادلات منطقه ای دست یابد. نتایج قطعی انتخابات 1405 در سرزمین های اشغالی و آمریکا دقیقاً چنین بستری را فراهم کرده است.

















گفتگو در مورد این post