زمانی که قانون ابلاغ شد، دولت فرآیندهای اجرایی لازم را انجام خواهد داد. دولت تمهیدات لازم را به دست آورده و مقدمات لازم را فراهم کرده و به محض نهایی شدن قانون، مراحل اجرایی نیز انجام و مناسب سازی صورت خواهد گرفت.
نصرالله دریابیگی (دبیر اجرایی خانه کار مازندران) روز گذشته در ضیافت افطاری مسئولین هماهنگی امور اعضا و آموزش خانه کار استان با اشاره به نگرانی جامعه کارگری از کاهش حقوق صنفی کارگران کشور گفت. وی ایجاد و افزایش تشکل ها برای پیگیری مطالبات صنفی کارگران را یکی از مهمترین حقوق صنفی و دغدغه جامعه کارگری در هر کشور و در طول فعالیت هر دولتی عنوان کرد.
با توجه به او؛ کارگران و بازنشستگان علیرغم فداکاری هایی که در سال های پس از انقلاب انجام دادند، در شرایط اسفباری به سر می برند و پرداختن به فقر و فقر برایشان شایسته نیست!
این فعال کارگری مازندران با اشاره به وعده های دولت و مجلس و وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی برای حل مشکلات کارگران و بازنشستگان گفت: جامعه کارگری طی سال های گذشته فقط وعده هایی شنیده بود اما هیچ اتفاقی نیفتاد. . آنها از مشکلات پزشکی و عدم امنیت شغلی رنج می برند.
در آغاز ماه آوریل، کارگران از مذاکرات دستمزد ناامید و دلسرد شده اند. علیرغم اصرار نمایندگان کارگری در شورای عالی کار و عدم امضای صورتجلسه که کاملا غیرقانونی بود، افزایش 35.3 درصدی دستمزد که حداقل 15 درصد کمتر از تورم رسمی و بیش از 20 تا 30 درصد است. به دور از تورم مورد انتظار سال 1403، برای اجرا اعلام می شود.
در این روزها که کارگران منتظر باز شدن راه فرار برای لغو دستمزد 1403 هستند، نشانه های جدیدی از بی قانونی بیش از حد دولت نمایان می شود:
اول: دهم فروردین معاون روابط کار وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی اعلام کرد که لایحه پیشنهادی اصلاح موادی از قانون کار برای تعیین دستمزد کارگران به زودی تقدیم دولت می شود. به گفته علیحسین رعیتی فرد، «لایحه پیشنهادی اصلاح مواد 41 و 167 قانون کار در حال تهیه است و به زودی تقدیم دولت می شود» و این دقیقاً همان دو ماده از قانون است که مربوط به افزایش دستمزد سالانه است. طبقه کارگر ایران تعیین دستمزد بر اساس نرخ تورم رسمی و مخارج زندگی یک خانوار متوسط و دوم، ساز و کار شورای عالی کار و تعیین دستمزد بر اساس مثلاً سه جانبه گرایی، همان سه جانبه گرایی که به مرور زمان از بین رفته و چیزی جز یک قفسه خالی.
و دوم: در همان 10 فروردین، سلطان مرتضوی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی در گفتگویی مدعی شد که «قانون می گوید حقوق کارگران بر اساس تورم باشد، نگفته است که باید باشد. مثل تورم آمدیم و تورم را به چند قسمت تقسیم کردیم؛ یکی تورم پارسال، دوم تورم نقطه به نقطه و سوم تورم پیش بینی شده برای سال 1403. بنابراین میانگین اینها را گرفتیم و تقریباً 35 درصد بود و ما همان قانون را برای سال 1403 اجرا کردیم و مستحضرید که قانون اساساً این را مشخص کرده است و این به معنای فراموش کردن عمدی قانون و آنچه تحت عنوان «سبد معیشت» و هزینه های زندگی است. بند دوم ماده 41 قانون کار به عنوان مبنای افزایش دستمزد کارگران.
نادر مرادی، فعال کارگری می گوید: وزیر کار افتخار می کند که از تورم میانگین می گیرد و عمداً نادیده می گیرد که منظور قانونگذار از عبارت «براساس نرخ تورم اعلامی» مبنای افزایش دستمزد است در حالی که افزایش واقعی دستمزد باید بر اساس بند دوم باشد.ماده 41 قانون کار یعنی حداقل نرخ سبد معیشت خانوارهای کارگری تعیین شود.
وی می افزاید: «به نظر می رسد که این افزایش 35 درصدی دستمزد برای آنها مایه تاسف است و این پوسته خالی سه جانبه گرایی نیز آنها را آزار می دهد که خیلی جدی گرفته اند که اصلاح کنند، در غیر این صورت، اصلاح مواد 41 و 167 ق. قانون کار به نفع خودشان…!»
دولت مدعی است افزایش 35.3 درصدی دستمزدها در سال 1403 حاصل میانگین‌گیری دستمزد است، در عین حال بدون توجه به نرخ تورم انباشته و افسارگسیخته این سال‌ها، مدعی است در سه سال دولت سیزدهم، کل افزایش دستمزدها بی سابقه بود و قبلا هرگز دیده نشده بود. ! در همان سه سالی که تورم سر به فلک کشید و دلار در بازار ایران به بیش از 64 هزار تومان رسید.
بیایید ببینیم این ادعاها چقدر واقعیت را پوشش می دهند و چقدر از واقعیت را عمدا نادیده می گیرند:
«دلار» در اقتصاد ایران عنصری بازارساز و تأثیرگذار جدی است که نرخ آن بر قیمت تقریباً همه کالاها و خدمات در بازار تأثیر می‌گذارد. پس بهتر است نرخ دلار و تغییرات آن در یک دوره سه ساله را مبنای مقایسه شتاب تورم با افزایش دستمزدها قرار دهیم.
قیمت دلار در اسفند 1400 در بحبوحه مذاکرات دستمزد در سال 1401، 263470 ریال بود. اکنون پس از سه بار افزایش دستمزدها در سه سال متوالی، در ظهر 29 فروردین 1403 قیمت دلار در بازار آزاد کشور 647000 ریال است. خوب با توجه به اینکه در این مدت قیمت دلار 245 درصد افزایش یافته است.
حال ببینیم افزایش دستمزد تجمعی در این سه سال دولت سیزدهم چقدر بوده است. در سال 1401 حداقل دستمزد کارگران 57 درصد افزایش یافت. در سال 1402 نرخ افزایش حداقل دستمزد 27 درصد و رقم دقیق افزایش حداقل مزد در سال 1403 در شورای عالی کار بدون امضا و موافقت کارگران 35.3 درصد بوده است. در نتیجه مجموع افزایش حداقل دستمزد کارگران مشمول قانون کار در مدت سه سال 119.3 درصد بوده است.
با این حساب از اسفند 1400 تا امروز (29 فروردین 1403) قیمت دلار در بازار ایران 245 درصد افزایش یافته اما میزان افزایش حداقل دستمزد کارگران در مدت مشابه تنها بوده است. 119.3%؛ به عبارت دقیق تر، شتاب افزایش نرخ دلار 2.05 برابر نرخ تجمعی افزایش دستمزد کارگران بوده است. باز هم به عبارت دقیق تر، اگر قرار بود دستمزد کارگران در این سه سال مطابق با نرخ تورم واقعی بازار افزایش پیدا کند، باید حداقل 100 درصد بیشتر از این یعنی نرخ تجمعی دستمزد افزایش می یافت. افزایش در دوره سه ساله – از 1401 تا 1403 – حداقل 100٪ بیشتر از این بود.
اگر این نرخ به جای 119.3 درصد حدود 240 درصد بود، دولت و فعالان اقتصادی آن می توانستند ادعا کنند که در طول سه سال مدیریت خود، دستمزد کارگران را به میزان تورم واقعی و سطح زندگی مردم افزایش داده اند. طبقه کارگر تا سطح مارس. 1400 حفظ کرده اند. داده های اقتصادی صریح می گوید که این اتفاق نیفتاده است، در عوض کارگران بیش از هر زمان دیگری به زیر خط فقر مطلق سقوط کرده اند و قدرت خرید خود را با نرخ بی سابقه ای از دست داده اند.
گفتگو در مورد این post