
تحقیقات جدید نشان می دهد که عقاب ها قادر به شکار طعمه های بسیار بزرگ از جمله بابون هایی با وزن نزدیک به 27 کیلوگرم هستند. این یافته سوال جالبی را در مورد گذشته تکامل انسان ایجاد می کند: آیا پرندگان شکاری میلیون ها سال پیش اجداد انسان را نیز شکار می کردند؟
طبق این تحقیق، عقاب ها ظاهراً می توانند بابون های بالغ را شکار کرده و بکشند. این موضوع بسیار مهم است. زیرا برخی از گونه های اجداد انسان از انسان امروزی کوچکتر بودند و وزن آنها تقریباً به اندازه این میمون ها بود. بنابراین ممکن است آنها نیز در معرض حمله عقاب های بزرگ قرار داشته باشند.
پیش از این تصور می شد که عقاب ها نمی توانند نخستی های غیر انسانی (پستانداران نزدیک به انسان) با وزن بیش از 13 کیلوگرم را بلند کنند. با این حال، شواهد جدید نشان می دهد که توانایی این پرندگان شکاری ممکن است بسیار بیشتر از آن چیزی باشد که قبلا تخمین زده شده بود.
در حین انجام تحقیقات در صحرای صحرا در چاد، دانشمندان بقایای حداقل 9 بابون بالغ را پیدا کردند که اخیراً توسط عقاب ها کشته شده بودند. این منطقه زیستگاه عقاب های Verreaux است. پرندگانی که از بالای صخره ها شکار می کنند و گاهی به صورت جفت کار می کنند.
این عقاب ها پنجه هایی به قطر حدود 40 سانتی متر دارند. بررسی استخوان های بابون ها نیز نشانه های عمیق پنجه را نشان داد. محققان بر این باورند که این نشانه ها نشان می دهد که عقاب ها این نخستی ها را شکار کرده و پس از کشتن آنها، قسمت هایی از بدن آنها را به لانه می برند.
بابون ها به اندازه برخی از اجداد انسان بودند
بابون های مورد بررسی نسبتاً بزرگ بودند و میانگین وزن آنها حدود 22.2 کیلوگرم تخمین زده شد. سنگین ترین نمونه نیز حدود 26 کیلوگرم وزن داشت. رقمی که با وزن برخی از گونه های کوچک خانواده هومینین قابل مقایسه است.
هومینیدها گروهی از نخستیها هستند که شامل انسانهای امروزی و خویشاوندان نزدیک منقرض شده آنها میشوند. به عنوان مثال، لوسی، یکی از مشهورترین اعضای گونه Australopithecus afarensis، زمانی که حدود 3.2 میلیون سال پیش در اتیوپی فعلی زندگی می کرد، تقریباً 28 کیلوگرم وزن داشت.
این شباهت وزنی نشان می دهد که برخی از اجداد انسان می توانند از نظر اندازه بدن در محدوده طعمه بالقوه عقاب های بزرگ قرار داشته باشند.
البته عقاب ها همیشه مستقیم حیوانات را شکار نمی کنند و گاهی از لاشه حیوانات مرده تغذیه می کنند. با این حال محققان بر این باورند که شدت و عمق آثار باقی مانده بر روی استخوان بابون ها با حمله مرگبار عقاب ها سازگار است.
آنها در مقاله خود نوشتند که شدت سوراخ شدن استخوان می تواند نشان دهنده درگیری مرگبار و استفاده از چنگال برای کشتن طعمه باشد.
نکته جالب دیگر این است که هشت بابون از نه بابون مورد بررسی نر بودند. محققان این را نشانه احتمالی شکار فعال می دانند. زیرا اگر عقاب ها فقط از لاشه حیوانات تغذیه می کردند، انتظار نمی رفت که بقایای یافت شده متعلق به جنس خاصی باشد.

با این حال، هنوز مشخص نیست که چرا بابون های نر بیشتر مورد هدف قرار می گیرند. محققان خاطرنشان کردند که نخستیهای نر، از جمله میمونها، گاهی برای مبارزه با عقابها به سمت عقابها میشتابند.
آیا عقاب ها اجداد انسان را هم شکار می کردند؟
محققان قبلی همچنین شواهدی از شکار یک انسان نما توسط عقاب پیدا کردند. معروف ترین مثال مربوط به کودک تاونگ است. یک نوزاد از استرالوپیتکوس که تصور می شود حدود 2.8 میلیون سال پیش توسط یک عقاب بزرگ صید شده است.
نویسنده اصلی این مطالعه و استاد دانشگاه سنت اندروز در بریتانیا، کاترین هابیتر، به Live Science توضیح داد:
تنها مورد تایید شده کودک تانگ است. یک نمونه بچه از استرالوپیتکوس که فکر می کنیم حدود 2.8 میلیون سال پیش توسط یک عقاب بزرگ شکار شده است.
این کودک هنگام مرگ حدود 10 کیلوگرم وزن داشت.
هوبیتر همچنین توضیح داد که چندین گونه از استرالوپیتکوس که بین یک تا سه میلیون سال پیش زندگی می کردند، وزنی مشابه بابون های نر بالغ بررسی شده در این مطالعه داشتند. به همین دلیل، آنها همچنین در برابر حمله عقاب ها آسیب پذیر بودند.
البته، عقاب تنها تهدیدی برای اجداد بشر نبود. شکارچیان بزرگی مانند کفتارها و کروکودیل ها نیز در آن زمان تهدیدی جدی برای انسان ها محسوب می شدند.
بچه تانگ یکی از شناختهشدهترین نمونههای ممکن شکار انسانها توسط یک پرنده شکاری است.
زندگی گروهی؛ راهی برای فرار از دست شکارچیان
امروزه نخستیهای کوچکتر معمولاً به صورت گروهی حرکت میکنند تا خطر حمله عقابها را کاهش دهند. این رفتار می تواند احتمال شناسایی شکارچی و برخورد با آن را افزایش دهد.
هابیتر در این باره گفت:
گونه های پستانداران امروزی که توسط عقاب ها هدف قرار می گیرند، زمان زیادی را در گروه های چند گونه ای سپری می کنند. مثلاً با هم دنبال غذا می گردند. این باعث افزایش رقابت برای منابع غذایی می شود، اما به نظر می رسد مزایای حفاظت بیشتر ارزش هزینه را دارد.
او پیشنهاد می کند که انسان سانان نیز رفتار مشابهی داشتند و گونه های مختلف آنها در کنار هم حرکت می کردند تا در برابر حملات عقاب محافظت کنند.

این فرضیه با دیدگاه سایر محققین همخوانی دارد. رابرت سیمونز، محقق مؤسسه فیتزپاتریک در دانشگاه کیپ تاون که در این مطالعه شرکت نداشت، این یافته ها را جالب توصیف کرد.
او توضیح داد:
عقاب ها شکارچیانی فرصت طلب هستند و ممکن است بابون های مسن یا نرهای جوانی را که از گروه خود جدا شده اند را هدف قرار دهند. کمبود پوشش گیاهی کافی در مناطق بیابانی نیز باعث می شود که این حیوانات بیشتر در معرض شکارچیان قرار بگیرند.
سیمونز البته تأکید کرد که چنین رویدادی احتمالاً نادر است. در محیط خشک و بیابانی منطقه مورد مطالعه، منابع غذایی عقاب های ورو محدود است و این موضوع ممکن است آنها را به شکار طعمه های بزرگتر و خطرناکتر از حد معمول سوق داده باشد.
وی با بیان اینکه این عقاب ها معمولاً حدود 4 کیلوگرم وزن دارند، خاطرنشان کرد: بنابراین شکار بابون هایی با وزن بیش از 20 کیلوگرم رفتاری غیرعادی تلقی می شود.
آیا شواهد کافی برای اثبات شکار وجود دارد؟
علیرغم یافته های جدید، همه کارشناسان با نتایج پژوهشگران موافق نیستند.
ویلیام اسکات مک گراث، استاد مردم شناسی در دانشگاه ایالتی اوهایو که در این تحقیق شرکت نداشت، معتقد است که انسان های اولیه به دلیل جثه نسبتا کوچکشان می توانستند طعمه جذابی برای شکارچیان باشند. به خصوص نوزادان و افراد نابالغ.
او توضیح داد که انسانهای اولیه احتمالاً در طول تکامل رفتارهای مختلفی برای کاهش خطر حمله پرندگان شکاری و سایر شکارچیان به دلیل توانایی محدودشان در دفاع فیزیکی از خود نشان دادند. این رفتارها شامل زندگی گروهی، هشدار دادن به یکدیگر با صدا و انتخاب زیستگاه هایی است که محافظت بیشتری را فراهم می کند.
با این حال، عیسی باتیستا رودریگز، هماهنگ کننده پروژه عقاب طلایی صحرا، در مورد برخی از نتایج این مقاله محتاط تر است.
او معتقد است که نمی توان با قاطعیت گفت که عقاب ها مستقیماً بابون های نر بالغ سالم را که بیش از 20 کیلوگرم وزن داشتند شکار کردند. او گفت که ممکن است برخی یا حتی همه حیوانات مورد بررسی قبل از رسیدن عقاب ها مرده، مرده، به شدت ضعیف شده یا قادر به دفاع از خود نبوده باشند.
او همچنین در مورد تفسیر علائم روی استخوان ها تردید دارد و معتقد است که تحقیقات میدانی بیشتری برای تعیین چگونگی مردن بابون ها مورد نیاز است.
باتیستا رودریگز گفت:
سوراخها و خراشهای گستردهای که روی جمجمه و استخوانهای کتف مشاهده میشود مطمئناً جالب است و با علائم پنجه عقاب و فعالیت تغذیه این پرندگان مطابقت دارد. با این حال، این نشانه ها لزوماً ثابت نمی کند که عقاب مسئول کشتن حیوان بوده است. این علائم ممکن است هنگام حرکت، تکه تکه کردن و تغذیه از حیوانی که قبلا مرده ایجاد شده باشد.
اگرچه این تحقیق شواهد جدیدی از توانایی عقاب ها برای تغذیه از نخستی های بزرگ ارائه می دهد، هنوز مشخص نیست که آنها مستقیماً بابون های بالغ سالم را شکار کرده باشند. این موضوع باعث می شود ارتباط احتمالی شکار عقاب و آسیب پذیری اجداد انسان همچنان موضوعی قابل بررسی باقی بماند.
نتایج این تحقیق امروز در مجله آمریکایی بیولوژیکی انسان شناسی منتشر شد.
















گفتگو در مورد این post