
فضاپیمای وویجر 1 ناسا در آستانه ثبت یک رکورد تاریخی است و به زودی به اولین فضاپیمای ساخته دست بشر تبدیل خواهد شد که فاصله یک روز نوری از زمین را طی می کند. این فضاپیما به سفر خود در اعماق فضای بین ستاره ای ادامه می دهد.
وویجر 1 بیش از 26 میلیارد کیلومتر از زمین را طی کرده است. یک دستاورد شگفت انگیز برای فضاپیمایی که 49 سال پیش به فضا پرتاب شد.
وویجر 1 روز چهارشنبه به این نقطه عطف خواهد رسید. در آن زمان امواج رادیویی ارسال شده از فضاپیما با سرعت نور دقیقاً 24 ساعت طول می کشد تا به زمین برسد. به این فاصله یک روز نوری می گویند. بر اساس برآورد ناسا، حدود 18000 سال دیگر طول می کشد تا این فضاپیما یک سال نوری از زمین فاصله داشته باشد. همچنین برای اینکه به ستاره دیگری نزدیک شود، این بار باید بیش از دو بار منتظر بمانید.
سوزان داد، مدیر پروژه وویجر، این فضاپیما را سفیر زمین برای ستارگان می داند که همراه با سفر شگفت انگیز خود، حس کنجکاوی و شگفتی را برای ساکنان زمین به ارمغان می آورد.
او در مصاحبه با آسوشیتدپرس گفت:
وویجر 1 یک گنج ملی است. این واقعاً یک دستاورد فوق العاده و استثنایی است.
برای بزرگداشت این رویداد تاریخی، ناسا از مردم سراسر جهان دعوت می کند تا پس از غروب روز سه شنبه با استفاده از تلفن همراه یا چراغ قوه، موجی از نور طلایی ایجاد کنند. شرکت کنندگان باید از کد مورس برای نمایش حروف VGR در آسمان شب استفاده کنند. این نامه ها شناسه ارتباطی ماموریت وویجر هستند.
وویجر 1 و دوقلوی آن، وویجر 2، علیرغم مشکلات پراکنده ای که به دلیل عمر طولانی این فضاپیماها طبیعی به نظر می رسد، همچنان اطلاعات علمی و فنی ارزشمندی را به زمین ارسال می کنند. این دو فضاپیما با سرعتی در حدود 61000 کیلومتر در ساعت در جهات مختلف در فضا حرکت می کنند.
اگرچه وویجر 2 تنها دو هفته پس از وویجر 1 در سال 1977 به فضا پرتاب شد، اما تا سال 2035 به فاصله یک روز نوری از زمین نخواهد رسید.
سفر تاریخی وویجر به اعماق فضا
وویجر 1 در سال های 1979 و 1980 به ترتیب از کنار مشتری و زحل عبور کرد و تصاویر و اطلاعات ارزشمندی را در اختیار دانشمندان قرار داد. این فضاپیما سپس منظومه شمسی را ترک کرد و در سال 2012 وارد منطقه ای شد که ناسا آن را فضای بین ستاره ای می نامد. منطقه وسیع بین منظومه های ستاره ای.

ویجر 2 علاوه بر بازدید از مشتری و زحل، از کنار اورانوس و نپتون گذشت و تصاویر خیره کننده ای از این سیارات به زمین فرستاد. این فضاپیما سرانجام در سال 2018 وارد فضای بین ستاره ای شد.
تقریباً هر روز، دو فضاپیمای وویجر دادههای جدیدی را از محیطی ارسال میکنند که هیچ فضاپیمایی دیگری تا به حال به این روش کاوش نکرده است. این داده ها شامل شدت و جهت میدان مغناطیسی، فشار محیط، ذرات غبار و پرتوهای کیهانی کهکشانی است.
سوزان داد، که از سال 1984 با پروژه وویجر همکاری می کند، عملکرد این فضاپیماها را با ماهواره های هواشناسی مقایسه می کند. با این تفاوت که به جای بررسی شرایط جوی زمین، وضعیت محیط بین ستاره ای را زیر نظر دارند.
یک تیم کوچک از مهندسان کنترل پرواز در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا در پاسادنا، کالیفرنیا، حدود یک بار در هفته دستورات را به فضاپیما می فرستند. هر زمان که مشکل فنی پیش بیاید، فعالیت این گروه افزایش می یابد. در مواقعی، چندین عضو بازنشسته پروژه که قبلاً در این ماموریت کار کرده اند به تیم کمک می کنند تا مشکلات را حل کند.
در ماه سپتامبر، مهندسان آخرین مرحله تلاش خود را برای کاهش مصرف انرژی فضاپیماهای دارای سوخت پلوتونیوم به پایان رساندند. اما در ماه اکتبر، ارتباط با وویجر 1 برای مدت کوتاهی قطع شد. کارشناسان ناسا همچنان در تلاش برای شناسایی علت این اختلال ارتباطی هستند.
ویجر 1; سفیر زمین و رکورددار اکتشافات فضایی
به گفته سوزان داد، دانش فنی و علاقه زیاد اعضای تیم باعث شده تا وویجر 1 با وجود مشکلات متعدد به حرکت خود ادامه دهد. درست مثل قطار کوچکی که با وجود همه موانع متوقف نمی شود. این فضاپیما تاکنون چندین رکورد جهانی گینس را به ثبت رسانده است.

وویجر 1 علاوه بر اینکه دورترین جسم ساخته شده توسط انسان از زمین است، دورترین تصویر ثبت شده از سیاره ما را نیز در سال 1990 ثبت کرد. این تصویر معروف که نقطه آبی کم رنگ نام دارد، زمین را از فاصله بسیار زیادی فراتر از مدار نپتون نشان می دهد.
کارل سیگان، ستاره شناس دانشگاه کرنل و یکی از اعضای تیم تصویربرداری وویجر، هنگام معرفی این تصویر به جهان در سال 1990، در مورد جایگاه انسان در کیهان گفت:
در آن نقطه آبی، تمام افرادی که می شناسید یا حتی نامشان را شنیده اید، زندگی کرده اند. همه انسان هایی که تا به حال روی زمین زندگی کرده اند، زندگی خود را در یک مکان سپری کرده اند. زمین یک مرحله بسیار کوچک در میدان وسیع کیهانی است.
اکثر مردمی که امروزه زنده هستند، در زمان پرتاب فضاپیمای وویجر به دنیا نیامده بودند. با این حال، بیل نای، یکی از اعضای انجمن سیاره ای، در بیانیه ای تاکید کرد که این ماموریت ها به نوعی زندگی همه انسان های روی زمین را تحت تاثیر قرار داده است.
انجمن سیاره ای در سال 1980 توسط کارل سیگان تاسیس شد. Cygne در سال 1996 درگذشت، اما یکی از میراث ماندگار او با فضاپیمای وویجر در سفرهای بین ستاره ای زنده می ماند.
یکی از مهم ترین یادگاری های کارل ساگان، صفحه طلایی وویجر است که توسط او و همکارانش تهیه شده است. هر فضاپیمای وویجر یک دستگاه ضبط با روکش طلا با قطر 30 سانتی متر حمل می کند. این صفحات حاوی پیام های خوش آمدگویی به 55 زبان مختلف، تصاویر و نمودارهایی درباره زمین و ساکنان آن است.
سیگان همچنین صدای پسرش نیک را که در آن زمان تنها 6 سال داشت در این سریال قرار داد. پیام ضبط شده او این بود:
سلام از بچه های سیاره زمین.
علاوه بر صفحه طلایی، سوزن مخصوص و دستورالعمل های لازم برای پخش آن نیز در فضاپیما قرار داده شده است تا اگر موجودات هوشمند دیگر در آینده این صفحات را پیدا کنند، بتوانند پیام های زمینیان را بشنوند.
سوزان داد درباره اهمیت این اثر تاریخی گفت:
این صفحه در واقع یک کپسول زمانی از زندگی روی زمین در سال 1977 است. امیدوارم چیزی یا کسی آن را پیدا کند. شاید هزار سال دیگر.
















گفتگو در مورد این post