چرا با افزایش سن بیشتر احساس سرما می کنیم؟

محققان شهر امید به دلیل بیولوژیکی افزایش حساسیت بدن به سرما با افزایش سن پی برده اند.

برخلاف چربی سفید که وظیفه اصلی آن ذخیره انرژی است، چربی ترموژنیک نوع خاصی از چربی بدن است که با سوزاندن کالری گرما تولید می کند و به حفظ دمای بدن کمک می کند. فعالیت این نوع چربی معمولاً با افزایش سن کاهش می‌یابد و همین امر می‌تواند علت احساس سرمای بیشتر در افراد مسن باشد.

آنابل چونگ، دانشیار موسسه تحقیقات دیابت و متابولیسم آرتور ریگز در شهر امید و نویسنده اصلی مطالعه جدید منتشر شده در مجله نیچر، گفت:

دانستن نحوه کنترل این فرآیند در بدن می تواند اطلاعات ارزشمندی در مورد چاقی، دیابت نوع 2 و سایر اختلالات متابولیک در اختیار محققان قرار دهد.

تحقیقات او نشان می دهد که پیام های ارسال شده توسط اعصاب و سلول های ایمنی، با تغییر تعادل بین سلول های چربی بسیار فعال و کم کار، میزان گرمای تولید شده توسط چربی ترموژنیک را تنظیم می کند.

آزمایش های انجام شده بر روی موش ها نشان می دهد که این سیستم با افزایش سن انعطاف پذیری خود را از دست می دهد. در نتیجه، وقتی دمای محیط کاهش می یابد، چربی مولد گرما کندتر واکنش نشان می دهد.

محققان شهر امید در مطالعات قبلی خود دریافتند که سلول های چربی ترموژنیک از نظر تولید گرما یکسان نیستند. برخی از این سلول ها مقدار زیادی پروتئین UCP1 دارند. پروتئینی که در تولید گرما نقش دارد. در مقابل سلول های دیگر میزان کمتری از این پروتئین را دارند و فعالیت کمتری از خود نشان می دهند.

در مطالعه جدید، محققان ترکیب مشابهی از سلول‌های فعال و غیرفعال را در نمونه‌های چربی ترموژنیک انسانی مشاهده کردند، اگرچه بیشتر آزمایش‌های آنها روی موش‌ها انجام شد.

چگونه بدن تولید گرما را افزایش می دهد؟

حضور ترکیبی از سلول های چربی ترموژنیک فعال و غیرفعال ظاهرا مکانیزم طبیعی برای تنظیم دمای بدن در شرایط مختلف محیطی را فراهم می کند. هنگامی که بدن به گرمای بیشتری نیاز دارد، پیام های سیستم عصبی و سیستم ایمنی باعث افزایش فعالیت سلول های کم کار شده و گرمای بیشتری تولید می کند. پس از رفع این نیاز، بدن می تواند فعالیت این سلول ها را کاهش دهد.

با این حال، در موش های مسن، این واکنش کندتر رخ داد. چربی ترموژنیک این حیوانات همچنان توانایی افزایش تولید گرما را داشت، اما برای رسیدن به این حالت به زمان بیشتری نیاز داشت. در نتیجه، موش‌های مسن وقتی در معرض سرما قرار می‌گرفتند، در حفظ دمای طبیعی بدن مشکل بیشتری داشتند.

با مسدود کردن بخشی از مسیر بیولوژیکی مسئول این کاهش فعالیت، محققان توانستند بخشی از توانایی تولید گرما را در موش‌های پیر بازیابی کنند. حیوانات تحت درمان گرمای بیشتری تولید کردند و انرژی بیشتری سوزاندند.

داروی مورد استفاده در این آزمایش میفپریستون نام دارد و قسمت های مختلف بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. به همین دلیل نمی توان آن را به عنوان درمانی برای حساسیت ناشی از افزایش سن به سرما در نظر گرفت. با وجود این، نتایج نشان می دهد که کاهش فعالیت ترموژنیک چربی احتمالا برگشت پذیر است.

وانگ درباره اهمیت این یافته و ارتباط آن با سلامت متابولیک بدن گفت:

اهمیت این امکان به حفظ حرارت بدن محدود نمی شود. چربی ترموژنیک علاوه بر تولید گرما، گلوکز و چربی را نیز می سوزاند و معمولاً با افزایش سن فعالیت آن کاهش می یابد. اگر دانشمندان بتوانند راهی مطمئن و دقیق برای بازگرداندن فعالیت این چربی بیابند، این تحقیقات بنیادی آینده می تواند درک ما را از مشکلات متابولیک مرتبط با افزایش سن، از جمله چاقی و دیابت نوع 2 عمیق تر کند.