
بازار؛ گروه راه و مسکن: توقف پرواز هواپیماهای MD توسط سازمان هواپیمایی کشوری به دلیل مشکلات پره های موتور JT8D در شرایطی که امکان تعمیر و ساخت قطعات در داخل کشور وجود دارد، تصمیمی اشتباه، پرهزینه و زیان آور برای اقتصاد شرکت های هواپیمایی است. تصمیمی که می توانست با استفاده از راه حل های جایگزین بدون به خطر انداختن ایمنی پرواز مدیریت شود.
پس از اینکه شرکت های هواپیمایی به دلیل عدم اجرای حکم صلاحیت پروازی از سوی سازمان هواپیمایی کشوری قادر به انجام عملیات پروازی نبودند و در نتیجه زمین گیر شدن این نوع هواپیماها، با جدیت سازمان هواپیمایی کشوری در حفظ و ارتقای ایمنی پرواز، 8 موتور متعلق به 4 هواپیمای متعلق به ایرتور، کیش ایر، آواکوال و اطلس موفق به اخذ مجوز پرواز در شرکت های هواپیمایی اطلس شدند.

پس از کش و قوس های فراوان، محمدرضا واقفی منش، رئیس دفتر قابلیت پرواز سازمان هواپیمایی کشوری در این خصوص گفت: این فرصت باعث می شود تا سایر ایرلاین ها بتوانند بر اساس دستورالعمل بخشنامه قابلیت پرواز سازمان هواپیمایی کشوری مجددا از هواپیماهای MD استفاده کنند.
واقفی منش تصریح کرد: شرکت های هواپیمایی می توانند با رعایت الزامات بخشنامه های قابلیت پرواز (AD) هواپیماهای MD را به چرخه عملیاتی بازگردانند.
رئیس دفتر صلاحیت پروازی سازمان هواپیمایی کشوری در پاسخ به این سوال که پیگیری های برخی شرکت های هواپیمایی حاکی از آن است که این مجوز سازمان هواپیمایی مربوط به موتورهای پری ام دی است؟ وی بیان کرد: بله، وقتی می گوییم رعایت مفاد صلاحیت پروازی به این معناست که اگر بخواهند آن را رعایت کنند، موتورها باید از این تاریخ دستور را رعایت کنند.
وی تصریح کرد: این 8 موتور به صورت خودکار در زمان مشخص نمی شوند و نمی توانند دستور را انجام دهند. یعنی ما استثنا کرده ایم و آنها مشکلی برای پرواز ندارند.

اما حسین پورفرزانه رئیس سابق سازمان هواپیمایی کشوری با اشاره به رسالت اصلی صنعت هواپیمایی کشوری اظهار داشت: در تعریف صنعت هوانوردی در سازمان بین المللی هواپیمایی کشوری (ایکائو) بر حمل و نقل ایمن و مطمئن مسافر و بار تاکید شده است. ماموریت اصلی این صنعت حمل و نقل مسافر و بار در چارچوب اقتصادی پایدار و با رعایت دو اصل ایمنی و امنیت پرواز است.
توقف پروازها به گونه ای که عملاً حمل و نقلی انجام نشود و بر پایداری اقتصادی صنعت هوانوردی تأثیر بگذارد، اساساً تصمیم درستی نیست. بر اساس این تعریف اساسی، من معتقدم زمینگیر کردن هواپیماهای بوئینگ MD تصمیم اشتباهی است و باید آخرین راه حل باشد. زیرا راه های ارزان تر و آسان تری برای جلوگیری از آسیب به صنعت هوانوردی وجود داشته و دارد.
وی افزود: بنابراین توقف پروازها به گونه ای که عملاً حمل و نقل انجام نشود و بر ثبات اقتصادی صنعت هوانوردی تأثیر بگذارد، اساساً تصمیم درستی نیست. بر اساس این تعریف اساسی، من معتقدم زمینگیر کردن هواپیماهای بوئینگ MD تصمیم اشتباهی است و باید آخرین راه حل باشد. زیرا راه های ارزان تر و آسان تری برای جلوگیری از آسیب به صنعت هوانوردی وجود داشته و دارد.
پورفرزانه در تشریح تاریخچه مشکل فنی موتورهای این هواپیماها گفت: این موضوع به سال 2021 برمی گردد. زمانی که مشکل فنی رزونانس یا رزونانس در تیغه های ردیف سوم و چهارم موتور ایجاد شد. ریشه این مشکل یک موج صوتی بود که از محفظه احتراق موتور تشکیل می شد.
به گفته وی، شرکت پرات اند ویتنی (Pratt & Whitney) به عنوان طراح و سازنده موتور، راه حل های مختلفی را برای جلوگیری از هم فرکانس و تشدید ارتعاشات آزمایش کرد و پره های زیادی با شماره قطعه های مختلف به بازار عرضه شد.
وی ادامه داد: در نهایت در سال 2021 اعلام شد که تیغه ای که پیش از این محدودیت عمر چرخه ای نداشت باید پس از 5000 ساعت تعویض شود و بر همین اساس دستورالعمل قابلیت پرواز (AD) منتشر شد.
رئیس سابق سازمان هواپیمایی کشوری با اشاره به الزامات این بخشنامه تصریح کرد: بر اساس مستندات منتشر شده، اپراتورها موظف شدند حداکثر تا سال 2023 در اولین عملیات تعمیر و بازرسی موتور، تیغه ها را با تیغه های جدید تعویض کنند.
به گفته پورفرزانه، شرکت سازنده علاوه بر این الزام، روش جایگزینی به نام AMOC را نیز ارائه کرد که بر اساس آن بازرسی های دوره ای و آزمایشات غیرمخرب (NDT) برای بررسی سطح سایش سطح هارد فیس و اطمینان از عدم وجود ترک انجام شد تا امکان ادامه کار در چارچوب الزامات فنی فراهم شود.
وی با اشاره به سختی اجرای این بخشنامه در کشور، تصریح کرد: شاید اجرای چنین الزامی و تهیه تیغه های جدید برای کشوری که تحریم نیست کار ساده ای باشد، اما برای کشوری که صنعت هوانوردی آن با محدودیت های تحریمی مواجه است، موضوع کاملاً پیچیده می شود.
پورفرزانه افزود: پس از انتشار این دستورالعمل زمانی که در یکی از شرکت های مسئول تعمیر و ساخت قطعات هواپیما مشغول به کار بودم، برای یافتن راه حل های جایگزین اقدام کردیم. شرکت سازنده اصلی تیغه ها را به صورت مستقیم عرضه نمی کرد و قیمت هر تیغه در بازار جهانی با واسطه حدود 10 هزار دلار برآورد شد.
وی در تشریح ابعاد اقتصادی این موضوع گفت: هر موتور 146 عدد از این تیغه دارد. بنابراین با احتساب قیمت هر تیغه 10000 دلار هزینه تهیه تیغه های لازم برای هر موتور به 1460000 دلار می رسد. این رقم برای دو موتور یک هواپیما حدود 3 میلیون دلار خواهد بود.
برای ایرلاینی که ریالی درآمد دارد و باید بلیت را با نرخ مشخصی بفروشد، صرف چند میلیون دلار صرف تهیه دو ردیف تیغه با صرفه اقتصادی کارکرد هواپیما سازگار نیست.
رئیس سابق سازمان هواپیمایی کشوری با انتقاد از هزینه تحمیل شده به ایرلاین ها گفت: برای شرکت هواپیمایی که درآمدش ریالی است و باید بلیت را با نرخ مشخصی بفروشد، صرف چند میلیون دلار صرف تهیه دو ردیف پره با صرفه اقتصادی بهره برداری از هواپیما سازگاری ندارد.
وی ادامه داد: در چنین شرایطی دو مسیر پیش روی صنعت است. یا باید هواپیما را زمین گیر کرد یا راه حلی پیدا کرد که با حفظ ایمنی کامل، عملیات آن را در شرایط تحریم ادامه دهد.
انتخاب راه حل برای زمین گیر کردن هواپیما روشی ساده تر و کم دردسرتر بود، اما لزوما بهترین راه حل برای حفظ ظرفیت صنعت هوانوردی نیست.
وی افزود: انتخاب راه حل زمین گیر شدن هواپیما روشی ساده تر و کم دردسرتر بود اما لزوما بهترین راه حل برای حفظ ظرفیت صنعت هوانوردی نیست.
وی افزود: پیشنهاد من این است که پروازهای این هواپیماها متوقف شود. زیرا روش های جایگزینی وجود دارد. دفاتر طراحی توانمند و مراکز قطعه سازی قابل قبولی در کشور فعالیت می کنند و تکنسین ها و متخصصان قابل اعتمادی در این زمینه وجود دارد. تیغه های ردیف سوم و چهارم این موتور پیچیدگی خاصی ندارند و با تکیه بر دانش و توان فنی موجود می توان آنها را تعمیر و تیغه های جدید ساخت.
رئیس سابق سازمان هواپیمایی کشوری در پاسخ به این سوال که چرا با وجود راهکارهای جایگزین، سازمان هواپیمایی کشوری از این روش ها استفاده نکرد و پروازها را متوقف کرد، گفت: راهکاری که این سازمان انتخاب کرده از نظر فنی اشتباه نیست، اما اجرای آن به اقتصاد شرکت های هواپیمایی آسیب می زند.
زمانی که امکان استفاده از ظرفیت طراحی، تعمیر و ساخت داخلی وجود داشته باشد، نباید به زمین انداختن هواپیما به عنوان تنها راه حل در نظر گرفته شود. هدف باید حفظ ایمنی پروازها در کنار جلوگیری از تحمیل هزینه های سنگین و حذف ظرفیت ناوگان هوایی کشور باشد.

















گفتگو در مورد این post