عرضه اجباری محصول در بورس کالا؛ چالش بزرگ نوردکاران در سال جهش تولید| بورس توانایی عرضه مویرگی ندارد

یاسمن بلواردی; بازار: واحدهای تولیدی کارخانه‌های نورد کشور در سال‌های اخیر با مشکلات و معضلات زیادی مواجه بوده‌اند و به گفته فعالان این بخش، عرضه اجباری محصولات آنها در بورس کالا نیز بر این مشکلات افزوده است که تبعات منفی بسیاری نیز به دنبال دارد.

سختگیری بورس در تامین 100 درصد محصولات تولیدی کارخانه های نورد

احمد رضوی نیک عضو انجمن غلتک های فولادی ایران در گفتگو با خبرنگار بازار گفت: ابتدا باید بدانید که ما 34 میلیون تن ظرفیت تولید نورد در واحدهای تولیدی کشور داریم که حدود 15 عدد تولید می کنند. به 18 میلیون تن می رسد. در حالی که مصرف ظاهری کشور 9 و نیم میلیون تن است و حدود 3 میلیون تن صادر می شود و مابقی تولید در انبارها انباشته می شود.

رضوی نیک ادامه داد: مشکل اینجاست که کشوری که در این زمینه اشباع شده و محصولاتش رقابت منفی دارد، بورس کالا نباید سخت گیری کند و در نهایت برخی شرکت های دولتی عرضه 100 درصدی در بورس دارند.

عضو انجمن نورد فولاد ایران: طبق آمار از 400 هزار تن محصولات نورد عرضه شده در بورس کالا حدود 30 تا 40 هزار تن در هفته به فروش می رسد که در بهترین حالت بین 10 تا 15 درصد است.

این عضو انجمن رول های فولادی ایران خاطرنشان کرد: قابل توجه است که بقیه شرکت ها (شرکت های غیردولتی) علیرغم داشتن مشتری در قلمرو خود به دلایلی که بورس برای آنها قوانینی وضع کرده و بخشنامه هایی را صادر کرده است. که خلاف قوانین تجارت هستند و در قالب ممانعت از حق، آنها را مجبور می کنند که 100 درصد محصولات خود را در بورس کالا عرضه کنند. اگر آمار را بررسی کنید، می بینید که از 400 هزار تن محصولات سنگنوردی عرضه شده در بورس کالا، حدود 30 تا 40 هزار تن در هفته به فروش می رسد که در بهترین حالت بین 10 تا 15 درصد است.

وی خاطرنشان کرد: واحد تولیدی که تمام 100 درصد محصولات خود را در بورس به فروش می رساند، اما تنها می تواند 10 درصد محصولات خود را به فروش برساند، در چنین شرایطی واحدهای تولیدی با بقیه محصولات خود چه کنند؟

بورس کالا نمی تواند پاسخگوی عرضه باشد

رضوی نیک ادامه داد: مشکل اینجاست که اولا بورس توانایی عرضه به صورت مویرگی را ندارد در حالی که واحدهای تولیدی ما برای جبران هزینه های خود باید فروش روزانه و مویرگی داشته باشند. بنابراین یکی از مشکلات ما عرضه در بورس است زیرا بورس نمی تواند پاسخگوی عرضه باشد. بنابراین معتقدیم حداقل باید بورس های متعدد در شمال، جنوب و شرق کشور داشته باشیم تا عرضه هفتگی واحدهای تولیدی ما به جای یک عرضه در هفته به 4 تا 5 عرضه برسد.

وی با بیان اینکه واحدهای تولیدی ما فقط هفته ای یک بار می توانند عرضه داشته باشند، گفت: در این شرایط اگر معامله نشد باید تا هفته بعد بماند تا شاید در هفته بعد قابل معامله باشد. این در حالی است که اگر واحد تولیدی 15 روز فروش نداشته باشد، در شرایطی که این واحد تولیدی مشتریان زیادی در خارج از بورس در محدوده سرزمینی خود دارد، یا تعطیل می شود یا مجبور به فروش با زیان می شود. اما اجبار بورس باعث می شود این در منطقه نتواند بفروشد.

این مقام صنفی خاطرنشان کرد: زمانی که واحدهای تولیدی ما در قلمرو خود مشتری دارند اما مجبور می شوند در بورس کالا عرضه کنند، هزینه ها افزایش می یابد، هزینه حمل و نقل افزایش می یابد، هزینه انرژی افزایش می یابد و پس از آن می شوند. مجبور به گرفتن تسهیلات از بانک و غیره است تا بتواند کالای خود را در بورس بفروشد.

عضو انجمن رول فولادی ایران: زمانی که محصولات واحدهای تولیدی ما در بورس به فروش نمی رسد و واحد تولیدی سعی می کند به مشتریان خود در خارج از بورس بفروشد، اخیراً مجازات می شود و واحدهای تولیدی ما به ناحق هستند. وارد یک سری فرآیندهای اداری شده است.

وی خاطرنشان کرد: شایان توجه است که وقتی محصولات واحدهای تولیدی ما در بورس به فروش نمی رسد و واحد تولیدی به مشتریان خود در خارج از بورس می فروشد، اخیراً به تعزیرات معرفی شده و واحدهای تولیدی ما به ناحق درگیر هستند. یک سری فرآیندها اداری هستند.

خود تحریمی و تلاش واحدهای تولیدی برای رفع موانع

رضوی نیک ادامه داد: با این تفاسیر به جای اینکه صاحبان شرکت ها و واحدهای تولیدی ما به دنبال تهیه مواد اولیه و تولید و صادرات باشند، کفش های آهنی می پوشند و از صبح تا شب به دنبال ستاد تسهیل هستند تا موانعی را که خود تحریم ها دارد برطرف کنند. برای آنها ایجاد شده است. اینها از ناحیه داخلی ایجاد می شوند.

این عضو انجمن نورد فولاد ایران در ادامه گفت: دومین مشکلی که کارخانه های نورد کشور با آن مواجه هستند در واقع عدم همفکری و عدم رعایت قوانین و یکسان بودن قوانین است. در بورس کالا، شرکت های دولتی و خصوصی صرفا با آوردن نامه از موسسات مربوطه از پرداخت ضمانت معاف می شوند، در حالی که شرکت های خصوصی برای عرضه کالاهای خود در بورس باید ضمانت نامه ای را به بورس ارائه کنند. ارائه کنید که این تضمین برای این شرکت ها هزینه دارد. یعنی باید 20 درصد ضمانت نامه را نقدا نزد بانک ها بپردازند و برای بقیه 130 درصد ضمانت نامه بگذارند. به این ترتیب در سال کبیسه تولید این اقلام از موانعی است که اکثر واحدهای تولیدی ما گرفتار اقساط بانکی و مالیات و دارایی هستند و بحث عرضه اجباری در بورس کالا صددرصد است که علاوه بر همه این موارد است.