فروپاشی اقتصادی منطقه مرزی نپال در پی سیل هیمالیا

به گزارش بازار از مجله دیپلمات، ریزش عظیم یخچال طبیعی در نزدیکی لانگ‌تانگ لیرونگ در چهارم شهریور ماه جاری باعث وقوع یک رشته سیل و رانش زمین در مسیر رودخانه‌های تریشولی و بوتکوشی نپال شد که خسارات مالی زیادی را به همراه داشت و به گفته بسیاری از کارشناسان باعث فروپاشی اقتصاد مرزی این کشور ضعیف شد.

این رویداد نه تنها برای آنچه در نپال توسعه یافت، بلکه برای آنچه در منطقه ساخته می شد، از جمله زیرساخت ها، پروژه های برق آبی، و کسب و کارهای خصوصی و عمدتاً شرکت های کوچک و متوسط ​​هزینه داشت که بیش از 5 میلیارد دلار هزینه داشت که حدود یک سوم بودجه سالانه کشور است.

سکونتگاه‌ها، جاده‌ها، پل‌ها، نیروگاه‌های برق آبی، تأسیسات تجاری، زمین‌های کشاورزی و جان انسان‌ها توسط گل و لای و صخره‌ها در سراسر راسوا، نواکوت، دادینگ و مناطق پایین دست مدفون یا ویران شدند.

نپال در حال تلاش برای ایجاد یک پیوند تجاری پویا با چین در همین منطقه بود که توسط سیل ویرانگر آسیب دید.

تلفات انسانی به تنهایی بسیار زیاد بود و بیش از 1300 نفر در نپال جان خود را از دست دادند در حالی که بیش از چهار هزار نفر مفقود شدند و خانواده ها، بستگان، زمین های کشاورزی، دام، ذخایر مواد غذایی، مغازه ها، وسایل نقلیه، پس انداز، اسناد هویتی و وسایل درآمدی خود را از دست دادند و کل اقتصاد محلی در حومه مناطق سیل زده شده است که تأثیر مستقیمی بر گردشگری دارد.

کریدور Trishuli-Butkushi چیزی بیش از یک دره رودخانه است. جوامع کوهستانی را به کاتماندو، بازارهای ملی، مقاصد گردشگری، سرمایه‌گذاری‌های برق آبی و تجارت فرامرزی با چین متصل می‌کند، بنابراین تخریب آن یک تراژدی محلی با پیامدهای اقتصادی ملی است.

تخریب کامل مجتمع بندری جیرونگ قابل توجه است، این دروازه اصلی تجارت و گردشگری نپال با چین بود و در حال حاضر، نپال هیچ گذرگاه مرزی کاملاً کاربردی با چین ندارد، که برای اقتصادی که متکی به واردات مواد خام و سایر کالاها از چین است، هزینه بر است.

سیل بیش از 300 وسیله نقلیه منتظر مرز را با خود برد، به حدود 42 کیلومتر جاده و 41 پل آسیب رساند و تخمین زده می شود که تنها 15 میلیارد روپیه (99.4 میلیون دلار) برای تعمیر جاده ها و پل ها هزینه شود.

چین پس از تخریب کامل گذرگاه مرزی راسواگادی که راسوا و جیرونگ را به هم متصل می کند، گمرک تاتوپانی را بسته است. در حال حاضر هیچ گذرگاه مرزی فعالی بین نپال و چین وجود ندارد و زنجیره تامین مختل شده است. این امر تأثیر مستقیمی بر درآمد گمرکی دارد و به دلیل کمبود عرضه، قیمت ها را برای مصرف کنندگان افزایش می دهد.

مردمی که از افزایش قیمت ها به دلیل جنگ آمریکا علیه ایران و سایر رویدادهای جهانی رنج می برند، با مشکلات اقتصادی شدیدتری مواجه هستند. مراکز اقتصادی محلی، از جمله سیاروبسی، بترواتی، تریشولی و راسوگادی، از طریق گردشگری، تجارت، حمل و نقل، کشاورزی، ساخت و ساز و سرمایه گذاری در نیروگاه های برق آبی در حال توسعه بودند و خطرات تخریب آنها سال ها پیشرفت اقتصادی محلی را معکوس می کرد.

آسیب به سیستم برق آبی نپال عواقبی فراتر از تلفات فوری خواهد داشت، با حذف حدود 431 مگاوات از شبکه و 470 مگاوات دیگر تحت تاثیر پروژه های در حال ساخت.

این تلفات بسیار فراتر از هزینه های تعمیر است. نپال با کاهش فروش برق، کاهش پتانسیل صادرات، کاهش درآمد مالیاتی، از دست دادن شغل، افزایش خطرات مالی و تضعیف اعتماد سرمایه گذاران مواجه است. اگر خطرات آب و هوایی در برنامه ریزی انرژی آبی لحاظ نشود، وام دهندگان و سرمایه گذاران ممکن است پروژه های هیمالیا را گران تر و ناامن تر ببینند.

خسارت مستقیم تخمین زده شده به زیرساخت های نپال بیش از 200 میلیارد روپیه یا حدود 1.3 میلیارد دلار است. با این حال، هزینه کامل بازسازی خانه‌ها، مدارس، بیمارستان‌ها، جاده‌ها، پل‌ها، سیستم‌های برق، زمین‌های کشاورزی، تأسیسات تجاری و معیشت می‌تواند به حدود 8 میلیارد دلار برسد.

این تأثیر درازمدت حتی نگران‌کننده‌تر است، زیرا کشور دوباره با بازسازی و بازسازی طولانی‌مدت دست و پنجه نرم می‌کند و برخی از مناطق ویران‌شده در اثر سیل همچنان پس از زلزله ویرانگر 2015 در حال بازسازی بودند.

دولت باید ایجاد «صندوق تأمین مالی برای بهبود شرایط آب و هوایی هیمالیا» را به عنوان بستری دائمی برای بازیابی پس از بلایا و سازگاری بلندمدت آب و هوا در نظر بگیرد و این صندوق به رهبری وزارت دارایی با همکاری وزارتخانه‌های بخش، دولت‌های استانی و محلی، سرمایه‌گذاران خصوصی و شرکای توسعه، می‌تواند کمک‌های مالی، کمک‌های مالی خصوصی، سرمایه‌گذاری‌های خصوصی و وام‌ها را بسیج کند.

به عنوان یک کشور، نپال سهم بسیار کمی در انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی دارد، اما برخی از شدیدترین پیامدهای تغییرات آب و هوایی را متحمل می‌شود، با افزایش دما که یخچال‌های طبیعی را آب می‌کند، یخ‌های دائمی را که دامنه‌های کوه‌ها را به هم متصل می‌کند ضعیف می‌کند و خطرات هیمالیا را شدیدتر و غیرقابل پیش‌بینی‌تر می‌کند.

رویداد تریشولی در سال 2026 ممکن است بزرگترین رویدادی باشد که در حدود 5000 سال گذشته روی دره تأثیر گذاشته است.

کشورهای دارای انتشار بالا برای نسل‌ها از توسعه کربن فشرده بهره برده‌اند، آنها مسئولیت اخلاقی و مالی برای حمایت از بهبود نپال از طریق تأمین مالی سریع، قابل پیش‌بینی و عمدتاً مبتنی بر کمک هزینه‌های آب و هوایی بر عهده دارند، و نپال نباید برای جبران بحرانی که هیچ نقشی در ایجاد آن نداشته، به بدهی‌های عمیق‌تری سوق داده شود.