وقتی روی یک بطری عبارت Salt Nicotine و روی بطری دیگر Freebase یا E-juice را میبینید، انتخاب فقط به طعم یا ظاهر بستهبندی محدود نیست. مایعی که با توان دستگاه، مقاومت کویل و مسیر مایعرسانی هماهنگ نباشد، ممکن است کام بیش از حد تند، نشتی، طعم سوختگی، بخار نامتناسب یا عمر کوتاهتر کویل ایجاد کند.
تفاوت جویس و سالت نیکوتین به نوع فرمولاسیون نیکوتین، غلظتهای رایج و شیوه مصرف آنها مربوط است؛ اما نام «پاد» یا «ویپ» بهتنهایی برای انتخاب مایع کافی نیست.
هنوز بین جویس و سالت نیکوتین مردد هستید یا نمیدانید چه دستگاهی با سبک کامدهی شما هماهنگتر است؟ در 021 ویپ میتوانید پیش از خرید پاد یا خرید پاد یکبار مصرف مدلها و مشخصات آنها را بررسی کنید و با شناخت مقاومت کارتریج، توان دستگاه و نوع مایع سازگار، انتخاب دقیقتری داشته باشید
جویس معمولی یا فریبیس چیست؟
فریبیس یا Freebase شکل رایج نیکوتین در بسیاری از جویسهای معمولی است. این مایعات در بازار معمولاً با غلظتهایی مانند ۰، ۳، ۶، ۱۲ یا ۱۸ میلیگرم در میلیلیتر عرضه میشوند؛ البته محدوده محصولات هر برند و بازار میتواند متفاوت باشد.
در کامدهی DTL نیز حجم بخار و هوای ورودی بیشتر از MTL است. بنابراین نمیتوان فقط عدد نیکوتین دو مایع را مقایسه کرد و نتیجه گرفت کدامیک سبکتر یا سنگینتر است؛ نوع دستگاه و مقدار مایعی که در هر کام بخار میشود نیز نقش مهمی دارد.
نقش VG و PG در جویس
VG یا گلیسیرین گیاهی، مایعی غلیظتر است و معمولاً بخار متراکمتری ایجاد میکند. PG یا پروپیلن گلیکول رقیقتر است و میتواند طعم و حس گلویی را برجستهتر منتقل کند.
مایعات با VG بالا، مانند ترکیبهای رایج ۷۰/۳۰، بیشتر در تانکها و کویلهایی استفاده میشوند که ورودی مایع بزرگتر و توان بالاتری دارند. در مقابل، ترکیبهای ۵۰/۵۰ به دلیل غلظت متعادلتر، در بسیاری از پادها و کارتریجهای کوچک عملکرد مناسبتری دارند.
سالت نیکوتین چیست؟
در سالت نیکوتین یا Nicotine Salt، نیکوتین با یک اسید فرمولبندی میشود و ویژگی حسی آن نسبت به فریبیس تغییر میکند. این فرمولاسیون میتواند در غلظتهای بالاتر، حس گلویی متفاوت و برای بعضی کاربران نرمتری ایجاد کند.
شدت واقعی تجربه فقط به نوع نیکوتین وابسته نیست. توان دستگاه، ترکیب مایع، نوع کویل، میزان هوادهی و شیوه کامگیری نیز بر نتیجه اثر میگذارند.
سالتها اغلب در پادهای کموات و کامدهی دهان به ریه یا MTL استفاده میشوند؛ جایی که مقدار مایع بخارشده در هر کام کمتر است. غلظتهایی مانند ۲۰، ۲۵، ۳۰، ۳۵ و ۵۰ میلیگرم در بازار دیده میشوند، اما همه این اعداد برای هر دستگاه یا هر مصرفکننده مناسب نیستند.
غلظت بیشتر به معنای کیفیت بالاتر نیست. این عدد فقط مقدار نیکوتین موجود در هر میلیلیتر مایع را نشان میدهد.
استفاده از سالت پرنیکوتین در دستگاه ساباهم و پرقدرت معمولاً انتخاب مناسبی نیست، زیرا دستگاه در هر کام حجم بیشتری از مایع را بخار میکند و ممکن است مقدار نیکوتین دریافتی نامتناسب شود.
جدول تفاوت جویس و سالت نیکوتین
معیار | جویس فریبیس | سالت نیکوتین |
نوع نیکوتین | فریبیس یا بدون نیکوتین | نیکوتین فرمولبندیشده به شکل سالت |
غلظت متداول بازار | معمولاً ۰ تا ۱۸ mg/mL | معمولاً ۲۰ تا ۵۰ mg/mL |
حس گلویی | با افزایش نیکوتین و PG محسوستر میشود | در غلظت مشابه ممکن است نرمتر حس شود |
حجم بخار | معمولاً متوسط تا زیاد | معمولاً کمتر، به دلیل دستگاههای کموات |
توان رایج دستگاه | متوسط تا زیاد | کم تا متوسط |
مقاومت معمول کویل | بیشتر در محدوده ساباهم | بیشتر در مقاومتهای بالاتر |
نوع کامدهی | RDL و DTL؛ گاهی MTL | بیشتر MTL؛ گاهی RDL |
نسبت رایج VG/PG | ۷۰/۳۰ یا VG بالاتر؛ گاهی ۵۰/۵۰ | اغلب ۵۰/۵۰ یا نزدیک به آن |
مصرف مایع | در توان بالا بیشتر | در پاد کموات معمولاً کمتر |
مناسب بودن برای پاد | بسته به کارتریج و غلظت مایع | در پادهای MTL رایجتر |
مناسب بودن برای ساباهم | فریبیس کمنیکوتین معمولاً رایج است | سالت قوی معمولاً مناسب نیست |
اولویت کاربر | بخار بیشتر و نیکوتین پایینتر | کام محدودتر و غلظت نیکوتین بالاتر |
ریسک انتخاب اشتباه | مایعرسانی ضعیف یا نشتی | دریافت نامتناسب نیکوتین در توان بالا |
کدام مایع برای دستگاه شما مناسب است؟
برای تشخیص مایع مناسب، بهتر است بهجای تصمیمگیری بر اساس نام دستگاه، این مراحل را بهترتیب بررسی کنید.
مرحله اول: مقاومت کویل را پیدا کنید
عدد مقاومت با نماد Ω روی بدنه کویل، کف یا کنار کارتریج، بستهبندی قطعه یا نمایشگر دستگاه دیده میشود. اگر کارتریج یکپارچه باشد، ممکن است عبارتی مانند ۰٫۸Ω یا ۱٫۰Ω روی پلاستیک آن حک شده باشد.
مقاومت کمتر معمولاً با توان و بخار بیشتر همراه است، اما این رابطه برای انتخاب نهایی کافی نیست.
دو کارتریج ۰٫۶ اهم از دو خانواده متفاوت میتوانند طراحی پنبه، سطح المنت، هوادهی و بازه وات متفاوتی داشته باشند. بنابراین از روی عدد اهم بهتنهایی نمیتوان گفت یک کویل حتماً برای جویس یا حتماً برای سالت ساخته شده است.
مرحله دوم: محدوده وات را بررسی کنید
محدوده Wattage معمولاً روی کویل، جعبه یا صفحه رسمی سازنده نوشته میشود. برخی کارتریجهای ۰٫۴ اهم در محدودهای نزدیک ۱۸ تا ۳۰ وات کار میکنند، در حالی که کویل ۰٫۴ اهم یک تانک ساباهم دیگر ممکن است برای توان بسیار بیشتری طراحی شده باشد.
همین تفاوت نشان میدهد چرا عدد مقاومت بدون نام دقیق قطعه کافی نیست.
اگر دستگاه وات قابل تنظیم دارد، از محدوده توصیهشده خارج نشوید و برای کویل تازه از بخش پایین بازه شروع کنید. وات بیش از حد میتواند پنبه را بسوزاند. وات بسیار پایین نیز ممکن است باعث تبخیر ناقص، قلقل یا تجمع مایع شود.
هنگام خرید از فروشگاههای تخصصی مانند ویپ 021 بهتر است مدل کامل دستگاه، مقاومت کارتریج و نوع کامدهی خود را اعلام کنید تا مایع سازگار بر اساس مشخصات قطعه پیشنهاد شود.
مرحله سوم: نوع کامدهی را مشخص کنید
MTL یا دهان به ریه: ابتدا بخار در دهان جمع میشود و سپس وارد ریه میشود. مسیر هوا محدودتر و حجم بخار کمتر است.
RDL یا مستقیم محدود به ریه: بین MTL و DTL قرار دارد و هوادهی و حجم بخار متوسطی ایجاد میکند.
DTL یا مستقیم به ریه: بخار مستقیماً وارد ریه میشود و معمولاً با هوای بازتر، توان بالاتر و حجم بخار بیشتر همراه است.
مرحله چهارم: نسبت VG/PG را بخوانید
نسبت روی بطری معمولاً بهشکل VG/PG 50/50 یا 70/30 درج میشود.
در سوی دیگر، مایع رقیقتر در بعضی تانکها یا کارتریجها میتواند احتمال نشتی و قلقل را افزایش دهد.
این رابطه احتمالی است و به طراحی دستگاه وابسته است. کیفیت آببندی، اندازه ورودی مایع، دمای محیط، عمر کویل و شیوه پر کردن نیز بر نتیجه اثر دارند.
مرحله پنجم: غلظت نیکوتین را با توان دستگاه تطبیق دهید
توان بالاتر و هوادهی بازتر معمولاً باعث میشود مقدار بیشتری مایع در هر کام بخار شود. به همین دلیل، غلظتی که در یک پاد MTL قابل استفاده است، ممکن است در دستگاه DTL بیش از حد تند یا نامتناسب باشد.
برچسب mg/mL را دقیق بخوانید و عدد روی بطری را با درصد اشتباه نگیرید. برای مثال، ۲۰ میلیگرم در میلیلیتر با ۲ درصد نیکوتین معادل در نظر گرفته میشود.
مرحله ششم: راهنمای سازنده را در اولویت قرار دهید
نام کامل دستگاه، خانواده کارتریج و عدد مقاومت را کنار هم جستوجو کنید. فقط نام دستگاه کافی نیست، زیرا یک مدل ممکن است کارتریجهای ۰٫۴، ۰٫۶، ۰٫۸، ۱ و ۱٫۲ اهم داشته باشد.
صفحه رسمی سازنده معمولاً نوع کامدهی، محدوده توان یا کاربرد پیشنهادی هر کارتریج را مشخص میکند.
اگر فقط نام دستگاه را میدانید، کارتریج را خارج کنید و نوشته روی آن را بخوانید. در صورت ناخوانا بودن، عکس واضح از دستگاه و کارتریج را برای فروشنده متخصص ارسال کنید. حدس زدن از روی ظاهر دستگاه روش قابل اتکایی نیست.
راهنمای رسمی همان مدل همیشه بر توصیههای عمومی اولویت دارد. برای انتخاب دقیقتر، مدل دستگاه و عدد درجشده روی کارتریج را هنگام بررسی محصولات یا دریافت مشاوره و خرید ویپ اعلام کنید. این اطلاعات از پیشنهاد مایع صرفاً بر اساس نام پاد یا ویپ دقیقتر است.
گفتگو در مورد این post