به گزارش بازار، سازمان بولتن دانشمندان اتمی در گزارش نوامبر 2026 خود، تحلیل و بررسی جدیدی در برآورد ابعاد کلاهک ها و تسلیحات زرادخانه هسته ای رژیم صهیونیستی ارائه کرده است که به طور رسمی اعلام یا پذیرفته نشده است.
سازمان موسوم به بولتن دانشمندان اتمی چندین دهه است که به طور دورهای و سالانه فاصله بین بشریت و جنگ هستهای را با ایده «ساعت قیامت» بررسی میکند و با نزدیک شدن یا دور شدن عقربه این ساعت از نیمهشب به صورت نمادین آن را به نمایش میگذارد.
این سازمان اکنون در گزارشی جدید از ابعاد زرادخانه فرضی هسته ای رژیم صهیونیستی اعلام کرده است که در غیاب اطلاعات رسمی از کابینه این رژیم و یا سازمان های اطلاعاتی کشورها، گمانه زنی ها درباره حجم زرادخانه هسته ای این رژیم همچنان ادامه دارد.
در چند دهه اخیر رسانه ها، اتاق های فکر و تحلیلگران بردی بین 75 تا بیش از 400 کلاهک برای ظرفیت این زرادخانه فرضی تخمین زده اند و گمانه زنی ها درباره سامانه های شلیک این کلاهک ها در ارتش این رژیم از هواپیما و موشک های بالستیک گرفته تا تسلیحات تاکتیکی و موشک های کروز اولیه دریایی متفاوت بوده است.
در گزارش 2026 بولتن دانشمندان اتمی، ذخیره کلاهک های هسته ای اسرائیل 90 عدد تخمین زده شده است و بسیاری از گمانه زنی های قبلی درباره تعداد و پیچیدگی این زرادخانه را رد کرده است.
نویسندگان این گزارش، هانس کریستنسن و مکنزی نایت-بویل، گمانه زنی های قبلی را به عنوان “ادعاهای بی اساس، ارائه نادرست و گزارش های دوره ای” رد کردند، منطقی ترین تخمین را “کمی کمتر از صد کلاهک، احتمالاً تا 90” برای موشک های بالستیک هواپیمابر، موشک های زمینی و موشک های بالستیک پایه دار ارائه کردند.
نویسندگان این گزارش همچنین زرادخانه رژیم اسرائیل را احتمالا شامل کلاهک های شکافت تک مرحله ای تقویت شده می دانند و بر لزوم احتیاط در مورد تخمین صدها کلاهک تاکید می کنند.
اختلاف بر سر سطح فناوری
این گزارش حاکی از آن است که سطح طراحی و پیچیدگی تسلیحات هسته ای اسرائیل محل بحث جدی است. فرانک بارنابی، فیزیکدان هستهای که در سال 1986 با مردخای وانونو افشاگر هستهای اسرائیل مصاحبه کرد، بعداً گفت که توصیف وانونو از رآکتور دیمونا نشان میدهد که اسرائیل مواد شکافتپذیر کافی برای تولید تا 200 کلاهک دارد، و اینکه تولید “لیتیوم-دوتراید” باعث افزایش سوال در مورد سرجنگی اسرائیل در Dimona شده است یا خیر. بارنابی در کتاب خود در سال 1989 به این نتیجه رسید که “اسرائیل ممکن است 35 سلاح گرما هسته ای داشته باشد”، اگرچه مدیر وقت سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا، سیا، با این ارزیابی مخالف بود.
از سوی دیگر، گزارش موسسه تحلیل دفاعی در سال 1987 پس از سفر به مرکز تحقیقات هستهای سورک به این نتیجه رسید که رژیم صهیونیستی فاقد پیچیدگی محاسباتی لازم برای توسعه کدهای توصیف فرآیندهای شکافت و همجوشی است. قدرتی که برای سلاح های هسته ای ضروری است. نویسندگان با اشاره به اینکه اگر رژیم صهیونیستی مسئول حادثه ولا در سال 1979 بوده است، تنها یک آزمایش هسته ای شناخته شده اتمسفر انجام داده است، نویسندگان به این نتیجه می رسند که تجزیه و تحلیل محتاطانه تری بر اساس تولید پلوتونیوم، تاریخچه آزمایش، مهارت های طراحی و ساختار نیرو نشان می دهد که زرادخانه این رژیم احتمالاً از کلاهک های شکافت تک مرحله ای تقویت شده تشکیل شده است.
“حادثه Vela” به رویداد 22 سپتامبر 1979 اشاره دارد که در آن یک ماهواره آمریکایی در اقیانوس اطلس جنوبی یک “فلاش مضاعف” از نور را ثبت کرد که مشخصه انفجارهای هسته ای اتمسفر است. از آن زمان تاکنون این رویداد به یکی از بحث برانگیزترین معماهای تاریخ هسته ای تبدیل شده است و بزرگترین نگرانی این است که این حادثه نشانه آزمایش هسته ای رژیم صهیونیستی و آفریقای جنوبی است.
بر اساس برآورد 90 کلاهک اسرائیلی
بر اساس این گزارش، بیشتر برآوردهای عمومی از محاسبه میزان پلوتونیومی که تصور می شود در راکتور دیمونا تولید شده است، به دست می آید. یک ارزیابی فنی همراه با مقاله ساندی تایمز در سال 1986 در مورد افشای وانونو، تولید پلوتونیوم کافی برای 100 تا 200 کلاهک را تخمین زد که از آن زمان به رایجترین تخمین در گفتمان عمومی تبدیل شده است. هیئت بینالمللی مواد شکافتپذیر تخمین میزند که تا آغاز سال 2025، رژیم اسرائیل ممکن است 800 تا 1000 کیلوگرم پلوتونیوم ذخیره کرده باشد که به طور فرضی برای ساخت 160 تا 250 سلاح کافی است.
با این حال، نویسندگان تاکید میکنند که تولید کل پلوتونیوم یک شاخص گمراهکننده برای اندازه واقعی زرادخانه است، زیرا رژیم صهیونیستی، مانند سایر طرفهای مسلح هستهای، احتمالاً تمام پلوتونیوم خود را به کلاهک تبدیل نکرده و مقداری را به عنوان ذخیره استراتژیک نگه داشته است. همچنین تعداد کلاهکها به مهارت فنی طراحان، تعداد محدود هواپیماها و موشکهای با قابلیت حمل سلاح هستهای و دکترین جنگی این رژیم گره خورده است. بنابراین، دلایل معتبری وجود دارد که تخمین صدها کلاهک را اغراق آمیز تلقی کنیم.
ارزیابی های محافظه کارانه تر ایالات متحده و چشم انداز دیمونا
این گزارش می افزاید که ارزیابی های دولت آمریکا محافظه کارانه تر بوده است. یک مطالعه موسسه رند که به سفارش پنتاگون در سال 1998 انجام شد، پلوتونیوم کافی را برای 70 سلاح تخمین زد و گزارش طبقه بندی شده آژانس اطلاعات دفاعی در سال 1999، که در سال 2004 منتشر شد، زرادخانه رژیم اسرائیل را بین 60 تا 80 کلاهک در سال 1999 توصیف کرد و پتانسیل رشد آن را بین 85025 کلاهک جنگی در نظر گرفت.
بر اساس این گزارش، نقش اصلی کنونی راکتور دیمونا احتمالاً تولید تریتیوم برای تقویت کلاهکها است و این راکتور که به پایان عمر طراحی خود نزدیک میشود، با بزرگترین پروژه عمرانی چند دهه اخیر، عمر خود را افزایش میدهد. زیرا تصاویر سال 2026 نیز ساخت یک ساختار دایره ای جدید با قطر راکتور موجود را نشان می دهد که البته هیچ نشانه ای از ارتباط آن با راکتور هسته ای وجود ندارد.
سیستم های حمل و شلیک
در بخش سامانه های حمل و نقل، در این گزارش از جنگنده های F-16 به عنوان ستون فقرات نیروی هوایی رژیم اشغالگر قدس، 25 فروند هواپیمای F-15I و سفارش دو اسکادران F-15IA با تحویل از سال 2031 و حدود 50 فروند هواپیمای F-35I در سه اسکادران هواپیمای مورد تایید ناویتیم یاد شده است. اسکادران چهارم در ماه مه 2026. نویسندگان با احتیاط تخمین می زنند که پایگاه های تل نوف و هاتزریم ممکن است یک ماموریت و نقش هسته ای داشته باشند، اگرچه خود کلاهک ها در تاسیسات زیرزمینی در جاهای دیگر ذخیره می شوند.
بر اساس گزارش سایت بولتن دانشمندان اتمی، رژیم صهیونیستی احتمالاً دارای نیروی موشکی متشکل از 25 تا 50 پرتابگر جاده ای متحرک با حداکثر 50 موشک جریکو در پایگاه صدوت میخا است. جریکو 2 در اواخر دهه 1980 با همکاری آفریقای جنوبی ساخته شد و جریکو 3 با برد تقریبی بیش از 4000 کیلومتر احتمالاً در یک دهه و نیم اخیر به کار گرفته شده است. تصاویر ماهواره ای از 23 سنگر پرتابگرهای سیار در این پایگاه نشان می دهد که در صورت پر شدن همه آنها، ظرفیت بالقوه به 46 پرتابگر می رسد. در حوزه دریا 6 زیردریایی کلاس دلفین در حیفا مستقر هستند که از این تعداد سه فروند دلفین-2 مجهز به پیشرانه مستقل از هوا هستند و احتمالاً قادر به حمل نسخه دریایی موشک «پوپای توربو» هستند. در همین حال، قرارداد سه زیردریایی نسل بعدی کلاس داکار نیز در سال 2022 امضا شده است.
















گفتگو در مورد این post